query: กรันจ์ เป็นแนวเพลงแบบใด?

pos:
กรันจ์
กรันจ์ ( ในบางครั้งเรียก Seattle Sound) เป็นแนวเพลงย่อยของออลเทอร์นาทิฟร็อก ได้รับอิทธิพลจากฮาร์ดคอร์พังก์ เฮฟวีเมทัล และอินดี้ร็อก กรันจ์เกิดขึ้นช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 80 โดยวงจากวอชิงตันและบางส่วนของซีแอตเทิล

neg:
เดอะซูปแดรกันส์
เดอะซูปแดรกันส์ () เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากสกอตแลนด์ ก่อตั้งในปี 1985 โดยชื่อวงมาจากรายการเกมโชว์ที่มีชื่อ Clangers มีซิงเกิลที่เป็นที่นิยมคือ "I'm Free" เป็นเพลงที่แต่งโดยเดอะโรลลิงสโตนส์ วงเดอะซูปแดรกันส์ยังถูกนำมาทำใหม่จนได้ติดชาร์ตอันดับ 5 ในปี ค.ศ. 1990

neg:
คอร์น
วงคอร์น เปิดตัวในผลงานชุดแรกที่ใช้ชื่อว่า คอร์น เมื่อ ปี 2537 โดยเป็นผลงานชุดที่ได้รับการตอบรับอย่างท้วมท้นจากกลุ่มวัยรุ่น กลุ่มนักเล่นเสกต และชาวพังค์ร็อก ผู้ชื่นชมแนวดนตรีที่เต็มไปด้วยท่วงทำนองและเนื้อหารุนแรง บลายด์ (Blind) กลายเป็นบทเพลงยอดนิยมของบรรดาแฟนสถานีเพลงฮิตอย่างเอ็มทีวีในช่วงกลางดึก ทำให้ผลงานชุดนี้มียอดจำหน่ายทั่วโลกสูงถึงระดับ แพลตตินัม ภายในระยะเวลา 2 ปี

neg:
อรอรีย์
หลังจากกลับเมืองไทย ด้วยสำเร็จการศึกษาในสาขาซาวด์เอ็นจิเนียร์ (วิศวกรเสียง) อรอรีย์จึงได้เขียนและผลิตผลงานเพลงด้วยตนเอง นับตั้งแต่ผลงานชิ้นแรกคือ อีพีชุด 'อรอรีย์' ในปี พ.ศ. 2538 ปีเดียวกันนี้ ได้ออกอัลบั้มแรก Natural High เป็นศิลปินในสังกัด เบเกอรี่มิวสิค อัลบั้มเป็นเพลงแนวกรันจ์ โดยมีผลงานเพลงเด่นยอดนิยมอย่าง แล้วเธอ, Pain และ ระหว่างเรา และอรอรีย์มีอัลบั้มที่สองตามมา ในปี พ.ศ. 2541 ในชื่อ Peel เพลงเด่นคือ อดทนรอฉัน (Wait) อรอรีย์โด่งดังในยุคเดียวกันกับ บอย โกสิยพงษ์, โมเดิร์นด็อก, พีโอพี โจอี้บอย, พรู, ริค วชิรปิลันธิ์ ฯลฯ นอกเหนือจากการถ่ายทอดเพลงแนวกรันจ์ได้อย่างไพเราะทั้งเนื้อร้องทำนองที่เธอเขียนเองทำเพลงเอง อรอรีย์ยังมีชื่อเสียงจากการแสดงสดที่เต็มที่กับการร้องสดไปพร้อมๆกับการเล่นกีตาร์และเอนเตอร์เทนแบบกรันจ์บนเวทีทำให้มีผู้สนใจและติดตามเป็นจำนวนมาก มักได้รับคำชมจากนักวิจารณ์และคนดูทั่วไปว่ามีฝีมือในการร้อง การแสดงและเล่นดนตรีบนเวทีได้น่าสนใจมีเอกลักษณ์ เพลง แล้วเธอ ต้นฉบับของ อรอรีย์ จุฬารัตน์ ถูกนำใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ 2538 อัลเทอร์มาจีบ ซึ่งขับร้องใหม่โดยวง อีโบลา (วงดนตรี)

neg:
อิเล็กทรอนิกา
อิเล็กทรอนิกา () เป็นคำที่ใช้รวมกับแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์หลายประเภท เช่น เทคโน เฮาส์ แอมเบียนต์ ดรัมแอนด์เบส จังเกิล อินดัสเทรียลแดนซ์ และท่ามกลางแนวดนตรีอื่น มันถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายรูปแบบดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ได้จัดเป็นเพียงแค่เพลงเต้นรำ แต่ยังเน้นในการฟังเพลงมากกว่า

neg:
โกลด์ (เพลงพรินซ์)
เพลงร็อคเสริมจาก "Gold" และลักษณะโซโลกีตาร์เร้าใจและกลองสดเช่นเดียวกับสตูดิโอเทคนิคต่าง ๆ ตลอดแทร็ค คอรัสคือตัวอย่างบันทึกเสียงจากผู้ชมถ่ายทอดสด หลังจากนั้นพรินซ์ ได้ใช้เทคนิคหลายต่อหลายเพลงกับการวางจำหน่ายอัลบั้มของ The New Power Generation "Newpower Soul" พรินซ์ยังทำรีมิกซ์ของเพลงพิเศษที่เรียกว่า "Tony Fly Mix" ที่จะเปิดในดีเจรายการวิทยุท้องถิ่นมินนีแอโพลิส การเรียบเรียงเสียงประสานใหม่ยังคงไม่ได้วางจำหน่าย

neg:
ชูเกซซิง
ชูเกซซิง () หรือ ชูเกซ (shoegaze หรือช่วงแรกเรียกว่า dream pop) เป็นแนวดนตรีของออลเทอร์นาทิฟร็อกที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักรช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ชูเกซซิงมีลักษณะเสียงร้องที่อันตรธานผสมกับเสียงมัว ด้วยเสียงกีตาร์จะใช้เสียงแตก เอฟเฟกต์หลากหลาย เสียงหอน และเสียงที่ดังกระหึ่ม คำว่า "shoegazing" ได้ถูกนิยามโดยสื่อมวลชนอังกฤษที่อธิบายถึงวงนิโอ-ไซเคเดลิก ที่ส่วนใหญ่มักจะยืนกันนิ่งไม่ไหวติง เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นเครื่องดนตรีของพวกเขาไปในขณะขึ้นแสดงบนเวที โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ที่มักจะก้มหัวลง เพราะหนักในการใช้กีตาร์เอฟเฟกต์ในระหว่างการแสดงคอนเสิร์ต

neg:
ไฮเอนเนอร์จี
ไฮเอนเนอร์จี (Hi-NRG) เป็นแนวเพลงย่อยของดิสโก้หรือดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาช่วงปลายทศวรรษ 1970 แนวเพลงมีลักษณะที่เป็นจังหวะรวดเร็ว พร้อมกับเสียงไฮแฮตสั้น (กับจังหวะ 4/4) เสียงร้องจะเข้มข้นและเสียงเบสไลน์ที่เร้าใจ ไฮเอนเนอร์จียังมีอิทธิพลต่อดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ในปัจจุบัน ในช่วงแรกมีความเกี่ยวข้องกับอิตาโลดิสโก้ รวมถึงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่เกิดใหม่ในอเมริกา เช่น โพสต์ดิสโก้

neg:
ออลเทอร์นาทิฟแดนซ์
ออลเทอร์นาทิฟแดนซ์ () เป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งที่รวมองค์ประกอบของดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อก โดยจะรวมดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์อย่างเทคโนและดนตรีเฮาส์ไว้ด้วย ออลเทอร์นาทิฟแดนซ์ได้รับอิทธิพลจากศิลปินแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 อย่างนิวออร์เดอร์

neg:
บรันช์
บรันช์ () หมายถึงอาหารเช้าควบกลางวัน โดยมากรับประทานตั้งแต่ 11 โมงเช้า ถึง บ่าย 3 โดยทั่วไปจะมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย (ส่วนมากเป็นแชมเปญและค็อกเทล) บรันช์ ในภาษาอังกฤษ เป็นคำประสมระหว่าง "breakfast" และ "lunch" บรันช์เริ่มต้นขึ้นในประเทศอังกฤษในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และเริ่มได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1930

neg:
รัช (วงดนตรี)
รัช เป็นที่รู้จักในฐานะสมาชิกวงที่มีความสามารถทางดนตรี ซึ่งแสดงออกมาทางผลงานดนตรีต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น การแต่งโครงสร้างเพลงที่ซับซ้อน มีเนื้อหาเพลงที่เกี่ยวข้องกับแนวไซไฟ เรื่องแฟนตาซี และปรัชญา วงมีการเปลี่ยนแนวทางดนตรีหลายครั้งในหลายปี เริ่มต้นจากแรงบันดาลใจแนวเพลงบลูส์ สู่จุดเริ่มต้นในแนวฮาร์ดร็อก จนกระทั่งเปลี่ยนไปเล่นแนวโพรเกรสซีฟร็อก และใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงหนัก ๆ ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 รัช ได้หันกลับไปเล่นแนวฮาร์ดร็อก ซึ่งเป็นแนวทางที่วงเล่นมาจนถึงทุกวันนี้

neg:
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
การแจ้งเกิดของวงเนอร์วานานำไปสู่ความนิยมอย่างกว้างขวางของออลเทอร์นาทิฟร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อซิงเกิล "สเมลส์ไลก์ทีนสปิริต" จากอัลบัมชุด 2 "เนเวอร์ไมนด์" (1991) ออกขาย "ได้เป็นสัญลักษณ์กระตุ้นปรากฏการณ์ดนตรีกรันจ์" เป็นผลจากการออกอากาศมิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ทางช่องเอ็มทีวี ทำให้ "เนเวอร์ไมนด์" มียอดขาย 400,000 ชุดในสัปดาห์คริสต์มาส 1991 จากความสำเร็จของ "เนเวอร์ไมนด์" ได้สร้างความประหลาดใจให้กับอุตสาหกรรมดนตรี "เนเวอร์ไมนด์" ยังไม่เพียงทำให้เพลงกรันจ์เป็นที่นิยม แต่ยังสร้าง "วัฒนธรรมและออลเทอร์นาทิฟร็อกเพื่อการค้าอย่างชัดเจนโดยทั่วไป" ไมเคิล แอเซอร์แรดยังยืนยันว่า "เนเวอร์ไมนด์" เป็นสัญลักษณ์ "การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของวงการเพลงร็อก" ซึ่งขณะนั้นเพลงแฮร์เมทัลมีความโดดเด่นอยู่ตอนนั้นก็ได้เสื่อมลง "เนเวอร์ไมนด์" เป็นโฉมหน้าทางดนตรีที่แท้จริงและมีความสำคัญทางวัฒนธรรม

neg:
ไกรม์ (ดนตรี)
ไกรม์ () เป็นแนวเพลงของ ดนตรีเออเบิน ซึ่งกำเนิดครั้งแรกในลอนดอนตะวันออก ประเทศอังกฤษ ในคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากองค์ประกอบของ ยูเคการาจ, แดนซ์ฮอลล์, และ ฮิปฮอป

neg:
ครัชร็อค
ครัชร็อก (อังกฤษ:Crush Rock) เป็นแนวดนตรีใหม่ที่ผสมผสานระหว่าง พังค์ร็อก เฮฟวี่เมทัล นอยส์ร็อก แร็ปร็อก และนูเมทัล ดนตรีแนวครัชร็อก จะมีเนื้อเพลงที่พูดถึงเรื่อง การเมือง สังคมในปัจจุบัน และชีวิตวัยรุ่นเป็นหลัก โดยดนตรีครัชร็อก จะมีระยะเวลาของเพลงที่สั้น ประมาณ 1-2 นาที เหมือนกับของพังก์ แต่จะมีจังหวะและทำนองที่ก้าวร้าวและรุนแรงจากเฮฟวี่เมทัล และการร้องจะใช้เทคนิคในการสำรอกและตะโกน ผสมกับการแร็ปแบบนูเมทัลในเพลง

neg:
คริสเตียนร็อก
คริสเตียนร็อก () คือเพลงร็อกประเภทหนึ่งที่เล่นโดยสมาชิกที่นับถือคริสเตียน ที่มักจะเน้นเนื้อเพลง สาระสำคัญในเรื่องความเชื่อในคริสต์ศาสนา วงคริสเตียนร็อกส่วนใหญ่มักเกี่ยวข้อกับเพลงแนวคอนเทมโพแรรีคริสเตียน (CCM) ดนตรีคริสเตียนร็อกได้รับความนิยมอย่างมากในสหรัฐอเมริกา ในขณะที่วงคริสเตียนบางวงก็โด่งดังไปทั่วโลก

neg:
โรร์ (เพลง)
ด้านดนตรี "โรร์" เป็นเพลงแนวเพาเวอร์ป็อป และมีส่วนประกอบของดนตรีแกลมร็อกและอะรีนาร็อก เพร์รี "ร้องอย่างดีว่า" โดยร้องว่า "Hey!" หลายครั้งคล้ายกับวงเดอะลูมิเนียส์ เครื่องดนตรีของเพลงประกอบด้วยเปียโน "พาวดิง" และกลองเบส "บูมิง" จากโน้ตดนตรีที่ตีพิมพ์โดยบริษัทอัลเฟรดพับลิชชิง ในเว็บไซต์มิวสิกโน้ตส์.คอม "โรร์" ประพันธ์ด้วยคีย์ B major และตั้งอยู่บนอัตราจังหวะ 4 4 ที่เทมโปความเร็วปานกลางที่ 90 จังหวะต่อนาที ทำนองเพลงขยายจากช่วงโทน B ถึง D ขณะที่คอร์ดดำเนินไปด้วยลำดับ B–Cm–Gm–E เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการให้อำนาจตนเองเหมือนกับซิงเกิล "ไฟร์เวิร์ก" เพร์รีพูดถึงเพลงว่าพูดถึงเกี่ยวกับการยืนหยัดเพื่อตนเอง

neg:
สกา (แนวดนตรี)
เพลงสกา เป็นการรวมองค์ประกอบเพลงแถบคาริบเบียนอย่าง เม็นโต และ คาลิปโซ เข้ากับ แจ๊ซทางฝั่งอเมริกา กับอาร์แอนด์บี มีลักษณะพิเศษตรงไลน์เบส สำเนียงกีตาร์ และจังหวะเปียโนที่ดูแตกต่างไป สิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างคือมีการใช้เครื่องเป่า (อย่างแจ๊ส) เช่น แซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน เป็นต้น

neg:
กรูฟเมทัล
กรูฟเมทัล () บางครั้งเรียกว่า โฟสต์-แทรช, นีโอ-แทรช, พาวเวอร์กรูฟ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กรูฟ เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีเฮฟวีเมทัล มักนำไปเรียกเป็นแนวเพลงของวง แพนเทอรา และเอกซ์ฮอร์เดอร์ โดยหลักแล้ว กรูฟเมทัลได้นำความหนักแน่น และคุณภาพเสียงมาจากแนวดนตรีแทรชเมทัล และเล่นในความเร็วหรือเทมโปในระดับปานกลาง อีกทั้งวงดนตรีส่วนใหญ่มีการเล่นเพลงไปสู่จังหวะที่เร็วขึ้นเป็นครั้งคราว

neg:
สตริงคอมโบ
วงสตริงฝั่งตะวันตกแบ่งวิวัฒนาการออกได้เป็น 2 สมัย สมัยแรกคือดนตรีต้นตำรับตั้งแต่ร็อกยังไม่เกิด ได้แก่ บลูส์, คันทรี่ และดนตรีโฟล์ก สมัยที่สองเป็นร็อกยุคแรกอันเป็นต้นฉบับให้กับร็อกรุ่นหลังถึงปัจจุบัน บรรพบุรุษร็อกนี้เรียกว่าคลาสสิกร็อก, ป็อป, ริทึมแอนด์บลูส์ R&B

neg:
เซาเทิร์นร็อก
เซาเทิร์นร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีร็อก และเป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีอเมริกานา แนวเพลงนี้ถูกพัฒนาขึ้นในภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา มาจากร็อกแอนด์โรล, คันทรี, และบลูส์ และทั่วไปจะเน้นที่กีตาร์ไฟฟ้าและเสียงร้อง แม้ว่ายังไม่มีใครทราบว่าเดิมของเซาเทิร์นร็อกเป็นอย่างไร "หลายคนรู้สึกว่าสิ่งสนับสนุนสำคัญเหล่านี้ในการพัฒนาของแนวเพลงร็อกแอนด์โรลได้ลดน้อยลงในประวัติศาสตร์แห่งเพลงร็อก"

neg:
ดาร์กเวฟ
ดาร์กเวฟ () เป็นแนวเพลงที่เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 มีดนตรีนิวเวฟและโพสต์พังก์เป็นพื้นฐานหลัก ดาร์กเวฟจะมีเนื้อร้องที่เป็นความมืด ใคร่ครวญและมีโทนเสียงที่เป็นความเศร้าโศกแบบเบา ๆ ในการร้องของวงดนตรีบางวงในคริสต์ทศวรรษ 1980 ได้รับการพัฒนาและกลายเป็นวัฒนธรรมเป็นหลักในยุโรป นอกจากนี้ดาร์กเวฟยังมีชื่อเรียกอื่นว่า "เวฟเวอส์" (wavers) หรือ "ดาร์กเวฟเวอส์" (dark wavers) ในบางประเทศเช่นเยอรมนี มักได้รวมถึงแฟนเพลงกอทิกร็อกด้วย (หรือเรียกว่า "แทรดกอทส์")

neg:
กอทิกร็อก
ดนตรีกอทิกร็อกยังทำให้เกิดวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ เช่น แฟชั่น และสิ่งพิมพ์หลายสื่อเติบโตและได้รับความนิยมในยุคทศวรรษ 1980 จากนั้นความนิยมในดนตรีกรันจ์ในสหรัฐอเมริกามีมากจนทำให้กระแสของกอทิกร็อกค่อย ๆ จางหายไปจากดนตรีกระแสหลัก แต่ก็ยังคงอยู่ในเพลงใต้ดินอย่างกว้างขวาง

neg:
โพรเกรสซิฟร็อก
โพรเกรสซิฟร็อก ( หรือเขียนสั้น ๆ ว่า prog หรือ prog rock) เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่งที่เกิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1960 และต้นทศวรรษ 1970 เป็นส่วนหนึ่งของ "ความพยายามในการยกฐานะเพลงร็อกอังกฤษสู่ระดับใหม่ ด้านความเชื่อถือด้านศิลปะดนตรี" คำว่า "อาร์ตร็อก" มักจะใช้ในความหมายเช่นเดียวกับ "โพรเกรสซิฟร็อก" แต่ขณะที่ทั้งสองแนวเพลงก็ข้ามกันไปข้ามกันมา แต่ทั้งสองแนวเพลงก็ไม่ใช่อย่างเดียวกัน

neg:
อิเล็กโทร
อิเล็กโทร () ชื่อเรียกอื่น อิเล็กโทรฟังก์ (electro-funk) หรือ อิเล็กโทรบูกี (electro-boogie) เป็นแนวดนตรีของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากการใช้ดรัมแมชชีน ทีอาร์-808 (TR-808) และแซมพลิงของฟังก์ ในการบันทึกโดยทั่วไปจะมีดรัมแมชชีนและเสียงอิเล็กทรอนิกส์อย่างหนักโดยไม่มีเสียงร้องแต่ถ้านักร้องที่มีอยู่จะร้องในลักษณะไร้อารมณ์ มักจะผ่านการบิดเบือนจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์เช่น โวคอเดอร์และทอล์กบ็อกซ์ คือความแตกต่างที่สำคัญระหว่างอย่างอิเล็กโทรและแนวเพลงที่โดดเด่นก่อนหน้าคือดิสโก้ ซึ่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการประพันธ์ดนตรี นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนก่อนหน้าอย่าง บูกี ที่มุ่งเน้นเสียงร้องน้อยลงและเน้นจังหวะอิเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตจากดรัมแมชชีน

neg:
ฮินจ์
ฮินจ์ () เป็นกระดาษรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแผ่นเล็ก ๆ พับครึ่ง และฉาบด้วยกาวบาง ๆ เป็นอุปกรณ์การสะสมแสตมป์ในสมัยก่อน ซึ่งค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยอัลบั้มแสตมป์แบบเสียบซึ่งถูกคิดค้นในเวลาต่อมา

neg:
พังก์ร็อก
พังก์ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในกระแสเพลงใต้ดินในอเมริกาเหนือและออสเตรเลียในช่วงยุคทศวรรษที่ 70 ในสหราชอาณาจักรพังก์ในอังกฤษมีความหลากหลายมากขึ้น และเข้าสู่กระแสหลัก วงเดอะ แคลชกับอัลบั้มแรก สามารถขึ้นชาร์ทอันดับที่ 12 ในเดือนพฤษภาคม 1977 วงเซ็กซ์พิสทอลส์ มีซิงเกิลฮิตอันดับ 2 คือเพลง "God Save the Queen" และมีวงหลายๆวงเกิดขึ้น ในชื่อที่เป็นที่รู้จักในแนว "สตรีตพังก์" ความหลากหลายของเพลงขยายไปมากขึ้นโดยมีการใช้เครื่องดนตรีที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น วงรุ่นใหม่หลายๆวงใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง วงเดอะแคลชได้นำเพลง "Police and Thieves" มาทำใหม่ในสไตล์จาไมกา เร้กเก้ ส่วนวงยุคแรกๆอย่าง เดอะสลิตส์ และ เดอะโพลิส (The Poilice) ได้ทำเพลงผสมพังก์ในสไตล์เร้กเก้และสกา เป็นเพลงรูปแบบใหม่ ในชือแนว "ทูโทน" อย่างเช่นวง เดอะสเปเชียลส์ (The Specials), เดอะ บีท (The Beat), แมดเนสส์ (Madness) เป็นต้น

neg:
พังก์ร็อก
ดนตรีนิวเวฟได้เข้าสู่แนวดนตรีกระแสหลัก มีพังก์เป็นต้นแบบ มีการรวมแนวเพลงอย่าง ทูโทนสกา เป็นต้น ต่อมากระแสเพลงแนวนิวโรแมนติกได้รับความนิยม เช่นวง ดูแรนดูแรน (Duran Duran) และวงซินธ์ป็อปอย่าง ดีเพเช โมด ดนตรีนิวเวฟกลายเป็นวัฒนธรรมป็อปและการเกิดของสถานีโทรทัศน์ทางดนตรีช่อง เอ็มทีวี ในปี 1981 ที่ได้เล่นเพลงประเภทนิวเวฟอยู่

neg:
เดอะบร็องซ์
ดนตรีฮิปฮอปถือกำเนิดขึ้นในส่วนทางใต้ของเดอะบร็องซ์ในช่วง คริสต์ทศวรรษ 1970 โดยคำว่า "ฮิปฮอป" จะมีชื่อเล่นว่า "เดอะบูกกีดาวน์บร็องซ์"

neg:
ดนตรีแดนซ์
ดนตรีแดนซ์สมัยใหม่ได้เกิดขึ้นจากเพลงลีลาศแบบตะวันตกในปลายศตวรรษที่ 19 ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การเต้นลีลาศได้เพิ่มความนิยมในหมู่ชนชั้นแรงงานที่มักเข้าร่วมงานเต้นรำสาธารณะ ดนตรีแดนซ์กลายเป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงยุค 1920 ในยุค 1930 ดนตรีสวิงเป็นดนตรีแดนซ์ที่นิยมในอเมริกา ยุค 1950 ร็อกแอนด์โรลกลายเป็นดนตรีแดนซ์ที่นิยม ในช่วงปลายยุค 1960 มีการเกิดของแนวเพลงโซลและอาร์แอนด์บีและดิสโก้ในยุค 1970 ซึ่งทำให้ดนตรีแดนซ์เป็นที่นิยมมากในผู้คนทั่วไป มาถึงช่วงปลายยุค 1970 ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ได้รับการพัฒนามาเรี่อย ๆ โดยส่วนใหญ่ใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งเป็นรูปแบบของเพลงสมัยนิยมที่มักจะเปิดในไนต์คลับ สถานีวิทยุ คอนเสิร์ต

neg:
แกรมมี่แกรนด์
แกรมมี่ แกรนด์ เป็นบริษัทในเครือของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยได้แยกออกมาเป็นค่ายเพลงป็อปและร็อคและได้เปิดตัวเมื่อราวเดือนมกราคม 2540

neg:
พังก์ร็อก
อะนาร์โค-พังก์ (Anarcho-Punk) มาจากคำสองคำ คือ อนาธิปไตย (Anarchism) (อนาธิปไตยหมายถึงแนวคิดการเมืองแบบไร้ผู้นำ) และ พังก์ (Punk) เป็นแนวดนตรีที่สร้างงานดนตรีโดยเสนอเนื้อหาเชิง อนาธิปไตย ซึ่งจริง ๆ แนวพังก์ร็อกก็เป็นแนวที่ต่อต้านระบอบแบบแผน และต่อต้านสังคมอนุรักษนิยมอยู่แล้ว

neg:
ซาวด์การ์เดน
ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงสำคัญวงหนึ่งที่สร้างสรรค์เพลงแนวกรันจ์ แนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอย่างหนึ่งที่พัฒนาขึ้นในซีแอตเทิล วงอยู่สังกัดซับป็อป ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงกรันจ์วงแรกที่ได้เซ็นสัญยากับค่ายใหญ่ ถึงแม้ว่าวงจะไม่ประสบความสำเร็จด้านการตลาด จนกระทั่งวงเนอร์วานาและเพิร์ลแจม สร้างกระแสแนวกรันจ์ให้เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990

neg:
โหม่ง
โหม่ง เป็นเครื่องดนตรีประเภทตีชนิดหนึ่ง ใช้ตีประกอบจังหวะ โหม่ง คือ ฆ้องคู่ เสียงต่างกันที่เสียงแหลมเรียกว่า "เสียงโหม่ง" ที่เสียงทุ้มเรียกว่า"เสียงหมุ่ง" หรือ บางครั้งอาจจะเรียกว่าลูกเอกและลูกทุ้มซึ่งมีเสียงแตกต่างกันเป็นคู่ห้า แต่ปัจจุบันเป็นคู่แปด วิธีตีโหม่งในวงเครื่องสายหรือปี่พาทย์ ผู้ตีนั่งขัดสมาธิ ให้โหม่งวางอยู่ตรงหน้า จับไม้ตีตีตรง กลางปุ่มด้วยน้ำหนักพอประมาณเนื่องจากโหม่งชนิดนี้มีเสียงดังกังวานยาวนาน จึงนิยมตีห่างๆ คือสองฉิ่งสอง ฉับต่อการตีโหม่งครั้งหนึ่ง แต่ถ้าเป็นวงกลองยาวหรือวงมังคละ จะนิยมตีลงที่จังหวะหนัก(ฉับ)ตลอดโดยไม่เว้น

neg:
ดนตรีอะคูสติก
ดนตรีอะคูสติกมีต้นกำเนิดจากดนตรีโฟล์กในทศวรรษที่ 1960 ต่อมาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากรายการโทรทัศน์ "เอ็มทีวีอันปลั๊ก" (MTV Unplugged) ในช่วงทศวรรษที่ 1990 อะคูสติกมักจะเล่นโดยนักดนตรี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงดนตรีกรันจ์) ที่มักจะพึ่งพาเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ถูกเรียกว่า "นักดนตรีที่ไม่ใช้ไฟฟ้า" นอกจากนี้ยังมีการขนานนามว่าเป็น "อะคูสติกร็อก" (acoustic rock) ในบางกรณี

neg:
พังก์ร็อก
วงออลเทอร์นาทิฟอย่าง โซนิกยูท (Sonic Youth) ที่ได้โตขึ้นจากแนวโนเวฟ และวงจากบอสตันอย่างพิกซี่ ได้เริ่มมีกลุ่มคนฟังที่กว้างขวางขึ้น ในปี 1991 วงเนอร์วานา (Nirvana) ได้เกิดขึ้นในกระแสของเพลงแนวกรันจ์ และได้ประสบความสำเร็จทางด้านธุรกิจกับอัลบั้มที่ 2 ของพวกเขา Nevermind เนอร์วาน่าได้สดุดีว่าพังก์เป็นอิทธิพลสำคัญของดนตรีพวกเขา เคิร์ต โคเบนนักร้องนำวงเนอร์วาน่าได้เขียนไว้ว่า "พังก์คือดนตรีที่อิสระ มันพูด กระทำ และเล่นในสิ่งที่คุณต้องการ" การประสบความสำเร็จขอวงเนอร์วาน่าได้เป็นตัวกระตุ้นให้กระแสอัลเทอร์เนทีฟร็อกดังขึ้นมา และได้เป็นส่วนหนึ่งของแนวดนตรีที่ได้รับความนิยมในทศวรรษที่ 1990 ด้วย

neg:
บัตเตอร์ฟลาย (อัลบั้มมารายห์ แครี)
"ฮันนีย์" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ประจำปี 1998 ในสาขา "นักร้องหญิงที่มีการแสดงแนวอาร์แอนด์บียอดเยี่ยม" (Best Female R&B Vocal Performance) และเพลงอาร์แอนด์บียอดเยี่ยม (Best R&B Song) ส่วนเพลง "บัตเตอร์ฟลาย" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขา "นักร้องหญิงที่มีการแสดงแนวป๊อปยอดเยี่ยม" (Best Female Pop Vocal Performance) นอกจากนั้นยังได้รางวัล "อัลบั้มเพลงป๊อปแห่งปี" (Pop Album of the Year) ในงานประกาศรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ณ ประเทศญี่ปุ่น และรางวัล "IFPI Platinum Europe" และยังได้รับรางวัล "นักร้องหญิงยอดนิยมแนวโซล / อาร์แอนด์บี" (Favorite Female Artist, Soul/R&B) ในงานประกาศรางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ดส ประจำปี 1998

neg:
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ออลเทอร์นาทิฟร็อก มีความหมายครอบคลุมถึงดนตรีที่แตกต่าง ในแง่ของซาวด์เพลง บริบททางสังคม และรากเหง้าท้องถิ่น เมื่อสิ้นสุดคริสต์ทศวรรษ 1980 นิตยสารและซีน (Zine), สถานีวิทยุในวิทยาลัย และการพูดแบบปากต่อปากนี้เองที่ทำให้แนวนี้โดดเด่นขึ้นมาและถือเป็นจุดเด่นความหลากหลายของออลเทอร์นาทิฟร็อก ยังช่วยให้กำหนดนิยามแนวเพลงที่แตกต่างให้ชัดเจน (กระแสดนตรี) เช่น นอยส์ป็อป, อินดีร็อก, กรันจ์ และชูเกซ แนวเพลงย่อยจำพวกนี้ส่วนใหญ๋แล้วจะประสบความสำเร็จในกระแสหลักได้เพียงเล็กน้อยและมีไม่กี่วง อย่าง ฮุสเกอร์ดุ และ อาร์.อี.เอ็ม. ที่ได้เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่ แต่วงออลเทอร์นาทิฟส่วนใหญ่แล้วจะประสบความสำเร็จด้านยอดขายที่ค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับแนวร็อกอื่น ๆ และดนตรีป็อปในช่วงนั้น วงส่วนใหญ่จะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอิสระและได้รับความสนใจจากวิทยุที่เปิดเพลงกระแสหลัก โทรทัศน์ หรือหนังสือพิมพ์ เพียงเล็กน้อย และจากการแจ้งเกิดของวงเนอร์วานาและความนิยมในกระแสเพลงกรันจ์และบริตป็อปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ออลเทอร์นาทิฟร็อกก็สามารถก้าวสู่ดนตรีกระแสหลัก มีวงออลเทอร์นาทิฟหลายวงประสบความสำเร็จ

neg:
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 กระแสออลเทอร์นาทิฟร็อกอเมริกันมีอิทธิพลกว้างขึ้นตั้งแต่เพลงออลเทอร์นาทิฟพอปแปลก ๆ (เดย์ไมต์บีไจแอนส์ และ แคมเปอร์แวนบีโทเฟน) ไปจนถึงนอยส์ร็อก (โซนิกยูท, บิกแบล็ก, เดอะจีสัสไลซาร์ด) และอินดัสเทรียลร็อก (มินิสทรี, ไนน์อินช์เนลส์) ซาวด์ดนตรีเหล่านี้ทำให้มีวงที่ตามมา อย่างวงจากบอสตันที่ชื่อ พิกซีส์ และวงจากลอสแอนเจลิสที่ชื่อ เจนส์แอดดิกชัน ในช่วงเวลาเดียวกัน แนวย่อยเพลงกรันจ์กำเนิดขึ้นในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า "เดอะซีแอตเทิลซาวด์" (The Seattle Sound) จนกระแสกระแสเพลงแนวนี้ได้รับความนิยมในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 กรันจ์เป็นเพลงที่มีส่วนผสมดนตรีกีตาร์ที่ฟังดูเลอะเทอะและมืดมัว ที่ปะติดปะต่อเข้ากับเฮฟวีเมทัลและพังก์ร็อก มีการประชาสัมพันธ์อย่างกว้างขวางโดยค่ายเพลงอิสระที่ชื่อ ซับป็อป วงกรันจ์ได้รับการกล่าวว่ามีแฟชั่นจากร้านราคาถูก มักเป็นเสื้อเชิร์ตสักหลาดและใส่รองเท้าบูตคอมแบต เข้ากับภูมิอากาศท้องถิ่น วงกรันจ์ยุคแรกเช่น ซาวด์การ์เดน และมัดฮันนีย์ ที่ได้รับการกล่าวถึงในสหรัฐและสหราชอาณาจักรตามลำดับ

neg:
แกลมพังค์
แกลมพังค์ หรือ กลิตเตอร์พังค์ () เป็นแนวดนตรีที่รวมองค์ประกอบของแกลมร็อกเข้ากับโปรโตพังค์หรือพังค์ร็อก บางครั้งจะรวมการาจพังค์เข้าไปด้วย

neg:
ร็อก
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เพลงร็อกพัฒนาจนแตกแยกย่อยเป็นหลายแนวเพลง และเมื่อรวมกับเพลงโฟล์กแล้วจึงเป็น โฟล์กร็อก รวมกับบลูส์เป็น บลูส์-ร็อก รวมกับแจ๊ซเป็น แจ๊ซ-ร็อก ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ร็อกยังเกี่ยวข้องกับเพลงโซล ฟังก์และละติน เช่นเดียวกันในยุคนี้ร็อกยังได้เกิดแนวเพลงย่อยอีกหลายแนวเช่น ซอฟต์ร็อก เฮฟวีเมทัล ฮาร์ดร็อก โพรเกรสซีฟร็อกและพังก์ร็อก ส่วนแนวเพลงย่อยร็อกที่เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 เช่น นิวเวฟ ฮาร์ดคอร์พังก์และอัลเทอร์เนทีฟร็อก ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงย่อยที่เกิดเช่น กรันจ์ บริตป็อป อินดี้ร็อกและนูเมทัล

neg:
แกรนด์เอ็กซ์
ผลการประกวดในประเภทนักเรียนนักศึกษานั้น วงมัมมี่ได้เป็นแชมป์ ส่วนแกรนด์เอ็กซ์ได้รางวัลรองชนะเลิศคู่กับรางวัลขวัญใจสื่อมวลชนมาครอง ด้วยแนวทางการแต่งตัวที่เข้าตาสื่อ คือแม้จะเล่นเพลงร็อคดุๆ แต่พวกเขาแต่งตัวสุภาพเรียบร้อย ใส่กางเกงขายาวสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว ผูกเนคไท สวนทางกับวงอื่นๆ

neg:
บลูส์ร็อก
บลูส์ร็อก () เป็นแนวเพลงผสมผสานระหว่างการแสดงคีตปฏิภาณแบบบลูส์ บนคอร์ดแบบ 12 บาร์บลูส์และการแจมแบบบูกี้กับสไตล์ร็อกแอนด์โรล โดยแกนหลักของบลูส์-ร็อก คือเครื่องดนตรีกีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบสและกลองชุด ซึ่งกีตาร์ไฟฟ้าจะขยายผ่านตู้แอมไฟฟ้า ให้มีลักษณะรุนแรงมากขึ้น

neg:
เร็กเกฟิวชัน
เร็กเกฟิวชัน () เป็นดนตรีเร็กเกหรือแดนซ์ฮอลล์ที่ผสมกับแนวดนตรีอื่นๆอย่าง ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บี, ป็อป, เทคโน หรือ ดนตรีเฮาส์, ร็อก, แจ๊ส และ ดรัมแอนด์เบส

neg:
เกลย์
สำหรับความหมายของชื่อวงนั้น ทาคุโร่ที่เป็นหัวหน้าวงได้ตั้งขึ้นจากคำในภาษาอังกฤษ ว่า "gray" หรือสีเทาเป็นสีที่ผสมกันระหว่างสีขาว (ดนตรีแนวป๊อป) และสีดำ (ดนตรีแนวร็อก) โดยที่ใช้การสะกดว่า GLAY นั้นเพราะไม่ต้องการให้เหมือนใคร

neg:
สกาพังก์
จุดเด่นของความแตกต่างของเพลงแนวสกาพังก์ เนื่องจากเป็นแนวเพลงรวมของแนวเพลงที่แตกต่างกัน ในความเป็นพังก์ ได้รับอิทธิพลจาก การใช้ทำนองที่เร็วกว่า การบิดเสียงกีตาร์ ท่อนอินเทอร์ลูดในสไตล์พังก์ (มักมีคอรัส) และการร้องแบบเสียงขึ้นจมูก แหบหรือตะโกน ส่วนความเป็นสกาในเพลงสกาพังก์นั้น ได้พัฒนาในส่วนเครื่องดนตรีและเสียงร้องสะอาด ๆ และดนตรี เครื่องดนตรีโดยปกติจะมี กีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบส กลอง เครื่องเป่า (เช่นทรอมโบนหรือทรัมเป็ต) ในบางครั้งอาจมีออร์แกน

neg:
นูเมทัล
นูเมทัล ( "นิวเมทัล") หรือบางครั้งเรียกว่า nü metal หรือ aggro-metal เป็นแนวเพลงที่เกิดขึ้นในช่วงกลางยุคทศวรรษที่ 1990 เป็นแนวเพลงที่รวมอิทธิพลของ กรันจ์ และ อัลเทอร์เนทีฟเมทัล รวมเข้ากับ ดนตรีฟังก์ ฮิปฮอป และ เฮฟวี่เมทัล หลายแนวอย่าง แทรชเมทัล และ กรูฟเมทัล

neg:
คอร์ แองเกลส์
คอร์ แองเกลส์ (Cor Anglais or English horn) เป็นเครื่องดนตรีสากล ประเภทเครื่องเป่าลมไม้ เป็นปี่ประเภทลิ้นคู่ อยู่ในตระกูลเดียวกับโอโบแต่มีขนาดใหญ่กว่า และมีรูปร่างที่แตกต่างไปจากโอโบ ระดับเสียงต่ำกว่าโอโบและเวลาเล่นจะต้องมีสายติดกับลำตัวปี่โยงไปคล้องคอผู้เล่นเพื่อพยุงน้ำหนักของปี่ ปี่ชนิดนี้มีลำตัวยาวกว่าปี่โอโบ ดังนั้นเพื่อง่ายต่อการเป่า ส่วนที่ต่อจากที่เป่า(ลิ้น) กับลำตัวปี่จึงต้องงอโค้งเป็นมุมและเกิดคำว่า “อองเกล (Angle)” ขึ้น ต่อมาคำนี้ได้เพี้ยนไปกลายเป็นอองแกลส์ (Anglais) ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งตรงกับภาษาอังกฤษว่า English ส่วนคำว่า “คอร์” (Cor) ในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งตรงกับภาษาอังกฤษว่า ฮอร์น (Horn)

neg:
พังก์ร็อก
ในทศวรรษที่ 1990 วงพังก์บางวงมีสมาชิกเป็นเกย์ อย่างเช่น ฟิฟธ์ คอลัมน์ (Fifth Column), ก็อดอีสมายโคไพล็อต (God Is My Co-Pilot), แพนซีดิวิชัน (Pansy Division), ทีมเดร็ช (Team Dresch) และ ซิสเตอร์จอร์จ (Sister George) พวกเขาได้พัฒนาเพลงแนวเควียร์คอร์ ถึงแม้ว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากพังก์ แต่ก็แพร่ขยายไปในแนวดนตรีที่หลากหลาย อย่างฮาร์ดคอร์, อินดี้ร็อก, พาวเวอร์ป็อป, โนเวฟ, น็อยส์, เอกซ์เพอร์ริเม็นทอล และ อินดัสเทรียล เนื้อเพลงของเควียร์คอร์ มักจะเกี่ยวกับ ความอคติ, อัตลักษณ์ทางเพศ, สิทธิส่วนบุคคล โดยอาจกล่าวทั้งในทางขบขันหรือกิริยาท่าทางที่จริงจัง

neg:
ซาแน็กซ์
ส่วนในด้านแนวเพลงเป็นการพบกันคนละครึ่งทางของดนตรีที่หนัก ดิบ มันสุดขั้ว กับดนตรีร็อคนุ่มนวลที่ฟังง่ายและเป็นการพบกัน ระหว่างดนตรีร็อคแอนด์โรลต้นฉบับ กับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ ดนตรีของ ZanaX จึงมีแนวทางที่โดดเด่นมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

neg:
ผับร็อก (สหราชอาณาจักร)
ผับร็อก () เป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งของดนตรีร็อก ที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ในสหราชอาณาจักร เมื่อมองย้อนไปก่อนหน้านี้ ผับร็อกมีการต่อต้านกับดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก และแกลมร็อก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นาน ที่ผับร็อกได้หลีกเลี่ยงการจัดแสดงที่สถานบันเทิง และหันมาแสดงเพลงร็อกในผับเล็ก ๆ และคลับต่าง ๆ ในช่วงแรก และเป็นตัวเร่งสำคัญให้แนวเพลงพังก์ร็อกมีความโดดเด่น

neg:
เกว็น สเตฟานี
พี่ชายของเธอ เอริก ได้แนะนำให้เกว็นรู้จักกับดนตรีแนวทูโทน อย่างวงแมดเนสส์และเดอะซีเลกเตอร์ และในปี 1986 เขาได้ชวนเธอให้มาร้องกับวงโนเดาต์ วงแนวสกาที่เขาก่อตั้งขึ้น จนท้ายสุดในปี 1991 วงได้เซ็นสัญญากับอินเตอร์สโคปเรเคิดส์ ออกอัลบั้มชื่อเดียวกับวง เมื่อปี 1992 แต่ดนตรีแบบสกาป็อปเช่นนี้ ก็ไม่ประสบความสำเร็จนัก เนื่องจากแนวเพลงกรันจ์กำลังเป็นที่นิยม ก่อนที่แนวเพลงนี้จะประสบความสำเร็จในกระแสหลักเพราะวงโนเดาต์และซับไลม์ สเตฟานีเป็นนักร้องรับเชิญให้กับเพลง "ซอว์เรด" (Saw Red) ในอัลบัมของซับไลม์ในปี 1994 ที่ชื่อชุด "รอบบินเดอะฮูด" สเตฟานีปฏิเสธความก้าวร้าวของศิลปินหญิงแนวกรันจ์ และเอ่ยถึงนักร้องวงบลอนดี ที่ชื่อ เดบบี แฮร์รี ว่าเธอเป็นการผสมผสานระหว่างพลังกับแรงดึงดูดทางเพศ ว่าเป็นอิทธิสำคัญต่อเธอ อัลบัมชุด 3 ของโนเดาต์ ชุด "ทราจิกคิงดอม" (1995) ที่ออกหลังจากอัลบัมที่วงออกเอง "เดอะบีคอนสตรีตคอลเลกชัน" (1995) ใช้เวลาทำงานมากกว่า 3 ปี โดย 5 ซิงเกิลจาก "ทราจิกคิงดอม" อย่าง "โดนต์สปีก" ที่สามารถขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตปลายปีของฮอต 100 แอร์เพลย์ ประจำปี 1997 สเตฟานีออกจากวิทยาลัย 1 เทอมเพื่อออกทัวร์ "ทราจิกคิงดอม" แต่ก็ไม่กลับมาเรียนต่อหลังจากที่ทัวร์กินระยะเวลา 2 ปีครึ่ง อัลบัมได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่และขายได้มากกว่า 16 ล้านชุดทั่วโลก จากข้อมูลปี 2004 ในปลายปี 2000 นิตยสาร "โรลลิงสโตน" ตั้งฉายาเธอว่า "ราชินีเพลงป็อปสารภาพผิด" (The Queen of Confessional Pop)

neg:
เพลย์กราวด์
เพลย์กราวด์ () วงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกและบริตป็อปจากจังหวัดชลบุรี มีเพลงที่มีชื่อเสียงอย่าง เพลง "มุม", "โซลเมต" (Soul Mate), "ปล่อยวาง" และอีกมากมาย โดยในปัจจุบันได้ย้ายมาสังกัดค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ซึ่งได้ปล่อยซิงเกิลแรกออกมาก็กลายเป็นที่กล่าวถึงของคนหลาย ๆ กลุ่ม คือเพลง "เจ้าชู้?" และได้มีอัลบัมเต็ม ออกมาอัลบัมแรกกับทางสังกัดใหม่ คือ อัลบัม Playboy & Girl ซึ่งในอัลบัมนี้มีเพลงฮิตอย่างเช่น "ไร้สาระ", "อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง" รวมถึงเพลงจังหวะซึ้ง ๆ อย่าง "ฟุ้งซ่าน" เป็นต้น

neg:
เอซิดแจ๊ซ
เอซิดแจ๊ซ () หรือในอเมริการู้จักอีกชื่อว่า กรูฟแจ๊ซ เป็นแนวเพลงที่รวมองค์ประกอบของเพลงแจ๊ซ, ฟังก์ และฮิปฮอป ด้วยกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้จังหวะซ้ำไปซ้ำมา พัฒนาในสหราชอาณาจักรในทศวรรษ 1980 และ 1990 สามารถเห็นได้จากแนวทงของดนตรีของแจ๊สฟังก์ บนดนตรีอีเลกโทรนิก/ป็อป: นักดนตรีแจ๊สฟังก์อย่างเช่น รอย เอเยอร์สและโดนัลด์ เบิร์ด มักได้รับเครดิตว่าเป็นแถวหน้าแห่งวงการเอซิดแจ๊ส เอซิดแจ๊ซยังได้รับอิทธิพลบางส่วนจากดนตรีโซล, ดนตรีเฮาส์ และดิสโก้

neg:
พังก์ร็อก
ในยุคเดียวกับเนอร์วาน่า วงอัลเทอร์เนทีฟร็อกหลายวงในช่วงต้นทศวรรษที่ 90 ได้ตอบรับกระแสพังก์ ได้ช่วยให้พังก์ร็อกได้ฟื้นคืนชีพ ในปี ค.ศ. 1994 วงพังก์ร็อกจากแคลิฟอร์เนียอย่าง กรีนเดย์ (Green Day), ดิออฟสปริง (The Offspring), แรนซิด (Rancid) และ แบดรีลิเจียน (Bad Religion) เป็นตัวสำคัญของความสำเร็จด้วยการช่วยเหลือจากเอ็มทีวีและสถานีวิทยุที่โด่งดังอย่าง KROQ-FM ถึงแม้ว่ากรีนเดย์และแบดรีลิเจียนจะอยู่ในสังกัดค่ายเพลงใหญ่ก็ตาม การประสบความสำเร็จทางธุรกิจอย่างมากของกรีนเดย์และดิออฟสปริง ได้ปูทางให้ศิลปินแนวป็อปพังก์อย่างวง บลิงก์-182 (Blink-182), ซิมเพิลแพลน (Simple Plan), กู้ดชาร์ลอตต์ (Good Charlotte) และ ซัม 41 (Sum 41)

neg:
โพรเกรสซิฟเฮาส์
โพรเกรสซิฟเฮาส์ () เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีเฮาส์ โพรเกรสซิฟเฮาส์ได้ปรากฏในต้นยุค 1990 มันได้พัฒนาขั้นในสหราชอาณาจักร แต่ต้นกำเนิดมาจากดนตรีเฮาส์ในอเมริกาและยุโรปในปลายยุค 1980 แนวเพลงได้รับอิทธิพลอย่างมากจากแทรนซ์ (Trance) ในยุค 1990 และต่อมาได้รับอิทธิพลจาก บิกรูมเฮาส์ (Big room house) และ ยูโรแดนซ์ (Eurodance) ในกลางยุค 2000 ในพฤศจิกายน ปี 2014 แนวเพลงได้จัดอันดับแรกในรายชื่อของแนวเพลงอันดับท็อปของ ท็อปดีเจส์ (TopDeejays)

neg:
แจ๊ส
มีความพยายามหาสุ้มเสียงใหม่ ๆ จากฟิวชันเหมือนกัน เช่น แอซิดแจ๊ส (Acid Jazz) หรือกรูฟแจ๊ส (Groove Jazz) ซึ่งเป็นผลการผสมระหว่างแจ๊ส โซล ฟังกี้ และฮิปฮอป เช่น จามิโรไคว์ (Jamiroquai) อีกแนวที่ใกล้กับแอซิดแจ๊สคือ นูแจ๊ส (Nu Jazz) หรือ อิเล็กโทรแจ๊ส (Electro-Jazz) ซึ่งเกิดในปลายทศวรรษ 1990 โดยนำเนื้อหนังของแจ๊สมาผสมผสานด้วยดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องสังเคราะห์เสียง เช่น วงอิเล็กโทรนิกา (Electronica)

neg:
ละครบรอดเวย์
ยุคที่สอง ในยุคนี้จัดว่าเริ่มเป็นยุคของละครเวทีแบบอเมริกันโดยแท้ คือมีรูปแบบการประพันธ์ เค้าโครงเรื่อง และองค์ประกอบต่างๆ ของละครมีลักษณะเป็นเรื่องราวของชาวบ้าน ชาวเมืองปกติในอเมริกา ใช้เพลงป็อป มีการนำการเต้นรำเข้ามาประกอบ มีบทพูดและมีการร้องเพลง การเต้นรำเพื่อเชื่อมต่อเรื่องราวจากเหตุการณ์หนึ่งไปสู่อีกเหตุการณ์หนึ่ง มีการเปลี่ยนฉาก มีบทชวนหัว เสียดสีล้อเลียนเหตุการณ์ที่สำคัญต่างๆ ที่เข้ากับเหตุการณ์ตอนนั้น ผู้นำการผลิตละครเพลงเวทีแบบอเมริกันในยุคนี้ได้แก่ จอร์ช แอมโคแฮน (1848-1942), เจอโรม เคิร์น (1885-1945), เออร์วิง เบอร์ลิน (1888-1985) ละครเพลงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในยุคนี้ได้แก่ Show boat (1927),Funny Face (1927), Roberta (1933), Annie get your guns (1946)

neg:
ราโมนส์
การบันทึกเสียงและแสดงสดของราโมนส์นั้น ได้ส่งอิทธิพลอย่างมากต่อนักดนตรีในการพัฒนาวงการพังก์ในแคลิฟอร์เนีย เช่น เกร็ก กินน์ (Greg Ginn) แห่งวงแบล็กแฟลก เจลโล เบียฟรา (Jello Biafra) จากเดดเคนเนดีส์ อัล เจอร์เกนเซน (Al Jourgensen) จากวงมินิสทรี ไมค์ เนสส์ (Mike Ness) จากวงโซเชียลดิสทอร์ชัน เบรตต์ เกียววิตซ์ (Brett Gurewitz) จากแบดรีลิจเจิน และสมาชิกวงดิเซนเดนต์ การเคลื่อนไหวกระแสพังก์ครั้งแรกในแคนาดา ทั้งในเมืองโทรอนโต แวนคูเวอร์ และวิกตอเรีย, รัฐบริติชโคลัมเบีย ล้วนได้รับอิทธิพลอย่างมากจากราโมนส์ ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1970 หลายวงได้นำรูปแบบราโมนส์มาใช้อย่างมาก ทั้ง วงเลิร์คเคอร์จากอังกฤษ วงเดอะอันเดอร์โทน จากไอร์แลนด์ วงทีนเอจเฮดจากแคนาดา วงเดอะซีโรส์ และวงเดอะดิกคีส์ จากเซาท์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย นอกจากนี้วงแบดเบรน ซึ่งเป็นวงแนวฮาร์ดคอร์ ก็เอาชื่อมาจากเพลงของราโมนส์ วงริวเอร์เดลส์ ทำดนตรีเหมือนกับราโมนส์ตลอดช่วงเวลาของวง บิลลี โจ อาร์มสตรอง นักร้องนำวงกรีนเดย์ ก็ตั้งชื่อลูกว่า "โจอี" ตามโจอี ราโมน และเทร คูล มือกลอง ก็ตั้งชื่อลูกสาวตัวเองว่า "ราโมนา"

neg:
เฮาส์ (แนวดนตรี)
แม้แนวดนตรีเฮาส์จะหนักไปทางการเต้นแต่เฮาส์ก็เริ่มก้าวเข้าสู้วงการเพลงป็อปในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ด้วยดนตรีแนวเฮาส์สไตล์ใหม่ที่รู้จักกันดีว่า ป็อปเฮาส์ ดนตรีเฮาส์กับป๊อปได้กลายเป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงปี 1987-1989 กับศิลปินอย่าง ครัช, โคลด์คัต, แย๊ส, เพนท์เฮาส์4, ป็อปสตาร์, บอมบ์ เดอะ เบส, เอส-เอกซ์เพลสและแบล๊คบ๊อกซ์ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินแนวป็อปเฮาส์จากอิตาลี

neg:
เฮาส์ (แนวดนตรี)
ประวัติของคำว่า เฮาส์ นั้นยังคงเป็นที่โต้แย้งกัน
ศัพท์คำนี้อาจมีที่มาจากไนต์คลับในชิคาโกที่ชื่อ เดอะ แวร์เฮาส์ ซึ่งเปิดให้บริการในช่วงปี 1977ถึง1982 เดอะ แวร์เฮาส์มีผู้อุดหนุนหลักคือเหล่าบรรดาชาวเกย์แอฟริกัน-อเมริกันและชายชาวละตินที่มาเพื่อเต้นรำในเพลงดิสโก้ซึ่งเปิดโดยดีเจประจำคลับอย่างแฟรงกี้ นักเกิ้ลส์ แม้ว่านักเกิ้ลส์จะออกจากคลับไปในปี 1982 และคลับได้ถูกเปลี่ยนชื่อไปเป็น มิวสิก บ๊อกซ์แล้วก็ตาม แต่คำว่า เฮาส์ ซึ่งเป็นชื่อย่อของ แวร์เฮาส์ ยังคงเป็นที่นิยมในหมู่ชาวชิคาโก มันเปรียบเหมือนการเลือกสรรเพลงแบบนักเกิ้ลส์เมื่อครั้งยังเป็นดีเจในช่วงก่อนที่จะเป็นผู้ผลิตผลงานทางดนตรีซึ่งยังไม่ได้เริ่มจนกว่าเดอะ แวร์เฮาส์ได้ทำการปิดกิจการลง ในสารคดีของบีบีซีชื่อ ปั๊ม อัพ เดอะ วอลุ่ม นักเกิ้ลส์ได้กล่าวไว้ว่าครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า แนวดนตรีเฮาส์ ก็ตอนที่เขาได้เห็นประโยคที่ว่า 'เราเล่นแนวดนตรีเฮาส์' บนป้ายตรงหน้าต่างของบาร์แห่งหนึ่งในชิคาโกฝั่งใต้ คนๆหนึ่งในรถเขาได้หยอกล้อว่า 'คุณรู้มั้ย นั่นน่ะเป็นแนวดนตรีที่คุณเล่นเมื่อสมัยที่อยู่ที่ เดอะ แวร์เฮาส์!' ดีเจชาวชิคาโกฝั่งใต้ ลีโอนาร์ด 'รีมิกซ์' รอยย์ ได้กล่าวในคำแถลงส่วนตัวว่าที่เขาได้ทำป้ายบนหน้าต่างร้านแบบนั้นก็เพราะมันเป็นแนวดนตรีที่เขาเล่นที่อาจจะเจอได้ในบ้านใครบางคนอย่างในกรณีของเขาคือการบันทึกแผ่นเสียงโซลและดิสโก้ของแม่ของเขา

neg:
โพสต์กรันจ์
โพสต์กรันจ์ () เป็นแนวเพลงร็อกประเภทหนึ่ง โดยทั่วไปวงส่วนใหญ่จะได้รับอิทธิพลจากกรันจ์ โดยอาจใช้การบิดเสียงของกีตาร์ เนื้อเพลงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ และความเคลื่อนไหวแบบ "ดัง-ค่อย" ของกรันจ์ แต่ทำให้ง่ายลงให้สามารถเปิดออกอากาศประชาสัมพันธ์ทางวิทยุได้

neg:
เฮาส์ (แนวดนตรี)
ในปี 1986 คลับเริ่มเจอปัญหาครั้งใหญ่เมื่อฝูงชนจำนวนมากเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆเมื่อไรก็ตามที่ดีเจประจำคลับอย่างพิกเกอรฺ์ริ่ง, ปาร์คและดา ซิลวาเริ่มเล่นแนวดนตรีเฮาส์ สถานที่พบปะผู้คนแบบใต้ดินและค่ำคืนแห่งดีเจย์เริ่มกระจายไปทั่วทุกสารทิศในสหราชอาณาจักรดังตัวอย่างเช่น ปาร์ตี้ส่วนตัวที่จัดขึ้นโดย มิส มันนี่เพนนียุคเริ่มแรกในเบอร์มิ่งแฮมและหลายๆสถานที่พบปะผู้คนในลอนดอน แนวดนตรีเฮาส์ถูกเผยแพร่ในประเทศอังกฤษจากการทัศนาจรในปีเดียวกันกับนักเกิ้ลส์, เจฟเฟอร์สัน, ฟิงเกอร์ส อิงซ์ (เฮิร์ด) และอโดนิสที่ได้จัดการทัศนาจรดีเจย์นานาชาติ หนึ่งในทำนองเพลงสดุดีของยุคเริ่มแรกอย่าง 'พรอมิสต์ แลนด์'โดยโจ สมิธถูกนำมาร้องใหม่โดย เดอะ สไตล์ เคาน์ซิลและติดชาร์ตภายในหนึ่งอาทิตย์ ทำนองเพลงเฮาส์แบบอังกฤษออกมาครั้งแรกเมื่อปี 1986 ซึ่งได้แก่ 'คาริโน' โดย ที-คอย ชาวยุโรปต่างอ้าแขนรับเฮาส์เข้าสู่อ้อมอกและเริ่มจองดีเจเฮาส์ชาวอเมริกันแห่งตำนานมาเล่นในคลับใหญ่ๆเช่น มินิสทรี ออฟ ซาวน์ที่ซึ่งดีเจประจำอย่างดีเจฮาร์เวย์ได้ดึงเอาแลร์รีย์ ลีแวนเข้ามา

neg:
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฝรั่งเศส
แต่งานดนตรีที่สำคัญของฝรั่งเศสในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาคือการเขียนงานประเภทที่เรียกว่า "เพลงขับ"* (chanson) ซึ่งเป็นฆราวัสดนตรี (secular music) แบบดนตรีหลายเสียง ที่กลายมาเป็นดนตรีที่เป็นที่นิยมกันเป็นอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 16 รวมทั้งโดยทั่วไปในยุโรป เพลงขับในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 มักจะเปิดขึ้นด้วย จังหวะแด็คทิล (ยาว, สั้น-สั้น) และ contrapuntal ที่ต่อมานำไปใช้ในอิตาลีโดยคันโซนา ที่เป็นต้นตอของโซนาตา ตามปกติแล้วเพลงขับจะมีเสียงร้องสามถึงสี่เสียงโดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบแต่เวอร์ชันที่นิยมกันมักจะเขียนให้มีดนตรีประกอบ คีตกวีคนสำคัญที่มีชื่อของฝรั่งเศสในการเขียนเพลงขับก็ได้แก่โคลแดง เดอ แซร์มิซี (Claudin de Sermisy) และ เคลมงต์ ฌาเนอแคง (Clément Janequin) "Le guerre" โดยฌาเนอแคงเขียนขึ้นในโอกาสการฉลองชัยชนะของฝรั่งเศสในยุทธการมาริญญาโน ในปี ค.ศ. 1515 ที่เลียนเสียงปืนใหญ่, เสียงครางของผู้บาดเจ็บ และเสียงสัญญาณรุกและถอยจากทรัมเป็ต การพัฒนาของเพลงขับต่อมาเป็นลักษณะที่เรียกว่า "musique mesurée" ที่เห็นได้จากงานของโคลด เลอ เฌอเนอ (Claude Le Jeune): ในแบบเพลงขับที่มาจากการพัฒนาโดยกลุ่มกวีที่เรียกว่า Pléiade ภายใต้การนำของฌอง-อองตวน เดอ บาอีฟ (Jean-Antoine de Baïf) ซึ่งเป็นท่วงทำนองจังหวะของดนตรีที่สะท้อนการเน้นจังหวะของบทร้องโดยตรง ในการพยายามสร้างผลทางวาทศาสตร์ของดนตรีของกรีกโบราณ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพลงขับก็มาแทนที่ด้วย เพลงขับแอร์เดอคูร์ (air de cour) ซึ่งเป็นประเภทเพลงร้องที่นิยมกันในฝรั่งเศสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17

neg:
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ในเวลาเดียวกัน นักวิจารณ์ยืนยันว่า การโฆษณาได้รับองค์ประกอบแนวคิดของกรันจ์แล้วจะกลายมาเป็นแฟชันสมัยนิยม "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" แสดงความเห็นในบทความปี 1993 ว่า "ไม่มีรูปแบบการหาผลประโยชน์ในวัฒนธรรมย่อยนับตั้งแต่สื่อค้นพบฮิปปีในคริสต์ทศวรรษ 1960" "เดอะนิวยอร์กไทมส์" เปรียบเทียบ "กรันจ์อเมริกา" กับตลาดมวลชนแบบพังก์ร็อก, ดิสโก้ และฮิปฮอปที่มาก่อนหน้านี้ ผลคือแนวเพลงกรันจ์ได้รับความนิยม ส่งผลกลับอย่างรุนแรงต่อกรันจ์ที่พัฒนาขึ้นมาในซีแอตเทิล อัลบัมถัดมาของเนอร์วานา "อินยูเทโร" (1993) ฟังดูโมโหอย่างตั้งใจ มือเบสของวง คริสต์ โนโวเซลิช อธิบายว่า "เป็นซาวด์ก้าวร้าวป่าเถื่อน เป็นอัลบัมทางเลือกอย่างแท้จริง" อย่างไรก็ตาม เมื่อออกอัลบัมในเดือนกันยายน 1993 "อินยูเทโร" ก็ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ต "บิลบอร์ด" เพิร์ลแจมก็ยังมียอดขายดีอยู่ในอัลบัมชุด 2 "Vs." (1993) โดยขึ้นอันดับ 1 ด้วยยอดขาย 950,378 ชุด ในสัปดาห์แรกที่ออกขาย

neg:
อาร์แอนด์บีร่วมสมัย
อาร์แอนด์บีร่วมสมัย () คือแนวเพลงที่ได้รับความนิยมในฝั่งตะวันตก ถึงแม้ว่าคำย่อของคำว่า อาร์แอนด์บี จะดูเชื่อมโยงกับเพลงริทึมแอนด์บลูส์ดั้งเดิม แต่คำว่าอาร์แอนด์บีในปัจจุบันมักจะใช้ระบุหมายถึง ดนตรีของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่มีต้นกำเนิดหลังจากการจากไปของดนตรีดิสโก้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แนวเพลงใหม่นี้มีองค์ประกอบของดนตรีโซล ฟังก์ แดนซ์ และตั้งแต่ปี 1986 เป็นต้นมาหลังการเกิดของเพลงนิวแจ็กสวิงที่เป็นเพลงอาร์แอนด์บี ฮิปฮอป
คำย่อ อาร์แอนด์บี โดยมากมักจะมีความหมายความหมายรวมทั้งหมดของริทึมแอนด์บลูส์ ถึงแม้ว่าบางแหล่งจะอ้างว่าหมายถึงเพลงแนวเออเบินคอนเทมโพแรรี (ชื่อใช้เช่นเดียวกับรูปแบบสถานีวิทยุที่เปิดเพลงในแนวฮิปฮอปและอาร์แอนด์บีร่วมสมัย)

neg:
แจงเกิลป็อป
แจงเกิลป็อป () เป็นแนวเพลงย่อยของป็อปร็อก ที่เน้นเสียงกีตาร์ที่แหลมเหมือนระฆัง (มักจะเป็นกีต้าร์ไฟฟ้า 12 สาย) และทำนองเพลงป็อปในทศวรรษ 1960 แม้ว่าวง Everly Brothers และ Searchers จะได้วางรากฐานให้กับแจงเกิลป็อป วงเดอะบีเทิลส์ (The Beatles) และเดอะเบิดส์ (The Byrds) มักให้ถูกให้เครดิตในฐานะผู้ริเริ่มที่ทำให้เสียง "jangly" เป็นที่แพร่หลาย โดยเฉพาะเพลง "Mr. Tambourine Man" ที่ชื่อแจงเกิลป็อปได้มาจากเนื้อร้อง "jingle-jangle morning" ที่มาพร้อบเสียงกีตาร์เหมือนระฆัง แม้จะมีวงอื่นในภายหลังที่ได้อิทธิพลจากเดอะเบิดส์ พวกเขาไม่ได้ทำเพลงโฟล์กร็อกเหมือนที่เดอะเบิดส์ทำ

neg:
โรโกโก
ดนตรีแบบกาล็องต์ (Galante Style) ระหว่างสมัยบาโรกและคลาสสิก ถือกันว่าเป็นดนตรีโรโกโก ดนตรีโรโกโกพัฒนามาจากดนตรีบาโรกโดยเฉพาะที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่าเป็นดนตรีที่ไม่ไปทางนาฏกรรมแต่จะนุ่มนวล อย่างงานของ ฌ็อง ฟิลิป ราโม (Jean Philippe Rameau) และ ลุย โกลด ดาแกง (Louis-Claude Daquin)

neg:
แทรนซ์
แทรนซ์ () เป็นแนวเพลงอีเลกโทรนิกแด๊นซ์ ที่พัฒนาในทศวรรษ 1990 มีจังหวะอยู่ราว 128 และ 160 บีพีเอ็ม เมโลดี้ใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงที่รวมรูปแบบต่าง ๆ ของดนตรีอีเลกโทรนิก อย่างเช่น ดนตรีแอมเบียนต์ เทคโน และดนตรีเฮาส์ ยังมีการอธิบายว่าแทรนซ์ มีเมโลดี้คลาสสิกบนจังหวะจังเกิล

neg:
พังก์ร็อก
พังก์ร็อก () เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่ง (โดยมากมักเรียกสั้น ๆ ว่า พังก์) มีการเคลื่อนไหวและเป็นที่รู้จักในช่วงกลางทศวรรษที่ 1970 พังก์ร็อกได้พัฒนาระหว่างปี ค.ศ. 1974 และ ค.ศ. 1977 ในสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร และ ออสเตรเลีย โดยมีวงอย่าง เดอะราโมนส์, เซ็กซ์พิสทอลส์ และ เดอะแคลช ที่เป็นที่รู้จักในฐานะแนวหน้าของดนตรีประเภทนี้

neg:
ร็อกแอนด์โรล
ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประฌามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก

neg:
เร็กเก
เร็กเกเป็นดนตรีที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะที่เดียวในโลกของประเทศจาเมกา ซึ่งอิทธิพลทางดนตรีมาจากนิวออร์ลีนส์ ริธึมแอนด์บลูส์ มาจากการฟังวิทยุทรานซิสเตอร์ที่รับคลื่นสั้นจากสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
รากเหง้าของดนตรีคนแอฟริกา-แคริบเบียน คือเพลงโฟล์กของจาเมกาที่เรียกว่า เมนโต (Mento) มีท่วงทำนองเพลงไปในทางแนวดนตรีคาลิปโซ เนื้อหาของบทเพลงจะพูดถึงการเรียกร้องสิทธิของตัวเองและปัญหาความยากจนต่อประเทศเจ้าอาณานิคมในหมู่เกาะอินเดียตะวันตกในทะเลแคริบเบียน

neg:
จีนี่ เรคคอร์ด
จีนี่ เรคคอร์ด () เป็นชื่อสังกัดค่ายเพลงย่อยในเครือบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในแนวเพลงร็อกเป็นหลัก มีนายวิเชียร ฤกษ์ไพศาล เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท

neg:
สกา (แนวดนตรี)
สกา () เป็นแนวเพลงที่เกิดในประเทศจาไมก้า ช่วงปลายทศวรรษที่ 50 ซึ่งต่อมามีการพัฒนาเป็น rocksteady และ เร้กเก้

neg:
แบงแชนแนล
แบง แชนแนล () เป็นช่องรายการเพลงและวาไรตี้ของแกรมมี่ ที่ออกอากาศทางดาวเทียมและเคเบิลทีวี เป็นช่องที่นำเสนอเกี่ยวกับเพลงในแนว Music & Variety โดยที่ผู้ชมมีสิทธิที่จะขอเพลง หรือ Chat ผ่าน SMS กันทางทีวี ตลอด 24 ชั่วโมง ตามคำขวัญในอดีตว่า "แบง แชนแนล ที่เดียวอยู่ ช่องเดียวจบ" เป็นคำขวัญในปัจจุบัน "แบง แชนแนล ช่องของคนใจรุ่น Generation" และล่าสุดคำขวัญในปัจจุบันคือ "We bang the music" เป็นรายการเพลงที่สามารถให้ผู้ชมมีส่วนร่วมในการจัดรายการ ทั้งเลือกเพลง เล่นเกม และวาไรตี้ได้อย่างเต็มที่

neg:
สกาพังก์
สกาพังก์ (Ska punk) เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างสกา และ พังก์ร็อก สกาพังก์ได้รับความนิยมมากที่สุดใน สหรัฐอเมริกา ในปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ถึงแม้ว่ามีการเริ่มแพร่กระจายไปยังทั่วโลกต่อไปในอีกหลายประเทศ วงสกาพังก์หลายวงประสบความสำเร็จในกระแสนิยม ซึ่งบางวงยังคงประสบความสำเร็จต่อไปถึงคริสต์ทศวรรษ 2000

neg:
บริตป็อป
การตื่นตัวในการบุกอังกฤษโดยวงกรันจ์จากอเมริกา วงดนตรีอังกฤษที่เกิดขึ้นมาใหม่ เช่น สเวดและเบลอ ได้เริ่มทำการเคลื่อนไหวทันที มักกล่าวถึงดนตรีแบบกีต้าร์ของอังกฤษในอดีตและการเขียนเพลงเกี่ยวกับเรื่องที่สำคัญของอังกฤษ วงดนตรีอื่นซึ่งต่อมาก็ได้แก่ โอเอซิส, เดอะเวิร์ฟ, พัลป์, พลาซีโบ, ซูเปอร์กราส, แคสต์, สเปซ, สลีปเปอร์ และ อีลาสติกา

neg:
โพสต์ร็อก
โพสต์ร็อก () เป็นแนวเพลงของเอ็กซ์เพอร์ริเมนทัลร็อก ซึ่งมีลักษณะในการใช้เครื่องดนตรีร็อกเป็นหลักในการสร้างสีสันของเสียงและเนื้อเสียงมากกว่าที่เน้นเล่นกีตาร์คอร์ดและริฟฟ์ วงโพสต์ร็อกมักจะใช้เครื่องดนตรีร็อกร่วมกับอิเล็กทรอนิกส์ และมักจะทำเพลงบรรเลง แม้ว่ารากฐานจะมาจากยุคเพลงอินดี้หรือใต้ดินในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษ ที่ 1990 โพสต์ร็อกมีลักษณะคล้ายกับอินดี้ร็อกร่วมสมัย ซึ่งได้ห่างจากดนตรีร็อกทั่วไป องค์ประกอบที่ยืมมาจากแนวดนตรีอื่น เช่น ดนตรีแอมเบียนต์ เคราต์ร็อก ไอดีเอ็ม แจ๊ส มัลลิสม์คลาสสิกและดั๊บเร็กเก

neg:
นอยส์ร็อก
นอยส์ร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของเอ็กซ์เพอร์ริเมนทัลร็อก ที่ใช้องค์ประกอบเสียงนอยส์ ซึ่งเกิดจากพังก์ร็อกในช่วงยุค 1980 ได้รับอิทธิพลจาก โนเวฟ มินิมอล อินดัสเทรียล และ นิวยอร์กฮาร์ดคอร์ ศิลปินมักจะเน้นใช้เสียงแตกในระดับสุดขีดผ่านการใช้กีตาร์ไฟฟ้าและใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์น้อยชิ้น เพื่อสร้างเสียงรบกวนหรือเป็นส่วนหนึ่งในการทำเพลง

neg:
แคลช
แคลชเป็นศิลปินอีกกลุ่มหนึ่งที่มีหลากหลายแนวเพลง เริ่มแรกนั้นดนตรีของแคลชจะเป็นแนวร็อกแบบญี่ปุ่นหรือเจ-ร็อก ต่อมามีการปรับเปลี่ยนแนวดนตรีโดยมีท่วงทำนองหนักหน่วงยิ่งขึ้นเป็นแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก ฮาร์ดร็อก และ นูเมทัล ซึ่งพบได้ในบทเพลง "รักจริงรักปลอม" "ใส่ร้ายป้ายสี" "สวรรค์ไม่มีตา" หรือ "อีโมชัน" เป็นต้น นอกกจากดนตรีแนวร็อกแล้ว แคลชยังมีเพลงแนวอะคูสติกส์ซึ่งมีทั้งการเรียบเรียงทำนองในแบบอะคูสติกส์อย่างเพลง "ละครรักแท้" "ขอเจ็บแทน" "เธอคือนางฟ้าในใจ" "นางฟ้าคนเดิม" หรือการเรียบเรียงทำนองใหม่จากเพลงแนวร็อก เช่น "ขอเช็ดน้ำตา" "หนาว" "รับได้ทุกอย่าง" "ซบที่อกฉัน" เป็นต้น นอกจากนี้บางเพลงยังมีการสอดแทรกท่อนแร็ป เช่น เพลง "ผมไม่ได้บ้า" "โรคประจำตัว" "มันนี่เอนต์ฟลาย" เป็นต้น หรือแนวอาร์แอนด์บี ในเพลง "เชื่อในฉัน" "ปฏิเสธรัก" และอีกเพลงที่เห็นได้ชัดคือเพลง "ละครรักแท้" โดยต้นฉบับเป็นเพลงแนวอะคูสติกส์ซึ่งถูกนำมาเรียบเรียงใหม่เป็นแนวอาร์แอนด์บี ในอัลบั้ม "แฟน" มีการสอดแทรกดนตรีแนวออเคสตร้าเข้าผสมผสานอีกด้วย เช่นในเพลง "เกินคำว่ารัก" หรือการนำเพลงเก่ามาเรียบเรียงใหม่เป็นแนวออเคสตร้า อาทิ "เธอคือนางฟ้าในใจ" "หนาว" "ไฟรัก" เป็นต้น ในอัลบั้มชุด "ร็อกออฟเอจเจส" แคลชได้เดินทางไปสร้างอัลบั้ม ณ ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งมีแดเนียล เลฟเฟลอร์ โปรดิวเซอร์ชาวออสเตรเลียช่วยควบคุมดูแลเพลงให้ทำให้มีความเข้มข้นและเป็นสากลมากขึ้น

neg:
ครังก์
โดยทั่วไปแล้วเพลงครังก์ จะมีจังหวะที่มาจากเครื่องดนตรีดรัมแมชชีน เส้นเบสหนัก ๆ การร้องตะโกน และเมื่อครังก์ก้าวสู่กระแสหลัก คำว่าครังก์เริ่มใช้ในความหมายที่เกี่ยวข้องกับดนตรีเซาเทิร์นฮิปฮอป

neg:
พังก์ร็อก
ความหลายหลายได้เกิดขึ้น หลายๆแนวเริ่มรวมกันกับแนวอื่น อย่างเช่นวงเดอะ แคลชในอัลบั้ม London Calling ได้รวมเร้กเก้ สกา อาร์แอนด์บี ร็อกอะบิลลี กับพังก์ ซึ่งถือว่าเป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดอัลบั้มหนึ่งก็ว่าได้

neg:
รำวงมาตรฐาน
รำวงมาตรฐาน เป็นการแสดงที่มีวิวัฒนาการมาจาก รำโทน เป็นการรำและร้องของชาวบ้าน ซึ่งจะมีผู้รำทั้งชาย และหญิง รำกันเป็นคู่ ๆ รอบ ครกตำข้าวที่วางคว่ำไว้ หรือไม่ก็รำกันเป็นวงกลม โดยมีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ลักษณะการรำ และร้องเป็นไปตามความถนัด ไม่มีแบบแผนกำหนดไว้ คงเป็นการรำ และร้องง่าย ๆ มุ่งเน้นที่ความสนุกสนานรื่นเริงเป็นสำคัญ เช่น เพลงช่อมาลี เพลงยวนยาเหล เพลงหล่อจริงนะดารา เพลงตามองตา เพลงใกล้เข้าไปอีกนิด ฯลฯ ด้วยเหตุที่การรำชนิดนี้มีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ จึงเรียกการแสดงชุดนี้ว่า รำโทน
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๗ ในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลตระหนักถึงความสำคัญของการละเล่นรื่นเริงประจำชาติ และเห็นว่าคนไทยนิยมเล่นรำโทนกันอย่างแพร่หลาย ถ้าปรับปรุงการเล่นรำโทนให้เป็นระเบียบทั้งเพลงร้องลีลาท่ารำ และการแต่งกาย จะทำให้การเล่นรำโทนเป็นที่น่านิยมมากยิ่งขึ้น จึงได้มอบหมายให้กรมศิลปากรปรับปรุงรำโทนเสียใหม่ให้เป็นมาตรฐาน มีการแต่งเนื้อร้อง ทำนองเพลงและนำท่ารำจากแม่บทมากำหนดเป็นท่ารำเฉพาะแต่ละเพลงอย่างเป็นแบบแผน

neg:
แดนซ์ร็อก
แดนซ์ร็อก () เป็นแนวดนตรีโพสต์ดิสโก้ที่เกี่ยวข้องกับแนวดนตรีโพสต์พังก์ เกิดขึ้นในช่วงต้นปี 1980 หลังจากกระแสหลักของพังก์และดิสโก้มาถึงจุดดับ

neg:
สกรีโม
สกรีโม () เป็นแนวดนตรีประเภทหนึ่งที่พัฒนามาจากอีโมและฮาร์ดคอร์พังก์ ในต้นทศวรรษที่ 90 อีโมกับสกรีโมนั้นก็มีความหมายว่าเป็นแนวดนตรีประเภทเดียวกัน โดยสกรีโมได้พัฒนาไปจากอีโม ลักษณะเด่นของเพลงประเภทนี้คือ ดัง-ไป-เบา บางครั้งจะมีลักษณะยุ่งเหยิงและดูไม่หยุดนิ่ง มีการใช้ริฟฟ์กีตาร์ที่รวดเร็ว และท่อนเมโลดี้ที่แพรวพราว การตะโกนกรีดร้องที่บ้าคลั่ง ส่วนทางด้านเนื้อเพลงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดูนามธรรม เป็นการวนเวียนถึงความรู้สึกของตนเอง

neg:
เพลงไทยสากล
ต่อมาในยุคที่ประเทศไทยเกิดวิกฤตทางการเมือง เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 เพลงไทยมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเมือง สังคม และคนยากไร้ ใช้ดนตรีเรียบง่ายอย่างกีตาร์โปร่ง ที่รู้จักกันว่า "เพลงเพื่อชีวิต" มีวงที่มีชื่อเสียงอย่างวงคาราวาน ภายหลังปี 2521 เพลงแบบสตริงได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เกิดวงดนตรีใหม่ ๆ ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก เช่น แกรนด์เอกซ์ คีรีบูน บรั่นดี อัสนี-วสันต์ และ ฯลฯ และเพลงสตริงก็ยังเป็นที่นิยมในตลาดจนถึงปัจจุบัน

neg:
เวนไอคัมอะราวด์
"เวนไอคัมอะราวด์" () เป็นเพลงของวงพังก์ร็อกอเมริกัน กรีนเดย์ เป็นเพลงที่ 10 จากสตูดิโออัลบัมชุดที่ 3 "ดูกี" ตัดเป็นซิงเกิลที่ 4 ของอัลบัมนี้ในปี 1995 เพลงนี้ยังมีการเล่นสดในช่วงแรก ๆ ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1992 "เวนไอคัมอะราวด์" เป็นซิงเกิลที่ได้รับความนิยมบนวิทยุที่สุดของกรีนเดย์ในช่วงต้นอาชีพของวง โดยสุงสุดอันดับ 6 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 แอร์เพลย์ เป็นอันดับสูงสุดจนกระทั่งในปี 2004 เมื่อออกซิงเกิล "Boulevard of Broken Dreams" ไต่ชาร์ตได้สูงสุดอันดับ 2

neg:
กรีน แชนแนล
กรีน แชนแนล (Green Channel) เป็นช่องรายการบันเทิง ของบริษัทเอไทม์ มีเดียจำกัด ที่ออกอากาศทางดาวเทียมและเคเบิลทีวี เป็นช่องที่นำเสนอเกี่ยวกับละคร เพลงของ GRAMMY และรายการวาไรตี้ต่างๆ และซีรีส์ ClubFridayTheSeries โดยในระยะแรก คือ ช่อง Green Plus Channel ซึ่งเป็นช่องรายการเพลงเก่ายุค 80 - 90 จากค่าย GMM Grammy ต่อมาได้มีการเปลี่ยนรูปแบบใหม่ เป็นช่อง Green Channel ในปัจจุบัน ซึ่งจะเป็นรายการวาไรตี้ที่ผลิดขึ้นโดย บริษัท เอไทน์ มีเดีย จำกัด และ นำรายการทางวิทยุจ่าคลื่น EFM ออกอากาศพร้อมกับ ช่อง Green Channel ไปพร้อมๆกัน อาทิ แฉแต่เช้า ,ไก่คุ้ยตุ่ยเขี่ย และ Club Friday

neg:
วรกาญจน์ โรจนวัชร
พ.ศ. 2551 กับอัลบั้มที่สี่ "Woman Story (วูแมน สตอรี่ส์)"' ของพั้นช์ วรกาญจน์ เป็นสาวหกสไตล์หกลุค และปล่อยเพลงแรกที่มีชื่อว่า "นี่คือคนเสียใจ" เป็นเพลงอิตอันดับหนึ่งหลายๆชาร์ตอีกทั้ง ยังขึ้น Top5 เกือบทุกชาร์ตอีกด้วย นอกเหนือจากนี้ อัลบั้มชุดนี้ยังได้ทำมิวสิควีดีโอในรูปแบบ Story ถึง10เพลงด้วยกัน และในปีเดียวกัน พั้นช์ยังมีอัลบั้มสุดพิเศษอีก 1 อัลบั้ม เพลงรักของสาวพั้นช์ที่รวมเพลงฮิตตั้งแต่อัมบั้มแรกจนถึงอัลบั้มที่สี กับอัลบั้ม "พั้นช์ เพลงรัก" และอัลบั้มพิเศษอัลบั้มนี้ ยังมีเพลงพิเศษถึง2เพลง คือ "เพื่อน" จากภาพยนตร์เรื่อง รัก สาม เศร้า และเพลง จำเลยรัก จากละครรีเมคสุดฮิตเรื่อง จำเลยรัก

neg:
แบ็กสตรีตบอยส์
ระหว่างปี 1996 ถึง 2001 พวกเขาขึ้นเวทีแสดงสดมากถึง 350 โชว์ กับยอดขายบัตรคอนเสิร์ตมากกว่า 5 ล้านใบ
ย้อนกลับไปเมื่อปี 1995 ที่ซิงเกิ้ลแรกของพวกเขาถูกเล่นทางวิทยุ ตอนนั้นเป็นยุคทองของดนตรีกรันจ์ ไม่มีใครคิดว่าเพลง ‘We’ve Got It Going On’ จะถูกเปิดมากไปกว่า ‘Smell Like Teen Spirit’ ของ Nirvana แต่แล้ว แบ็กสตรีตบอยส์ ก็สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของดนตรีป็อปขึ้นเมื่ออัลบั้มแรกของพวกเขาขายได้มากว่า 8 ล้านชุดในอเมริกา และค่อยๆ แผ่ขยายอาณาเขตไปยังประเทศเยอรมนีและแคนาดา

neg:
เคิร์ต โคเบน
จากซิงเกิล "Smells Like Teen Spirit" ในอัลบั้มที่สองของเนอร์วานาชุด "Nevermind" (1991) ทำให้เนอร์วานาได้ก้าวเข้าสู่กระแสนิยม ทำให้เกิดความนิยมในแนวเพลงย่อยของอัลเทอร์เนทีฟร็อกที่เรียกว่า กรันจ์ และยังทำให้วงดนตรีซีแอตเทิลกรันจ์ อย่างเช่น อลิซอินเชนส์, เพิร์ลแจม และซาวด์การ์เดน มีกลุ่มคนฟังเพิ่มมากขึ้น และจากที่อัลเทอร์เนทีฟร็อกกลายเป็นแนวเพลงอันโดดเด่นทั้งในสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์ดนตรี ในสหรัฐอเมริกาช่วงต้นถึงกลางทศวรรษ 1990 เนอร์วานาถือเป็นหัวเรือใหญ่ของ เจเนเรชันเอกซ์ และโคเบนในฐานะหัวหน้าวง ก็ถูกแต่งตั้งโดยสื่อในฐานะผู้แถลงให้กับเจเนเรชันเอกซ์ โคเบนรู้สึกไม่สะดวกในการถูกเพ่งเล็งเกี่ยวกับดนตรีพวกเขา โดยชื่อวงข้อความจากวงและมุมมองความเป็นศิลปิน อาจถูกตีความไปในทางที่ผิด เขายังท้าทายคนฟังกับผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่สามที่ชื่อ "In Utero" (1993)
เคิร์ต โคเบน เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 ในเมืองอเบอร์ดีน รัฐวอชิงตัน โดยเป็นบุตรของบริกรหญิง เวนดี้ เอลิซาเบธ ฟราเดนเบิร์ก และช่างซ่อมรถยนต์ โดนัลด์ เลแลนด์ โคเบน โดยที่พ่อของเขามีเชื้อสายไอริช และฝรั่งเศส ส่วนแม่ของเขามีเชื้อสายไอริช เยอรมัน และอังกฤษ โคเบนนั้นมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อว่าคิมเบอร์ลีย์ ซึ่งเกิดวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1970

neg:
เร็กเก
สกา (Ska) และร็อกสเตดี (Rocksteady) คือพื้นฐานทางแนวดนตรีผู้มาก่อนเร็กเกในยุคทศวรรษที่ 60 ก่อนที่ บ็อบ มาร์เลย์ จะทำให้ดนตรีเร็กเกเป็นที่นิยมไปทั่วโลก ก็เคยบันทึกเสียงในแนวดนตรีร็อกสเตดี้ในช่วงแรกในอาชีพของเขา สไตล์ดนตรีเร็กเกที่ทำให้เขามีชื่อเสียงมากเรียกกันว่า รูตส์เร็กเก (roots reggae) หรือรูตส์ร็อกเร็กเก (roots rock reggae) และใช้กับศิลปินอีกมากมายที่ทำงานในแบบเดียวกันอย่าง Black Uhuru, Burning Spear, Culture, Israel Vibrations, The Skatalites and Toots และ The Maytals ซึ่งสามารถส่งอิทธิพลมาถึงวง UB40 ในสหราชอาณาจักร

neg:
คันจิ
เป็นคันจิที่นำคันจิที่แสดงความหมายกับส่วนที่แสดงเสียงมาประกอบกันเป็นคันจิใหม่ที่มีความหมายใหม่ คันจิประเภทนี้มีประมาณร้อยละ 90 ของคันจิทั้งหมด

neg:
โขน
ใช้สำหรับพากย์เวลาผู้แสดงมีอาการเศร้าโศกเสียใจ รำพันคร่ำครวญถึงคนรัก เริ่มทำนองตอนต้นเป็นการพากย์ ตอนท้ายเป็นทำนองการร้องเพลงโอ้ปี่ ซึ่งการพากย์ประเภทนี้จะให้ปี่พาทย์เป็นผู้รับเมื่อสิ้นสุดการพากย์หนึ่งบท มีความแตกต่างจากการพากย์ประเภทอื่นตรงที่มีเครื่องดนตรีรับ ก่อนที่ลูกคู่จะร้องรับว่าเพ้ย โดยมีตัวอย่างบทพากย์ยานี 11 เช่น พระรามโศกเศร้ารำพันถึงนางสีดา ที่เป็นนางเบญจกายแปลงมาตามคำสั่งทศกัณฐ์ เพื่อให้พระรามเข้าใจว่านางสีดาตาย

neg:
ยูเคการาจ
ยูเคการาจ () หรือเรียกว่า UKG หรือบางครั้งเรียกว่า การาจ เฉยๆ คือ แนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ทันสมัย ที่มีความเกี่ยวเนื่องกับการพัฒนาดนตรีเฮาส์ในสหราชอาณาจักรในช่วงกลางทศวรรษ 1990 คำว่าการาจนี้ ในสหรัฐอเมริกาจะมีความหมายไม่เหมือนในสหราชอาณาจักร

neg:
ฮูบาสแตงก์
ฮูบาสแตงก์ เป็นวงร็อกประเภทโพสต์กรันจ์โดยอัลบั้มชุดแรกของพวกเขาได้รางวัลแพลตินัมไปครอง มีซิงเกิลฮิตอย่าง Crawling in the Dark และ Running Away อัลบั้มที่สองในปี 2546 ที่มีเพลงมาขายนั้น สามารถทำยอดได้ถึง 5 ล้านแผ่นทั่วโลก และมีเพลงฮิตอย่าง "The Reason" และล่าสุดอัลบั้ม For(n)ever

neg:
เคนนี โรเจอส์
เขาเริ่มต้นสู่การเป็นนักดนตรีในช่วงกลางยุค 50 เมื่อครั้งที่เขาได้อัดเพลง กับ วงดนตรีร็อค นามว่า "The Scholars" ซึ่งมีซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จคือ "Poor Little Doggie"
วงนี้ต้องแยกวงหลังจากออกซิงเกิ้ลได้อีก 2 เพลง เพราะโรเจอส์ ออกจากการเป็นนักร้องนำ หลังจากแยกวง เขาก็ได้ออกซิงเกิ้ลเดี่ยวของตัวเอง คือเพลง "That Crazy Feeling" ในปี 1958 ที่ประสบความสำเร็จมาก

neg:
โฟล์กร็อก
โฟล์กร็อก () เป็นแนวเพลงที่รวมองค์ประกอบของดนตรีโฟล์กและร็อกเข้าด้วยกัน ในความหมายช่วงแรก ๆ คำนี้หมายถึงแนวเพลงที่เกิดในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ดนตรีมีความชัดเจนโดยการประสานเสียงร้องที่แน่นและค่อนข้างสะอาด (ไม่มีเอฟเฟกต์และการบิดเสียง) ร่วมกับเครื่องดนตรีไฟฟ้า ตัวอย่างเช่น เสียงเครื่องสาย 12 เส้น ที่นักกีตาร์วงเบิร์ดส โรเจอร์ แม็กกิน ที่นำมาใช้บ้างโดยจอร์จ แฮร์ริสัน ในปี 1964 และ 1965

neg:
ร็อก
ร็อก () แนวเพลงที่ได้รับความนิยม มีต้นกำเนิดจากดนตรีร็อกแอนด์โรลในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และเริ่มพัฒนาสู่แนวเพลงหลายแขนงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และช่วงหลังจากนั้น โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ดนตรีร็อกมีต้นกำเนิดจากร็อกแอนด์โรลของยุค 1940 และ 1950 มีอิทธิพลมาจากแนวเพลงบลูส์ ริทึมแอนด์บลูส์ และคันทรี ดนตรีร็อกยังนำมาสู่แนวเพลงอื่น ๆ ได้แก่อิเล็กทริกบลูส์ และโฟล์ก และมีอิทธิพลร่วมมาจากดนตรีแจ๊ส ดนตรีคลาสสิก และแหล่งดนตรีอื่น ๆ

neg:
แกรมมี่แกรนด์
ราวเดือนมกราคม พ.ศ. 2540  ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม หนึ่งในผู้ก่อตั้ง มีแนวคิดทำเพลงป็อปเป็นครั้งแรก โดยก่อนหน้านั้น ทางจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ผลิตเพลงสากลเป็นส่วนใหญ่ โดยแยกส่วนออกจากสตริงอย่างสิ้นเชิงเพื่อความสะดวกในการทำธุรกิจ จึงได้จัดตั้ง บริษัท แกรมมี่ แกรนด์ จำกัด ขึ้นโดยมีนิติพงษ์ ห่อนาค เป็นผู้ดูแลเป็นเวลากว่า 9 ปี ก่อนปิดตัวลงในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549  ปัจจุบันแกรมมี่ แกรนด์ ไม่มีการผลิตผลงานเพลงแล้ว โดยนักร้องคนแรกของค่ายแกรมมี่ แกรนด์ คือ ผลงานอัลบั้มชุด มอส & ทาทา และนักร้องคนสุดท้ายของค่าย ได้แก่ ซีต้า ซาไลย์

neg:
เอ็งกะ
แนวเพลงเอ็งกะนี้ ถือได้ว่าเป็นแนวเพลงแรกที่สังเคราะห์เอาสเกลโน้ตเพ็นทาโกนิคของเพลงญี่ปุ่นรวมเข้ากับท่วงทำนองของดนตรีสไตล์ตะวันตกได้เป็นอย่างดี เนื้อร้องของเพลงแนวนี้ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องความรักและการสูญเสีย ความเหงา ความรันทด ความทุกข์ยากลำบาก ไปจนถึงความตายและการฆ่าตัวตาย เอ็งกะจะสะท้อนให้เห็นถึงประเพณี อุดมการณ์ หรือความเย้ายวนใจในมุมมองของวัฒนธรรมหรือทัศนคติในแบบของญี่ปุ่น คล้ายกับแนวเพลงคันทรีของอเมริกันและเพลงสไตล์ตะวันตก

neg:
ร็อก
ด้านดนตรี ดนตรีร็อกมีศูนย์กลางที่กีตาร์ไฟฟ้า มักจะเป็นส่วนหนึ่งของวงดนตรีร็อกที่มีกีตาร์เบสไฟฟ้าและกลอง ปกติแล้ว เพลงที่เป็นดนตรีร็อกจะมีอัตราจังหวะ 4/4 ใช้รูปแบบท่อนเวิร์ส-คอรัส แต่เพลงประเภทนี้มีความหลากหลายมากขึ้น เนื้อเพลงมักเน้นย้ำเรื่องของความรักใคร่ เช่นเดียวกับเพลงป็อป แต่ก็กล่าวถึงเนื้อหาอื่นที่มักเน้นเรื่องสังคมหรือการเมือง นักดนตรีเพศชายผิวขาวถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดเนื้อหาต่าง ๆ มากมายในเพลงร็อก