query: ใครเป็นผู้วาดภาพโมนาลิซ่า?

pos:
เลโอนาร์โด ดา วินชี
เลโอนาร์โด ดา วินชี () เป็นชาวอิตาลี (เกิดที่เมืองวินชี วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1452 - เสียชีวิตที่เมืองออมบัวซ์ ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1519) เป็นอัจฉริยบุคคลที่มีความสามารถหลากหลาย เป็นทั้ง สถาปนิกแบบเรอเนซองส์ นักดนตรี นักกายวิภาคศาสตร์ นักประดิษฐ์ วิศวกร ประติมากร นักเรขาคณิต นักวาดภาพ นักดาราศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ ดา วินชี มีงานศิลปะที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น เช่น "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" และ "โมนา ลิซ่า" งานของ ดา วินชี ยังสร้างคุณประโยชน์กับวิชากายวิภาคศาสตร์ ดาราศาสตร์ เป็นบุคคลแรกที่วางรากฐานด้านการบิน รวมถึงวิศวกรรมโยธา ด้วยความที่เป็นบุรุษที่มีจิตวิญญาณที่รักในศาสตร์หลายแขนง เลโอนาร์โดทำให้เกิดจิตวิญญาณของสหวิทยาการในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ และกลายเป็นบุคคลสำคัญของยุคนั้น

neg:
โมนาลิซา
ในปี ค.ศ. 1516 ดา วินชีได้นำภาพจากอิตาลีไปที่ฝรั่งเศส ด้วยพระราชประสงค์ของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ที่ทรงปรารถนาที่จะให้ศิลปินทั้งหลายมารวมตัวทำงานกันที่ Clos Lucé ใกล้กับปราสาทในเมืองอัมบัวส์ และยังทรงให้ ดา วินชี วาดพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์อีกด้วย หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงซื้อภาพโมนาลิซา ในราคา 4,000 เอกือ

neg:
ดุชโช
ดุชโช ดี บูโอนินเซญญา () (เกิดราว ค.ศ. 1255-ค.ศ. 1260 -- เสียชีวิตราว ค.ศ. 1318-ค.ศ. 1319) เป็นจิตรกรที่สำคัญที่สุดและมีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของประเทศอิตาลี เกิดที่เซียนนาในแคว้นทัสเคนี วัสดุที่ดุชโชใช้วาดส่วนใหญ่เป็นสีฝุ่นผสมไข่ (tempera) หัวข้อที่วาดเช่นเดียวกับศิลปินสมัยนั้นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคริสต์ศาสนา ดุชโชมีอิทธิพลต่อซิโมเน มาร์ตินิ พี่น้อง อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ และ เปียโตร ลอเร็นเซ็ตติ และอื่นๆ

neg:
เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู
โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าภาพนี้เป็นภาพเขียนภาพสุดท้ายของเบลัซเกซ ที่ฉลองพระองค์เขียนโดยเบลัซเกซเองและพระเศียรที่ยังเขียนไม่เสร็จเมื่อเบลัซเกซมาเสียชีวิตลงเสียก่อน ตอนล่างของม่านมาเขียนโดยลูกศิษย์ชื่อ Juan Bautista del Mazo แต่จากการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้เชื่อกันว่าภาพทั้งหมดอาจจะเขียนโดยมาโซ

neg:
อิซาเบลลา (มิเล)
ภาพเขียนเป็นฉากจากโคลงของจอห์น คีตส์ "อิซาเบลลา หรือกระถางใบโหระพา" (Isabella, or the Pot of Basil) ที่เป็นโคลงที่มาจากเรื่องใน "ตำนานสิบราตรี" ที่เขียนโดยโจวันนี บอกกัชโช ที่เป็นเรื่องของสตรีสาวชื่ออิซาเบลลาผู้ได้รับการหมั้นหมายกับพ่อค้าผู้มีฐานะ แต่อิซาเบลลาไปตกหลุมรักลอเรนโซผู้เป็นลูกจ้างของครอบครัว เมื่อครอบครัวทราบเข้าก็จัดการสังหารลอเรนโซแล้วนำร่างไปฝัง เมื่ออิซาเบลลารู้ความก็ไปขุดหัวของลอเรนโซมาฝังไว้ในกระถางใบโหระพาด้วยความโศรกเศร้า เหตุการณ์ในภาพเกิดขึ้นในขณะที่พี่น้องมองเห็นว่าอิซาเบลลาและลอเรนโซมีความรู้สึกต่อกัน จึงคิดที่จะทำการฆาตกรรมลอเรนโซ เพื่อจะเปิดทางให้อิซาเบลลาได้แต่งงานกับขุนนางผู้มีฐานะที่หมั้นหมายไว้ ในภาพลอเรนโซยื่นส้มเลือด (Blood orange) ให้แก่อิซาเบลลาที่ใส่เสื้อสีเทานั่งอยู่ทางด้านขวาของภาพ ส้มเลือดเป็นส้มที่มีเนื้อสีเหมือนเลือด ที่เป็นสัญลักษณ์ของคอของผู้ที่เพิ่งถูกตัด ซึ่งเป็นสัญญาณของชะตากรรมของลอเรนโซที่จะมาถึง พี่ชายคนหนึ่งยื่นเท้าไปเตะหมาขณะที่กำลังแกะลูกนัต

neg:
ศิลป์ พีระศรี
ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี มีนามเดิมว่าคอร์ราโด เฟโรชี เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2435 ในเขตซานโจวันนี (San Giovanni) เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เป็นบุตรของนายอาตูโด เฟโรชีและนางซานตินา เฟโรชี ซึ่งประกอบธุรกิจการค้า และเนื่องจากเกิดและอาศัยอยู่ ณ เมืองฟลอเรนซ์ นครแห่งการกำเนิดศิลปะเรอเนซองส์ชื่อก้องของอิตาลี คอร์ราโดจึงมีความสนใจในวิชาศิลปะมาตั้งแต่วัยเด็ก คอร์ราโดนั้นมีความสนใจและชื่นชอบในผลงานประติมากรรมของมิเกลันเจโลและโลเรนโซ กีแบร์ตีในมหาวิหารฟลอเรนซ์เป็นอย่างมาก จึงได้สมัครเป็นลูกมือช่วยงานศิลปินที่มีชื่อเสียงตามสตูดิโอต่างๆของเมืองฟลอเรนซ์ เขามีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะศึกษาวิชาศิลปะและเป็นศิลปินให้ได้ อย่างไรก็ตามบิดามารดาของคอร์ราโดกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขาเพราะต้องการให้มาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวต่อไปมากกว่า แต่คอร์ราโดมีความตั้งใจที่จะศึกษาศิลปะอย่างแรงกล้า จึงได้เก็บสะสมเงินและเข้าศึกษาในสถาบันศิลปแห่งนครฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti di Firenze) หลักสูตร 7 ปี ในปีพ.ศ. 2451 และจบการศึกษาในปีพ.ศ. 2458 ในขณะที่มีอายุ 23 ปีด้วยเกียรตินิยมอันดับที่หนึ่ง และได้รับประกาศนียบัตรช่างปั้นช่างเขียน ต่อมาได้สอบคัดเลือกและได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำราชวิทยาลัย ศาสตราจารย์คอร์ราโดมีความรอบรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ วิจารณ์ศิลป์และปรัชญาโดยเฉพาะมีความสามารถทางด้านศิลปะแขนงประติมากรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างสูง ได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไว้มากมายและได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดออกแบบอนุสาวรีย์จากรัฐบาลหลายครั้ง อาทิเช่น ผลงานอนุสาวรีย์ผู้กล้าในสงครามโลกครั้งที่ 1 บนเกาะเอลบา เป็นต้น

neg:
โจวัน ฟรันเชสโก เปนนี
จันฟรันเชสโก เปนนีเป็นลูกศิษย์ของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จันฟรันเชสโกเกิดในเมืองฟลอเรนซ์ในครอบครัวช่างทอผ้า และเข้าทำงานกับราฟาเอลตั้งแต่ยังอายุไม่มาก มีผลงานร่วมกับราฟาเอลหลายชิ้นรวมทั้งในห้องราฟาเอลภายในพระราชวังวาติกัน และงานจิตรกรรมฝาผนังที่วิลลาฟาร์เนซินา (Villa Farnesina) ทั้งสองงานเป็นงานในกรุงโรม ไฮน์ริช วูลฟ์ฟลินนักวิจารณ์ศิลปะชาวสวิสและนักเขียนคนอื่น ๆ ยกให้ฟรันเชสโกเป็นผู้เขียนคนเดียวทั้งหมดจากภาพร่างที่เขียนไว้โดยราฟาเอล แต่นักเขียนเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าราฟาเอลเป็นผู้เขียนงานส่วนใหญ่เอง หลังจากราฟาเอลเสียชีวิตอย่างกะทันหันฟรันเชสโกทำงานร่วมกับจูลีโอ โรมาโน (Giulio Romano) ในการเขียนในห้องชุดราฟาเอลจนเสร็จเช่น "โถงคอนสแตนติน", "พระเยซูแปรรูป", "อัสสัมชัญและการสวมมงกุฏของพระแม่มารี" (ค.ศ. 1525) ในมอนเตลูเชและในวังเต (Palazzo Te) ที่มันโตวา นอกจากนั้นฟรันเชสโกก็ยังออกแบบพรมทอแขวนผนังสำหรับฉาก "ชีวิตของพระเยซู" สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ใช้ตกแต่งใน "ห้องคอนซิสโตโร" (Sala del Concistoro) ในพระราชวังพระสันตะปาปาในวาติกัน ในปี ค.ศ. 1526 ฟรันเชสโกก็ย้ายออกจากโรมไปสมทบกับจูลีโอ โรมาโนที่ย้ายไปมานทัวใน ค.ศ. 1524 ตามคำกล่าวของวาซารี ฟรันเชสโกไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากจูลีโอ ในที่สุดก็เดินทางไปลอมบาร์ดี โรม และในที่สุดก็เนเปิลส์ซึ่งเขาไปเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1528 ในบรรดาลูกศิษย์ก็มีเลโอนาร์โด ดา ปิสโตยา (Leonardo da Pistoia).

neg:
นางสีเวย
นางสีเวย นางสีเหว่ย หรือ อินายสีเวย เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังวิหารของวัดต้าม่อน อำเภอลอง จังหวัดแพร่ อันเป็นผลงานของฝีมือช่างชุดเดียวกันกับจิตรกรรมฝาผนังวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน คือ หนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ "อินายสีเวยทัดอดกสลิด (ดอกแก้ว)" เป็นภาพวาดชิ้นเอกของจิตรกรรมฝาผนังวัดต้าม่อนที่กล่าวขาญกันว่า นี่คือภาพที่ถ่ายทอดความงามแบบล้านนาของสาวงามชาวเมืองต้าได้เป็นเอกลักษณ์ที่ชัดเจนที่สุด ดังที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลกว่าเป็น "โมนาลิซ่าไทยแลนด์"

neg:
แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน
แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน () หรือ แม่พระกับแจกัน (Madonna with vase) หรือ แม่พระกับพระกุมาร (Madonna with child) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรคนสำคัญสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม, มิวนิคในประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 หลังจากอยู่ในมือผู้สะสมส่วนบุคคล

neg:
ปีต โมนดรียาน
ปีต โมนดรียานเป็นลูกชายของปีเตอร์ กอร์เนลิส โมนดรียาน และโยฮันนา กริสตีนา โกก (Johanna Christina Kok) ในปี ค.ศ. 1880 ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปยังเมืองวินเตอร์สไวก์ ภายหลังจากนั้นเขาได้พบกับครอบครัวของลุงฟริตส์ โมนดรียาน (Frits Mondriaan) ผู้ซึ่งเป็นจิตรกร และเป็นผู้ริเริ่มสอนการวาดภาพให้แก่โมนดรียาน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1892 โมนดรียานได้ย้ายมาที่กรุงอัมสเตอร์ดัมเพื่อเข้าศึกษาด้านศิลปะที่สถาบันทัศนศิลป์หลวง () จนถึงปี ค.ศ. 1897 เข้าได้ศึกษา ฝึกฝนทางด้านงานจิตรกรรมอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพทิวทัศน์ ภาพเหมือน และภาพหุ่นนิ่ง

neg:
เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา
เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะแห่งเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี รือเบินส์เขียนภาพ "เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา" เสร็จในปี ค.ศ. 1620

neg:
ลูกา ซิญโญเรลลี
ลูคา ซินยอเรลลิ (Luca Signorelli หรือ Luca da Cortona หรือ Luca d'Egidio di Ventura (ชื่อเมื่อแรกเกิด)) (ราว ค.ศ. 1445 - 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 เป็นช่างร่าง ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยเฉพาะการเขียนแบบลวงตาที่ทำให้ดูภาพลึกกว่าความเป็นจริง (foreshortening) ที่ใช้ในงานเขียนชิ้นเอก “การตัดสินครั้งสุดท้าย” (Last Judgment) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1503 ภายในชาเปลทางด้านเหนือของบริเวณใกล้แท่นบูชาที่มหาวิหารออร์เวียตโต ในประเทศอิตาลี

neg:
นาร์ซิสซัสหลงเงา
ภาพนี้เป็นหนึ่งในสองภาพเท่านั้นที่คาราวัจโจเขียนเกี่ยวกับเทพจากปรัมปราวิทยา เรื่องของนาร์ซิสซัสเป็นเรื่องที่เล่าโดยกวีโอวิดในหนังสือ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” ว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาสะสวยผู้หลงรักเงาของตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นที่รู้จักกันดีในบรรดาผู้สะสมเช่นคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตและนายธนาคารวินเช็นโซ จุสติเนียนิ (Vincenzo Giustiniani) ซึ่งเป็นกลุ่มสังคมในแวดวงของคาราวัจโจ นอกจากนั้นเรื่องนาร์ซิสซัสก็คงจะเป็นที่ต้องใจของคาราวัจโจเองหรืออาจจะเป็นหัวเรื่องที่เหมาะกับผู้อุปถัมภ์ผู้มีการศึกษาเช่นเดล มอนเตหรือจุสติเนียนิตามเหตุผลที่อธิบายโดยนักปรัชญาเรอเนซองส์ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ: “the inventor of painting...was Narcissus...What is painting but the act of embracing by means of art the surface of the pool?”

neg:
กานาเลตโต
จิโอวานนี อันโตนิโอ กานาล () 28 ตุลาคม พ.ศ. 2240 (ค.ศ. 1697) - 19 เมษายน พ.ศ. 2311 (ค.ศ. 1768) หรือรู้จักกันในชื่อ คานาเล็ตโต () ศิลปินผู้หลงใหลในการวาดภาพทิวทัศน์ของเมืองเวนิส งานของเขาดูเกือบเหมือนภาพถ่ายจริง คานาเล็ตโตตระเวนไปตามคลองเวนิสเพื่อเลือกตำแหน่งเงาที่น่าสนใจ เพื่อให้ฉากของเขามีคุณภาพล้ำเลิศ

neg:
มาร์แซล ดูว์ช็อง
เขามีความคิดที่จะต่อต้านศิลปะ จนกลายเป็นเรื่องเป็นราว เกิดแนวทางใหม่ เหมือนเปิดประตูให้ศิลปินได้เข้าไปพบกับโลกใหม่อย่างคาดไม่ถึง เป็นลักษณะงานตามแบบคติดาดา เขามักนิยมตั้งชื่อผลงานของเขาเป็นคำผวนหรือเล่นคำให้เกิดความหมายแปลก ๆ หรือประชดประชัน เช่น L.H.O.O.Q. ซึ่งสามารถออกเสียงได้หลากหลาย และมีความหมายแตกต่างกัน โดยผลงานชิ้นนี้เป็นการเขียนหนวดเคราลงไปบนใบหน้าของโมนาลิซาซึ่งเป็นภาพที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ในการที่เขากระทำเช่นนี้ ก็เพื่อเป็นการลดความขลังของผลงาน

neg:
จอร์โจ วาซารี
วาซารีเกิดที่เมืองอาเรซโซในแคว้นตอสคานา ในวัยเด็กได้เล่าเรียนกับจิตรกรเลื่องชื่อผู้มีความสามารถในการเขียนภาพลงบนกระจก (stained glass) นามว่า กูลเยลโม ดา มาร์ซีลยา (Guglielmo da Marsiglia) เมื่ออายุได้สิบหกปี พระคาร์ดินัลซิลวีโอ ปาสเซอรินีได้ส่งจอร์โจไปเล่าเรียนที่ฟลอเรนซ์ โดยได้มีโอกาสเล่าเรียนกับอันเดรอา เดล ซาร์โต รอสโซ ฟีออเรนตีโน (Rosso Fiorentino) และจาโคโป ปอนตอร์โม ในอีกด้านเขาก็ได้ พบกับมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ผู้ซึ่งกลายมาเป็นผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่องานของวาซารี

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ภาพเขียนส่วนใหญ่ของอันโตเนลโล ดา เมสสินาเป็นภาพเหมือนภาพเล็กที่เขียนอย่างละเอียดด้วยสีสันอันสดใสเรืองรอง แต่งานชิ้นที่สำคัญที่สุดแสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญเหนือกว่าผู้ใดในการเขียนแบบทัศนียภาพและการใช้แสงก็คืองานเขียน “นักบุญเจอโรมในห้องศึกษา” ที่เป็นภาพที่เขียนในกรอบแบบปลายกอธิคของฉากภายในห้องที่ด้านหนึ่งเป็นที่มีลักษณะเป็นที่อยู่อาศัยแต่อีกด้านหนึ่งเป็นที่ร่ำเรียนทางศาสนา ตรงกลางภาพเป็นนักบุญเจอโรมนั่งอยู่บนตั่งไม้ท่ามกลางสมบัติพรรณสถานขณะที่มีสิงห์โตเดินอยู่ในเงาด้านขวาของห้อง แสงที่สาดลงมาจากหน้าต่างและประตูทุกบานทั้งที่เป็นธรรมชาติและแสงสะท้อนบนสิ่งต่างๆ ในห้องคงจะทำให้เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาอดตื่นเต้นไม่ได้ งานของเมสสินามีอิทธิพลต่อทั้งเจ็นทิเล เบลลินีผู้เขียนภาพชุด “ปาฏิหาริย์ของเวนิส” สำหรับสถานศึกษาแห่งซานตาโครเช และน้องชายจิโอวานนี เบลลินีผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนสูงทางตอนเหนือของอิตาลีงานศิลปะเกือบทั้งหมดในฟลอเรนซ์ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 แม้ว่าจะเป็นงานการตกแต่งคริสต์ศาสนสถานก็เปลี่ยนมือไปจากการจ้างโดยสถาบันศาสนาไปเป็นการจ้างส่วนบุคคล ที่ส่วนใหญ่แล้วก็มาจากตระกูลเมดิชิหรือผู้มีความสัมพันธ์ของตระกูลถ้าไม่เป็นญาติพี่น้องก็มีความเกี่ยวข้องทางธุรกิจเช่นตระกูลซาสเซ็ตติหรือตระกูลทอร์นาบุโอนิ

neg:
ฟรันเชสโก โซลีเมนา
โซลิเมนาเกิดที่คานาเลดิแซริโนไม่ไกลจากอเวลลิโน ได้รับการฝึกเบื้องต้นจากบิดาอันเจโล โซลิเมนา ที่โซลิเมนาร่วมเขียนงานชื่อ “สวรรค์” ด้วยกันที่มหาวิหารโนแซรา และ “มโนทัศน์ของเซนต์ซิริลแห่งอเล็กซานเดรีย” สำหรับวัดซานโดเมนนิโคที่โซโลฟรา
โซลิเมนาไปตั้งหลักแหล่งอยู่ที่เนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1674 โดยไปทำงานที่ห้องเขียนภาพของฟรานเชสโค ดิ มาเรีย และต่อมากับจาโคโม เดล โป โซลิเมนามีผู้อุปถัมภ์มาตั้งแต่ต้นโดยคาร์ดินัลวินเช็นโซ ออร์ซินี (ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13) ผู้สนับสนุนให้โซลิเมนาเป็นศิลปิน เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1680 โซลิเมนาก็ได้รับการว่าจ้างให้เขียนจิตรกรรมฝาผนัง และห้องเขียนภาพของโซลิเมนาก็กลายมาเป็นห้องเขียนภาพที่มีอิทธิพลต่องานเขียนของเนเปิลส์ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1690 มาจนถึงสี่สิบปีแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โซลิเมนาวางรูปงานศิลปะตามแบบปรมาจารย์ศิลปบาโรกของโรม—ลูคา จอร์ดาโน, จิโอวานนิ ลันฟรังโค และ มัตติอา เพรติ ที่ใช้เงาออกสีน้ำตาลที่โซลิเมนาเลียนแบบ โซลิเมนาเขียนจิตรกรรมฝาผนังไว้หลายแห่งในเนเปิลส์, แท่นบูชา และงานเนื่องในโอกาสการสมรส และ งานในราชสำนัก, ภาพเกี่ยวกับตำนานลึกลับ และภาพเหมือน

neg:
มาโซลีโน ดา ปานีกาเล
มาโซลิโน ดา พานิคาเล () (ราว ค.ศ. 1383 - ราว ค.ศ. 1447) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมแผง มาโซลิโน ดา พานิคาเลเกิดราว ค.ศ. 1383 ที่เมืองพานิคาเลในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 1447

neg:
ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (Filippo Brunelleschi) (ค.ศ. 1377 - 15 เมษายน ค.ศ. 1446) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี และเป็นหนึ่งในสถาปนิกกลุ่มแรกที่เข้าร่วมกระบวนการเรอเนซองซ์ในเมืองฟลอเรนซ์ งานออกแบบส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์แห่งนี้ บรูเนลเลสกีเป็นสถาปนิกที่โด่งดังและได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในยุคของเขา ผลงานหนึ่งที่สำคัญของเขาอันเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อวงการออกแบบสถาปัตยกรรมของโลกมาจนถึงทุกวันนี้คือ การคิดค้นระบบการเขียนแบบทัศนียภาพหรือเพอร์สเปกทีฟ (perspective)

neg:
มหาวิหารมอนซา
ตามตำนานกล่าวกันว่าพระนางเทโอเดลินดา พระราชินีอิตาลีจากลอมบาร์ดีเป็นผู้ทรงว่าจ้างให้สร้างคริสต์ศาสนสถานแห่งนี้ขึ้น ทรงตั้งปณิธานว่าจะถวายนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา วันหนึ่งขณะที่ทรงม้ามาตามริมฝั่งแม่น้ำแลมโบรนกพิลาบก็เอ่ยว่า “Modo” หรือ “ที่นี่” พระองค์ก็ทรงตอบว่า “Etiam” หรือ “ตกลง” มอนซาเดิมชื่อว่า “โมเดเชีย” (Modoetia)

neg:
พระแม่มารีให้นม (ดา วินชี)
พระแม่มารีให้นม (ภาษาอังกฤษ: Madonna Litta) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในสหพันธรัฐรัสเซีย

neg:
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
โฮคาเงะรุ่นที่ 4 () ชื่อ นามิคาเสะ มินาโตะ (波風 ミナト) เขาเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ต่างๆ มากมาย และได้ชื่อว่าเป็นนินจาที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านโคโนฮะ ฉายา "ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ" ช่วงแรกมินาโตะได้ถูกคิดว่าเป็นเด็กในคำทำนาย มินาโตะใช้คาถามิติโดยลงอัขระไว้ที่คุไน เป็นศิษย์เอกของ 1 ใน 3 นินจาในตำนานจิไรยะและเป็นอาจารย์ของคาคาชิ ริน และโอบิโตะ เนื่องจากสีผมที่โดดเด่นคือเหลืองทอง และเป็นผู้ที่มีความว่องไวสูงมาก รวมถึงฝีมือที่ร้ายกาจจนมีชื่อเสียงเลื่องลือในหมู่นินจาทุกแคว้น ซึ่งเป็นพ่อของนารูโตะ และทั้งยังมีวิชาต้องห้ามพวกคาถาสะกดรูปแบบต่างๆกับคาถาเคลื่อนย้ายข้ามมิติของรุ่นที่ 2 ที่เรียนรู้มาจากคุชินะซึ่งเป็น แม่นารูโตะ เสียชีวิตตนนารูโตะ เพื่อผนึก 9 หางไว้ในตัวเองครึ่งหนึ่ง กับอีกครึ่งในตัวนารูโตะ กับมีบทบาทมากในตอนที่ได้คุยกับนารูโตะตอนนารูโตะปลดปล่อย 8-9 หางเพื่อบอกเรื่องตน กับมีบทบาทมากในตอนสงครามเพื่อช่วยสู้

neg:
โมนาลิซา
โมนาลิซา () หรือ ลาโจกอนดา () หรือ ลาโชกงด์ () คือภาพวาดสีน้ำมัน สูง 77 เซนติเมตร กว้าง 53 เซนติเมตร เลโอนาร์โด ดา วินชีวาดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ระหว่าง ค.ศ. 1503–1507 เป็นภาพที่มีชื่อเสียงทั่วโลกภาพหนึ่ง เป็นที่รู้จักในฐานะภาพของสุภาพสตรีที่มีรอยยิ้มอันเป็นปริศนา ที่ไม่รู้ว่าเธอจะยิ้ม หัวเราะ หรือร้องไห้กันแน่ ปัจจุบันอยู่ในความครอบครองของรัฐบาลฝรั่งเศส และเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ (Musée du Louvre) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

neg:
ยุทธการสะพานมิลเวียน (โรมาโน)
ยุทธการสะพานมิลเวียน (ภาษาอังกฤษ: The Battle of the Milvian Bridge หรือ The Battle at Pons Milvius) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุยลิโอ โรมาโนและผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”

neg:
สกุลศิลปะเซียนา
ตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนา (ภาษาอังกฤษ: Sienese School) เป็นการเขียนภาพจิตรกรรมที่รุ่งเรืองในเมืองเซียนนาระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 15 และชั่วระยะเวลาหนึ่งเป็นฝีมือการเขียนที่เทียบเท่ากับตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเรนซ์ แต่ลักษณะของเซียนนาจะไปทางเชิงอนุรักษนิยมมากกว่าและมีแนวโน้มไปทางการตกแต่งที่งดงามแบบปลายศิลปะกอธิค ผู้ที่เป็นตัวแทนการเขียนของตระกูลนี้คนสำคัญก็ได้แก่ดุชโชซึ่งงานมีอิทธิพลมาจากศิลปะแบบ;ซิโมเน มาร์ตินิลูกศิษย์ของดุชโช; เปียโตร และ อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ; โดเม็นนิโค และ ทัดดิโอ ดิ บาร์โตโล; สเตฟาโน ดิ จิโอวานนิ และ มัตติโอ ดิ จิโอวานนิ ไม่เช่นการเขียนแบบธรรมชาตินิยมของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ งานเขียนของเซียนนาจะดูเป็นเชิงรหัสยะ (mystical streak) ซึ่งจะเห็นได้จากหัวเรื่องการวาดที่มักจะเป็นเรื่องเหตุการณ์การปาฏิหาริย์และไม่คำนึงถึงสัดส่วนเท่าใดนักและบิดเบือนเวลาและสถานที่และการใช้สีก็เป็นสีแบบเหมือนฝัน มาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 จิตรกรแมนเนอริสม์เช่นโดเม็นนิโค ดิ พาเซ เบคคาฟูมิ และ อิลโซโดมา ก็ทำงานที่นั่น ขณะที่บาลดาสซาเร เปรูซซิ (Baldassare Peruzzi) เกิดและฝึกงานที่เซียนนาแต่งานเขียนแสดงให้เห็นฝีมือที่ได้มาจากที่ได้ทำงานที่กรุงโรมเป็นเวลานาน ฐานะทางเศรษฐกิจและการเมืองของเซียนนาเริ่มตกต่ำในคริสต์ทศวรรษ 1500 ซึ่งทำให้ความมีอิทธิพลทางด้านจิตรกรรมลดถอยตามลงไปด้วย

neg:
ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา
ราฟาเอลเขียน “ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา” ราวปี ค.ศ. 1504 สตรีในภาพคือเอลิซาเบตตา กอนซากา (Elisabetta Gonzaga) รายละเอียดในภาพก็เป็นเสื้อที่ตกแต่งด้วยลายปะและจี้เป็นรูปแมงป่องเดิมกล่ากันว่าเขียนโดยตั้งแต่อันเดรีย มานเทนยา ไปจนถึง อัลเบรชท์ ดือเรอร์

neg:
นาร์ซิสซัสหลงเงา
การระบุว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาราวัจโจจริงหรือไม่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างยืดยาวจนกระทั่งบัดนี้และยังคงมีคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้จากนักวิชาการอีกหลายประการ หลักฐานว่าใครเป็นผู้เขียนไม่มีปรากฏในด้านเอกสารร่วมสมัยฉะนั้นการสันนิษฐานผู้เขียนจึงต้องสรุปเอาจากลักษณะงานเขียน ทฤษฎีที่ว่าคาราวัจโจเป็นผู้เขียนภาพอาจจะได้รับการสนับสนุนจากใบทะเบียนการส่งออกจากปี ค.ศ. 1645 ที่กล่าวถึง “นาร์ซิสซัส” โดยคาราวัจโจที่ขนาดสัดส่วนคล้ายคลึงกับภาพนี้ แม้ว่าจะไม่ทราบแน่นอนจากเอกสารว่าเป็นภาพนี้จริง แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ยอมรับความเกี่ยวข้องระหว่างเอกสารและภาพเขียนภาพนี้ และยอมรับคุณภาพของภาพ การวิจัยลักษณะการเขียนซึ่งทำระหว่างการบูรณะภาพเมื่อไม่นานมานี้เปรียบเทียบกับลักษณะการเขียนภาพเขียนอื่นๆ ของคาราวัจโจ ประกอบกับการใช้เท็คนิคในการตีความหมายใหม่ของหัวเรื่องในการเขียนภาพของคาราวัจโจทำให้เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นภาพที่วาดโดยคาราวัจโจ

neg:
ดิเอโก เบลัซเกซ
ดิเอโก โรดริเกซ เด ซิลบา อี เบลัซเกซ (; 6 มิถุนายน พ.ศ. 2142 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2203) เป็นจิตรกรชาวสเปน มีผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "Las Meninas", "La Venus del espejo" และ "La Rendición de Breda"

neg:
วาเนสสา (มิเลส์)
วาเนสซา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่คฤหาสน์ซัดลีย์ที่เมืองลิเวอร์พูลในอังกฤษ

neg:
นักบุญเจอโรมในป่า
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
งานชิ้นสำคัญที่สุดของอันเดรีย มานเทนยาคือการตกแต่งภาพในของห้องเจ้าสาว ภายในวังดยุกแห่งมานตัวสำหรับตระกูลกอนซากาในมานตัวที่เขียนราวปี ค.ศ. 1470 ผนังเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นฉากชีวิตของตระกูลกอนซากา--ฉากสนทนา, ฉากการต้อนรับกัน, ฉากการต้อนรับลูกชายคนรองและครูเมื่อกลับมาจากโรม, ฉากการเตรียมการล่าสัตว์ และฉากอื่นๆ ที่ไม่มีนัยยะถึงประวัติศาสตร์, วรรณคดี, ปรัชญา หรือแม้แต่ศาสนาแต่อย่างใด ซึ่งเป็นงานที่ไม่เหมือนงานใดๆ ที่เขียนกันในสมัยนั้นที่เป็นฉากชีวิตของครอบครัวจริงๆ จะมีก็แต่ยุวเทพอยู่ประปรายบ้างก็ถือป้ายหรือบ้างก็ถือมาลัยหรืออื่นๆ และเพดานกลมที่เป็นภาพของระเบียงที่มีผู้คงมองลงมาในห้อง และเหนือขึ้นไปเป็นท้องฟ้าที่เขียนแบบศิลปะลวงตาทรอมพลุยล์

neg:
ฮายาโอะ มิยาซากิ
ชื่อของมิยาซากิมักถูกอ้างถึงในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์แอนิเมชัน ทั้งที่จริง ๆ แล้วตัวเขาเองก็มีผลงานนิยายภาพที่เป็นที่รู้จักไม่แพ้ภาพยนตร์ นั่นคือมังงะหรือนิยายภาพเรื่อง "เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม" มิยาซากิเขียนเรื่องนี้เป็นมังงะก่อน ขณะที่เขาไม่มีงานทางทีวีและภาพยนตร์ เมื่อ "เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม"ตีพิมพ์ไปได้ประมาณ 1 ปีก็เริ่มเป็นที่นิยม ทางนิตยสารอะนิเมจ (Animage) จึงขอให้มิยาซากินำมาทำเป็นภาพยนตร์ (ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยขอไว้ว่าอย่าทำเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์) เมื่อภาพยนตร์ออกฉาย (เนื้อหาอ้างอิงประมาณ เล่มที่ 1 และ 2 ของการ์ตูน) และประสบความสำเร็จ จึงเป็นที่มาของการก่อตั้งสตูดิโอจิบลิในเวลาต่อมา ระหว่างที่เขากำกับภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ มิยาซากิก็ยังเขียนเนาซิก้าอย่างต่อเนื่องใช้เวลาเกือบ 13 ปี กว่าที่เขาจะตัดสินใจจบการ์ตูนชุดนี้ลง ทั้งนั้นทั้งนี้เนื้อหาของเนาซิก้า ในฉบับการ์ตูนจะแตกต่างไปจากฉบับภาพยนตร์มาก ทั้งในแง่ความซับซ้อนของเรื่องและความคิดของผู้ประพันธ์เอง ถือได้ว่าเนาซิก้า ฉบับนิยายภาพ (7 เล่ม) เป็นงานที่มีสะท้อนตัวตนและความคิดของมิยาซากิได้มากที่สุด

neg:
พระเพลิงเผากิเลส
แม้ว่าจะกล่าวกันว่าซานโดร บอตติเชลลีเผาภาพเขียนของตนเองที่เป็นภาพเขียนเกี่ยวกับตำนานเทพกรีกและโรมันไปหลายภาพและก็ไม่หลักฐานสนับสนุนเป็นการแน่นอน จอร์โจ วาซารีเพียงแต่บันทึกว่าบอตติเชลลีสนับสนุนจิโรลาโม ซาโวนาโรลา: “[บอตติเชลลี]สนับสนุน[ซาโวนาโรลา]อย่างแข็งขันจนถึงกับละทิ้งการเขียนภาพ จนทำให้ไม่มีรายได้ที่จะเลี้ยงตนเอง และตกอยู่ในสภาพอันน่าสมเพช” โอเรสเทส บราวน์สันปัญญาชนและผู้แก้ชื่อเสียงของซาโวนาโรลาชาวนิวอิงแลนด์กล่าวถึงเฉพาะภาพเขียนของฟราบาร์โทโลเมโอ, ลอเร็นโซ ดิ เครดี และ “จิตรกรอื่นๆ อีกหลายคน” และ “ประติมากรรมโบราณหลายชิ้น” การก่อพระเพลิง (bonfire) ดังว่ามิได้คิดขึ้นโดยซาโวนาโรลา แต่เป็นสิ่งที่ทำกันมาตั้งแต่เมื่อมีการเทศนานอกวัดโดยนักบุญแบร์นาร์ดิโนแห่งเซียนาในครึ่งแรกของศตวรรษ

neg:
โมนีกา เบลลุชชี
โมนีกา อันนา มารีอา เบลลุชชี () เกิดเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1964 เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอิตาลี

neg:
โกลด มอแน
เมื่อปี ค.ศ. 1866 มอแนเขียนภาพ “กามีย์” (Camille) และ “ผู้หญิงในชุดเขียว” (La Femme à la Robe Verte) ซึ่งเป็นภาพที่นำชื่อเสียงมาสู่มอแน และเป็นภาพในบรรดาหลายภาพที่มอแนเขียนโดยมีกามีย์ ดองโซเป็นแบบ หลังจากนั้นไม่นานกามีย์ก็ท้องและมีลูกคนแรกด้วยกันกับมอแน--ชอง มอแน เมื่อปี ค.ศ. 1866 มอแนพยายามกระโดดน้ำฆ่าตัวตายซึ่งคงมาจากปัญหาความขัดสน

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ไมเคิล แอนเจโล และ ทิเชียน ต่างก็มีชีวิตมาจนถึงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทั้งสองคนได้เห็นลักษณะการเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี, อันเดรีย มานเทนยา, จิโอวานนี เบลลินี, อันโตเนลโล ดา เมสสินา และ ราฟาเอล ที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรรุ่นต่อมาที่ก่อตัวขึ้นเป็นลักษณะการเขียนที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ และวิวัฒนาการต่อไปเป็นจิตรกรรมที่เต็มไปด้วยจินตนาการและสีสันอันมีชีวิตชีวาของจิตรกรรมยุคบาโรก

neg:
พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟรองซัวส์ทรงอุปถัมภ์ศิลปะและจิตรกร และทรงให้จิตรกรอิตาลีมาทำงานในฝรั่งเศส โดยเฉพาะลีโอนาร์โด ดาวินชี (Leonardo da Vinci) ซึ่งพำนักในฝรั่งเศสจนเสียชีวิต และนำภาพโมนา ลิซา มาด้วย พระเจ้าฟรองซัวส์ทรงติดต่อกับพ่อต้าขายภาพอิตาลี ให้ขนภาพของจิตรกรชื่อดังต่างๆมาไว้ในฝรั่งเศสให้หมด พระราชวังของพระองค์นั้นก็หรูหราเต็มไปด้วยงานศิลปะทุกกระเบียด

neg:
การพิสูจน์โดยไฟของโมเสส (จอร์โจเน)
การพิสูจน์โดยไฟของโมเสส () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิในฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

neg:
บรอนซีโน
บรอนซิโนได้รับการอุปถัมภ์โดยตระกูลเมดิชิเมื่อ ค.ศ. 1539 และเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ได้รับเลือกให้จัดการตกแต่งสำหรับงานแต่งงานของโคสิโม เดอ เมดิชิ กับเอเลโอโนรา ดิ โทเลโดผู้เป็นลูกสาวของไวซรอยแห่งเนเปิลส์ ไม่นานหลังจากนั้นบรอนซิโนก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นจิตรกรประจำสำนักของดุ๊ค ภาพเหมือนของบรอนซิโนแสดงให้เห็นความสง่า ความมีไสตล์ และความมีความมั่นใจในตนเองของผู้เป็นแบบ ลักษณะการวาดภาพเหมือนแบบนี้ มามีอิทธิพลต่อการวาดภาพเหมือนของราชสำนักต่างๆ ในยุโรป นอกจากนั้นบรอนซิโนยังวาดภาพเหมือนแบบจินตนาการนิยม (idealized portrait) ของกวี ดันเต และ เพทราค

neg:
กวีโด ดา ซีเอนา
นอกไปจากนี้แล้วก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกุยโด ดา เซียนาเท่าใดนัก ภาพที่สถาบันแห่งเซียนากล่าวว่าเป็นงานเขียนของกุยโด (ภาพครึ่งตัวของพระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสององค์) ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1250 ถึงปี ค.ศ. 1300 และภาพในวัดซานแบร์นาร์ดิโนที่เป็นภาพพระแม่มารีที่เขียนในปี ค.ศ. 1262 มิลาเนซิเสนอว่าเขียนโดยกุยโด กราเซียนิ (Guido Graziani) แต่ก็ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับกราเซียนิก่อนปี ค.ศ. 1278 เมื่อมีหลักฐานว่าเป็นผู้เขียนแถบ เท่าที่ทราบงานของกุยโด ดา เซียนาเป็นงานบนแผงไม้ ไม่ใช่จิตรกรรมฝาผนัง อาจเป็นได้ว่ากุยโดเป็นลูกศิษย์ของดิโอติซาลวิ (Diotisalvi), มิโน ดา เตอร์ริตา และ แบร์ลินเกียริ ดา ลูคคา

neg:
รีตา เลวี-มอนตัลชีนี
รีตา เลวี-มอนตัลชีนี เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1909 ที่เมืองตูริน เป็นบุตรคนสุดท้องจากจำนวนพี่น้องทั้งหมดสี่คนของครอบครัวชาวยิวเซฟาร์ดีที่มีฐานะ บิดาเป็นวิศวกรไฟฟ้าและนักคณิตศาสตร์ ส่วนมารดาเป็นจิตรกร เธอมีพี่น้องฝาแฝดชื่อเปาลา เมื่อเป็นวัยรุ่น เลวี-มอนตัลชีนีอยากเป็นนักเขียน เพราะชื่นชอบผลงานของเซลมา ลอเกร์เลิฟ แต่ต่อมาเปลี่ยนใจไปเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยตูริน เมื่อเรียนจบ เธอทำงานเป็นผู้ช่วยอาจารย์ แต่ถูกบีบให้ออกจากงานเมื่อมุสโสลินีขึ้นปกครองประเทศ และมีนโยบายกีดกันชาวยิว

neg:
ฌอง เฮย์
จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 นามของผู้เขียนฉากบานพับภาพมูแลงส์ก็ไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นใคร แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะสามารถบ่งภาพเขียนอื่นได้ว่าเป็นภาพที่เขียนโดยจิตรกรเดียวกับผู้เขียนบานพับภาพมูแลงส์ หนังสือเกี่ยวกับมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เขียนในปี ค.ศ. 1961 โดยมาดาเลน ฮุยเล็ท ดิสเตรีย (Madeleine Huillet d'Istria) ตั้งข้อเสนอว่าจิตรกรที่ว่าไม่มีตัวตนและผู้เขียนเป็นกลุ่มจิตรกรกว่าสิบสองคนที่เป็นผู้เขียนงานต่างๆ ที่เดิมบ่งว่าเป็นงานเขียนของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ก่อนหน้านั้น ชื่อของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เพิ่งมาพบว่าเป็นใครเมื่อพบคำจารึกบนด้านหลังของภาพ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม” (ค.ศ. 1494) ที่ได้รับความเสียหายในราชพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งเบลเยียมในบรัสเซลส์ ที่บ่งว่าชื่อ “ฌอง เฮย์” “teutonicus” และ “pictor egregius” (“จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่”) และผู้จ้างคือฌอง คุยอิเล็ตต์ (Jean Cueillette) ผู้เป็นราชเลขาธิการของพระเจ้าแผ่นดินและผู้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์บูร์บอง ลักษณะการเขียนที่คล้ายคลึงกันทำให้บ่งได้ว่าเป็นงานเขียนโดยมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ มาสเตอร์แห่งมูแลงส์จึงน่าจะเป็นจิตรกรประจำราชสำนักของราชวงศ์บูร์บอง และจากหลักฐานจากระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี 1503 ระบุว่าช่างเขียนประจำราชสำนักชื่อฌอง และไม่น่าจะเป็นฌอง เพร์รีอาล (Jean Perréal) หรือ ฌอง โพรโวสต์ (Jean Prévost) จากการค้นคว้าต่อมา สร้อย “Teutonicus” หรือ “เยอรมัน” หลังชื่อขณะนั้นไม่แต่จะใช้สำหรับชาวเยอรมันแต่ยังรวมทั้งผู้ที่เป็นชาวเฟล็มมิชด้วยในขณะนั้น

neg:
ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดีซิส
"ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดีซิส" ของรือเบินส์เป็นภาพชุดที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรคนสำคัญอื่น ๆ หลายคนในยุคนั้นโดยเฉพาะต่อจิตรกรฝรั่งเศสเช่นฌ็อง-มาร์ก นาตีเย (ค.ศ. 1644-ค.ศ. 1717) และฟร็องซัว บูเช ผู้สร้างงานก๊อบปี้ของภาพชุดนี้ นอกจากนั้นการใช้เทพเจ้ากรีก/โรมันในการการสื่อความหมายของภาพก็ยังมามีอิทธิพลต่อจิตรกรอย่างปอล เซซาน (ค.ศ. 1839-ค.ศ. 1906) ต่อมา

neg:
โกซีโม รอสเซลลี
หอศิลป์ที่เบอร์ลินมีภาพสามภาพโดยรอซเซลิ “พระแม่มารีอันรุ่งโรจน์” “การบรรจุพระเยซู” และ “การสังหารทารกบริสุทธิ์” ในปี ค.ศ. 1480 รอซเซลิและศิลปินคนสำคัญๆ ของฟลอเรนซ์ก็ได้รับการเชิญจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ไปยังกรุงโรมเพื่อให้ไปช่วยกันเขียนจิตรกรรมตกแต่งภายในชาเปลซิสติน รอซเซลิเขียนภาพสามภาพ “การทำลายกองทัพฟาโรห์ที่ทะเลแดง” “พระเยซูเทศนาที่ทะเลสาบไทบีเรียส” และ “พระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย” จิตรกรรมฝาผนังของรอซเซลิที่ชาเปลซิสตินบางส่วนเขียนโดยผู้ช่วยและลูกเขยเปียโร ดิ โคสิโมผู้ที่ก็เรียกกันว่า “โคสิโม รอซเซลิ” ตามชื่อโคสิโมเอง ลูกศิษย์คนสำคัญของโคสิโมคือฟรา บาร์โทโลเมโอ

neg:
รายชื่อภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุด
ในบรรดาภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุด 10 อันดับแรกมีเพียง 2 ภาพเท่านั้นที่เป็นจิตรกรรมชั้นครู ภาพเขียนโดยจิตรกรชั้นครูที่เขียนก่อนปี ค.ศ. 1800 ส่วนใหญ่แล้วเป็นของพิพิธภัณฑ์ที่เมื่อเป็นเจ้าของแล้วมักจะไม่ทำการขาย และเป็นภาพเขียนที่ประเมินราคามิได้ บันทึกสถิติโลกกินเนสส์บันทึกว่าภาพ "โมนาลิซา" เป็นภาพที่มีราคาประกันสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ ก่อนที่จะมีการนำภาพเขียนเดินทางแสดงรอบสหรัฐก็ได้มีการประเมินราคาภาพเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1962 ไว้ว่าตกประมาณ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เลือกที่ใช้เงินในการรักษาความปลอดภัยแทนซื้อประกัน เมื่อปรับค่าเงินเฟ้อเข้าไปแล้วภาพ "โมนาลิซา" ก็จะมีราคาประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2017

neg:
เจ้าหญิงอองตัวแนตแห่งโมนาโก
เจ้าหญิงอองตัวแนตแห่งโมนาโก, บารอนเนสแห่งเมสซี และเคานท์เตสแห่งโปลีญัก (ประสูติ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1920 - สิ้นพระชนม์ 18 มีนาคม ค.ศ. 2011) พระราชธิดาในเจ้าหญิงชาลอตต์ ดัชเชสแห่งวาเลนตินัว กับเจ้าชายปีแยร์ ดยุกแห่งวาเลนตินัว เป็นพระครรโภทรเชษฐภคิณีของเจ้าชายเรนิเยที่ 3 แห่งโมนาโก และมีศักดิ์เป็นพระปิตุจฉาในเจ้าชายอัลแบร์ที่ 2 แห่งโมนาโก เจ้าชายองค์อธิปัตย์คนปัจจุบัน อย่างไรก็ตามพระองค์ถือเป็นเชื้อพระวงศ์ ที่มิใช่พระบรมวงศานุวงศ์ของโมนาโก และไม่มีสิทธิในการสืบทอดราชบัลลังก์หลังจากการเปลี่ยนแปลงกฎมนเทียรบาลในปี ค.ศ. 2002 รวมถึงพระโอรส-ธิดาทั้งของพระองค์ ซึ่งไม่มียศบารอน-บารอนเนสตามพระมารดา และการใช้นามสกุล เดอ เมสซี

neg:
ฟรันซิสโก โกยา
ฟรันซิสโก โกยา (Francisco Goya) ชื่อเต็ม ฟรันซิสโก โคเซ เด โกยา อี ลูเซียนเตส (Francisco José de Goya y Lucientes) 30 มีนาคม พ.ศ. 2289 (ค.ศ. 1746) - 16 เมษายน พ.ศ. 2371 (ค.ศ. 1828) จิตรกรและศิลปินภาพพิมพ์แนวศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ชาวสเปน ได้รับการยกย่องว่าทั้งเป็น "Old Master" คนสุดท้ายและเป็นศิลปินแนวสมัยใหม่คนแรก เขาวาดทิวทัศน์งดงามในสไตล์โรโคโคได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่เหมือนจิตรกรชาวสเปนท่านอื่น ฟรันซิสโก โกยา เป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปินรุ่นหลังในแนวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น แนวสำแดงพลังอารมณ์ (Expressionist) หรือ แนวเหนือจริง (Surrealist) ต่างได้รับแรงบันดาลใจจากฟรานซิสโก เด โกยาทั้งสิ้น เขาถูกแต่งตั้งให้เป็นจิตรกรราชสำนักคนแรกของสเปน

neg:
โอฟีเลีย (มิเล)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซาลวาดอร์ ดาลีสรรเสริญภาพนี้ในบทความที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1936 ว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรที่ซาลวาดอร์ ดาลีจะไม่ตื่นเต้นไปกับงานเหนือจริงที่หอมหวานของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลของอังกฤษ จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลเขียนผู้หญิงที่หยาดเยิ้ม แต่ขณะเดียวกันก็เป็นสตรีที่เป็นที่น่าต้องการที่สุดและน่ากลัวที่สุดที่มีอยู่” ในปี ค.ศ. 1906 นักประพันธ์ชาวญี่ปุนนัทซุเมะ โซเซกิ (Natsume Sōseki) เรียกงานเขียนว่า “สิ่งที่พิจารณาว่าคือความสวยงาม” ในนวนิยายเรื่องหนึ่ง; ตั้งแต่นั้นภาพนี้ก็เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นและถูกนำไปตั้งแสดงในญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1998 และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 2008

neg:
โลเรนโซ โมนาโก
ลอเร็นโซ โมนาโค (ภาษาอังกฤษ: Lorenzo Monaco; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Piero di Giovanni) (ราว ค.ศ. 1370 - ค.ศ. ค.ศ. 1425) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพจิตรกรรมแบบกอธิคนานาชาติ ลอเร็นโซเข้านิกายคามัลโดเลเซ (Camaldolese) ที่วัดซานตามาเรีย เดกลิ อันเจลิที่ฟลอเรนซ์ในปีค.ศ. 1391แต่ก็ลาออกเสียก่อนที่จะรับศีลบวช แม้กระนั้นก็ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ “Lawrence the Monk” งานของ ลอเร็นโซมีอิทธิพลจากการเขียนแบบกอธิคนานาชาติของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 และแบบตระกูลการเขียนแบบเซียนนา (Sienese school)

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
จิโอวานนี เบลลินีเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับพี่ชายเจ็นทิเล, พี่เขยอันเดรีย มานเทนยา และ อันโตเนลโล ดา เมสสินา จิโอวานนีทำงานส่วนใหญ่กับห้องเขียนภาพของพี่ชายและมีอิทธิพลด้านความคมของภาพต่ออันเดรีย มานเทนยา ดูเหมือนว่าจิโอวานนี เบลลินีจะไม่ได้สร้างงานที่เป็นอิสระของตนเองจนมาถึงวัยห้าสิบกว่าๆ ระหว่างสามสิบปีสุดท้ายของชีวิตจิโอวานนีก็ผลิตผลงานจำนวนมากที่เป็นงานฝีมือเยี่ยมและเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรเช่นจอร์โจเน และ ทิเชียน
ตระกูลเบลลินีก็เช่นเดียวกับจิตรกรหนุ่มกว่าร่วมสมัยราฟาเอลผู้เขียนภาพพระแม่มารีขนาดเล็กเป็นจำนวนมากที่ใช้สีที่เรืองรองและจัดกว่าที่เขียนกันในฟลอเรนซ์ การวาดภาพพระแม่มารีเป็นไปอย่างขนานใหญ่และผลิตเป็นภาพเล็กๆ โดยสมาชิกคนอื่นของตระกูลเบลลินีในห้องเขียนภาพของตระกูล ภาพเล็กอีกภาพหนึ่งที่นิยมคือภาพ “พระเยซูทำสุหนัต” ที่มีอยู่ด้วยสี่หรือห้าแบบที่แทบจะเหมือนกันสนิท

neg:
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (เลโอนาร์โด ดา วินชี)
“พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา” เป็นงานที่เขียนราวปี ค.ศ. 1508 เป็นภาพของนักบุญอันนา พระนางพรหมจารีมารีย์ และพระกุมารเยซู พระกุมารกำลังไขว่คว้าแกะซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระมหาทรมานของพระเยซู ขณะที่พระแม่มารีย์ทรงพยายามรั้งไว้ ภาพเขียนไดัรับจ้างให้เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาเอกที่บาซิลิกาเดลลาซานทิซซิมาอันนันซิอาตาแห่งฟลอเรนซ์ (Santissima Annunziata, Florence) และเป็นหัวเรื่องที่ดา วินชีครุ่นคิดมานาน

neg:
เมดีชี
จิโอวานนี ดิ บิชชิผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนแรกของตระกูลเมดีชีช่วย มาซาชิโอ (Masaccio) และจ้างฟีลิปโป บรูเนลเลสกีให้บูรณะบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่ฟลอเรนซ์เมื่อปี ค. ศ. 1419 โคสิโม เดอ เมดีชีเป็นผู้อุปถัมภ์งานของ โดนาเทลโล และ ฟราแอนเจลิโค แต่ศิลปินคนที่สำคัญที่สุดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเมดีชีคือมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี ซึ่งทำงานให้กับสมาชิกในตระกูลนี้หลายคนเริ่มด้วย ลอเร็นโซผู้ปรีชา ตั้งแต่ลอเร็นโซยังเป็นเด็ก ลอเร็นโซจ้างเลโอนาร์โด ดา วินชี่ทั้งหมดด้วยกัน 7 ปี ลอเร็นโซเองก็เป็นนักกวีและแต่งเพลง ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10ก็อุปถัมภ์ราฟาเอล ผู้ที่เรียกกันว่า “Prince of Painters” สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 จ้างมีเกลันเจโลเขียนผนังหลังแท่นบูชาของชาเปลซิสติน ตระกูลเมดีชีเองก็มีส่วนสำคัญในการก่อสร้างชาเปลซิสทีนด้วย

neg:
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย () หรือ โดเมนีโก ดี ตอมมาโซ กูร์ราดี ดี ดอฟโฟ บีกอร์ดี (; ค.ศ. 1449 - 11 มกราคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และการเขียนด้วยสึฝุ่นบนไม้ โดเมนีโกเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับซันโดร บอตตีเชลลี และฟิลิปปินโน ลิบปี และมีลูกศิษย์หลายคนรวมทั้งมีเกลันเจโล

neg:
โมนิกา (นักร้อง)
โมนิกา เดนิส อาร์โนลด์ () หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โมนิกา () เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1980 เป็นนักร้องแนวอาร์แอนด์บี นักแต่งเพลง และในบางครั้งเป็นนักแสดง ชาวอเมริกัน เกิดและโตในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย เธอเป็นสมาชิกวงชาร์ล ทอมสัน แอนด์เดอะเมเจสติกส์ วงร้องประสานเสียงแนวกอสเปล 12 ช้ิน และเซ็นสัญญาเป็นศิลปินนักร้องกับค่ายอาริสตา ในปี 1995 เธอออกผลงานอัลบั้มเปิดตัว "Miss Thang" (1995) ที่มี 4 ซิงเกิลและทำให้เธอเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดที่มีซิงเกิลฮิตอันดับ 1 ติดต่อกัน 2 เพลงบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอตอาร์แอนด์บีซิงเกิลส์ชาร์ต

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1475 “ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ” ขนาดใหญ่ที่เขียนโดยฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์สำหรับตระกูลพอร์ตินาริก็ได้รับการส่งมายังฟลอเรนซ์จากบรูจส์ในเบลเยียม เพื่อมาตั้งในชาเปลของตระกูลในวัดซานเอจิดิโอ ฉากแท่นบูชาสว่างเรืองด้วยสีแดงและเขียวจัดที่ตรงกันข้ามเสื้อคลุมกำมะหยี่ดำเป็นมันของผู้อุทิศพอร์ตินาริที่อยู่ในแผงซ้ายและขวาของภาพ ด้านหน้าของภาพเป็นภาพนิ่งของดอกไม้ในที่อยู่ในภาชนะที่ต่างกันช่อหนึ่งอยู่ในแจกันดินเผาเคลือบอีกช่อหนึ่งอยู่ในแจกันแก้ว เพียงแจกันแก้วเพียงอย่างเดียวก็พอจะทำให้จิตรกรอิตาลีตื่นเต้นกันไปตามๆ กัน แต่สิ่งที่มีอิทธิพลที่สุดของบานพับภาพชิ้นนี้อยู่ที่ความเป็นธรรมชาติและความเหมือนจริงของภาพแทนที่จะเป็นภาพอุดมคติเช่นที่เขียนกันมาก่อนหน้านั้น ที่เห็นได้จากหนวดขรุขระบนใบหน้าของคนเลี้ยงแกะสามคนที่มีมือไม้ดูหยาบอย่างมือของผู้ใช้แรงงาน และสีหน้าที่แสดงความตื่นตลึงต่อสิ่งที่เกิดขึ้นที่เกินกว่าที่จะเข้าใจได้ ทันทีที่โดเมนนิโค เกอร์ลันเดาจิตรกรชาวฟลอเรนซ์เห็นภาพเข้าก็รีบกลับไปเขียนภาพของตนเองทันที โดยใช้อิทธิพลเฟล็มมิชแต่เป็นภาพของพระแม่มารีแบบอิตาลีที่พระพักตร์อิ่ม แทนพระแม่มารีที่มีพระพักตร์เรียวยาวอย่างเฟล็มมิช และตัวเกอร์ลันเดาเองก็เป็นหนึ่งในคนเลี้ยงแกะในภาพ

neg:
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (เลโอนาร์โด ดา วินชี)
ในปี ค.ศ. 1498 เลโอนาร์โดศึกษาการวางตัวแบบทั้งสามในรูปเดียวกันโดยร่างภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนาและนักบุญยอห์นแบปติสต์” (หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน, อังกฤษ ) ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบทั้งสามและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เมื่อยังเป็นเด็ก ภาพร่างอีกภาพหนึ่งที่วาดก่อนหน้านั้นตั้งแสดงอยู่ที่บาซิลิกาซานทิซซิมาอันนันซิอาตา ในปี ค.ศ. 1501 แต่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว

neg:
เจนตีเล เบลลีนี
งานส่วนใหญ่ของเจ็นทิเลที่ยังเหลืออยู่เป็นงานชิ้นใหญ่ในสิ่งก่อสร้างสาธารณะรวมทั้งภาพเขียนสำหรับ Scuola Grande di San Marco เมื่อคริสต์ทศศตวรรษ 1470 ที่เขียนร่วมกับน้องชายจิโอวานนี เบลลินี สถานศึกษาแห่งเซนต์จอห์นอีแวนเจลลิสจ้างเจ็นทิเลให้เชียนภาพเรื่องราว เจ็นทิเลเขียนภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบ ภาพที่สวยที่สุดคือภาพ “ขบวนแห่มหากางเขนที่จัตุรัสซานมาร์โค” (Procession of the True Cross in Piazza San Marco) เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1496 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ Gallerie dell'Accademia ที่เวนิส เจ็นทิเลเขียนภาพชายผู้เห็นปาฏิหาริย์ที่จัตุรัสซึ่งเป็นภาพเขียนที่นำความนิยมมาสู่สถานศึกษาแห่งเซนต์จอห์น

neg:
ฟองสบู่ (มิเล)
ภาพ "ฟองสบู่" เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเด็กที่มิเลเขียนที่กลายมามีชื่อเสียงในบั้นปลายของชีวิต ผู้เป็นแบบคือหลานอายุห้าขวบชื่อวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ (William Milbourne James) เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพเขียนดัตช์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของลักษณะที่เรียกว่าจิตรกรรมวานิตา (Vanitas) ซึ่งเป็นจิตกรรมภาพนิ่งที่เขียนขึ้นเพื่อสื่อความหมายของความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่บางครั้งอาจจะเป็นภาพของเด็กเป่าฟองสบู่อยู่ข้างหัวกะโหลกหรือสัญลักษณ์อื่นที่เป็นนัยยะถึงความตาย

neg:
ลูกา แฟนเซลี
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกบ ฟานเซลิ ส่วนใหญ่จะมาจากบันทึกของ จิออจิโอ วาซาริ (Giorgio Vasari) ซึ่งเป็นศิลปินและนักบันทึกประวัติศิลปินที่สำคัญ (Biographer) ซึ่งหลักฐานทั้งหมดก็ยังเป็นที่ถกเถียงของนักประวัติศาสตร์อยู่ เช่นกรณีของการอนุมาณเกี่ยวกับการก่อสร้างพาลัซโซพิตติซึ่งเป็นโครงการของมหาเศรษฐี ลูกา ปิตติ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของตระกูลเมดิจิ วาซาริ ได้ให้เครดิตกับโครงการก่อสร้างนี้กับ บรูเนลเลสกี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปก่อนที่โครงการนี้จะเริ่มก่อสร้าง นอกจากนี้ ปาลาโซ่ ปิตติ ก็ไม่ได้มีลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของบรูเนลเลสกีแต่อย่างใด นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าน่าจะมาจากสถาปนิกมือรอง ซึ่งน่าจะเป็นแฟนเซลี นอกจากนี้ก็ยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่

neg:
เลโอคารีส
เลโอคารีสทำงานก่อสร้างมอโซเลียมแห่วมอสโซลลอสที่ฮาลิคาร์นาสซัสซึ่งเป็นหนึ่งใน "เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก", ประติมากรรม “ไดแอนาแห่งแวร์ซายส์” ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เป็นงานก็อปปีโดยโรมันของงานชิ้นเดิมที่สร้างราว 325 ก่อนคริสต์ศักราช และเชื่อกันว่าเป็นผู้สร้างประติมากรรม “อพอลโลเบลเวเดียร์” ที่ปัจจุบันอยู่ที่กรุงวาติกันด้วย

neg:
ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดีซิส
ภาพชุดนี้มีอิทธิพลโดยเฉพาะต่ออ็องตวน วาโต (ค.ศ. 1684-ค.ศ. 1721) ผู้เป็นลูกศิษย์ของโกลด ฌีโย และโกลด โอดร็องที่ 3 ผู้เป็นจิตรกรมีลักษณะการเขียนที่นอกแนวไปจากศิลปะสถาบันของฝรั่งเศส โอดร็องเป็นภัณฑารักษ์ของพระราชวังลุกซ็องบูร์ที่เป็นที่ตั้งของภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดีซิสในขณะนั้น ซึ่งทำให้วาโตมีโอกาสได้เห็นงานเขียน ศึกษา และลอกงานได้โดยตรง ความสามารถในด้านเทคนิคการเขียนภาพและการใช้สีของรือเบินส์เป็นงานที่มีฝีมือที่ดีกว่าผู้ใดในปารีสในขณะนั้น ฉะนั้นจึงทำให้ภาพชุดพระราชินีมารีกลายเป็นภาพชุดที่มามีอิทธิพลอันสำคัญต่อการพัฒนาลักษณะการเขียนวาโตต่อมาเป็นอันมาก

neg:
ลูกา ซิญโญเรลลี
ซินยอเรลลิทำงานที่โรมระหว่างปี ค.ศ. 1478 ถึงปี ค.ศ. 1484 ระหว่างนั้นก็ช่วนในการเขียนงานตกแต่งส่วนล่างของผนังในชาเปลซิสติน งานเขียน “กิจการของโมเสส” เป็นงานเขียนที่ซินยอเรลลิทำเองทั้งหมด ปีหลังๆ ซินยอเรลลิกลับไปบ้านเกิดที่คอร์โทนา ซินยอเรลลิเขียนจิตรกรรมฝาผนังแปดผนังที่สำนักสงฆ์มอนเต โอลิเวียตโต มายอเรที่ไม่ไกลจากเซียนนาเท่าใดนัก ภาพที่เขียนเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวประวัติของนักบุญเบ็นนาดิคแห่งเนอร์เซีย นอกจากนั้นก็ยังเขียนภาพแบบคลาสสิกและภาพเทพกรีกโรมันในวังของ พันโดลโฟ เพ็ทรูชชิ (Pandolfo Petrucci) ที่รวมทั้งภาพ “School of Pan” ที่กล่าวถึงข้างบน

neg:
บรอนซีโน
แอกโนโล ดี โคสิโม หรือ บรอนซิโน (ภาษาอังกฤษ: Agnolo di Cosimo หรือที่รู้จักกันในนาม Bronzino) (17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1503 - 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1572) เป็นจิตรกรสมัยแมนเนอริสม์คนสำคัญของฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 บรอนซิโนมีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพสีน้ำมัน และจิตรกรรมฝาผนัง

neg:
เก็บภาษี (มาซาชิโอ)
เก็บภาษี () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมาซาชิโอจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนราวคริสต์ทศวรรษ 1420 ภายในชาเปลบรันคาชชิ, ภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี งานชิ้นนี้ถือกันว่าเป็นงานชิ้นที่ดีที่สุดชิ้หนึ่งของมาซาชิโอและเป็นงานชิ้นสำคัญของการวิวัฒนาการของศิลปะยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี

neg:
ภาพเหมือนเจ้าหญิง (พิซาเนลโล)
ภาพเขียนเป็นภาพด้านข้างของสตรีที่มีฉากหลังเป็นผีเสื้อและดอกไม้ ตัวแบบในภาพกล่าวกันว่าคือจิเนวรา เดสเต (Ginevra d'Este) (เพราะมีจูนิเพอร์อยู่ในภาพ ที่ในภาษาอิตาลีคือคำว่า “ginepro”) แต่ก็เคยเชื่อกันว่าอาจจะเป็นภาพของมาร์เกอริตา กอนซากา ภรรยาของเลโอเนลโล เดสเต แต่ในภาพไม่มีสิ่งใดที่เป็นนัยยะถึงตระกูลกอนซากา แต่มีสิ่งที่เป็นนัยยะถึงตระกูลเอสเต จิเนวราสมรสกับทหารรับจ้างแห่งริมินิซิจิสมอนโด พันโดลโฟ มาลาเทสทา (Sigismondo Pandolfo Malatesta) แต่ถูกสามีฆ่าเมื่อพบว่าไปนอกประเวณี การมีดอกอควิลิเจีย (Aquilegia) ในฉากหลังที่เป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงานหรือความตาย ทำให้สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นภาพที่เขียนขึ้นหลังจากที่จิเนวราเสียชีวิตไปแล้ว ในราวคริสต์ทศวรรษ 1440

neg:
พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับนักบุญอันนา (เลโอนาร์โด ดา วินชี)
ในบันทึกของเลโอนาร์โด ดา วินชีกล่าวไว้ก่อนการร่างภาพวาดชิ้นนี้ว่าตนเองฝันเห็นนกแร้งตัวใหญ่ที่กำลังเข้ามาหาตนและเขาก็กำลังจะหนี ซึ่งก็ได้แปลงจากนกแร้งให้เป็นพระแม่มารีย์ และวาดภาพการวางท่าทางของเขาเองแทนตัวพระบุตรดั่งที่เห็น หากสังเกตดูในงานชินนี้จะพบท่าทางที่กล่าวมา

neg:
โมนาลิซา
จอร์โจ วาซารี (Giorgio Vasari) ศิลปินและนักชีวประวัติชาวอิตาลี ตั้งชื่อ "โมนาลิซา" ขึ้นหลังจากดา วินชีได้เสียชีวิตไป 31 ปี ในหนังสือที่เขาตีพิมพ์นั้นได้บอกไว้ว่าผู้ที่นั่งอยู่ในรูปนั้นคือ ลีซา เกอราร์ดีนี ภรรยาของขุนนางนักธุรกิจไหมผู้มั่งคั่ง ชาวเมืองฟลอเรนซ์นามว่า ฟรานเชสโก เดล โจกอนโด (Francesco del Giocondo)

neg:
ฮายาโอะ มิยาซากิ
ผลงานส่วนใหญ่ของเขาประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และคำชื่นชมมาโดยตลอด ภาพยนตร์ของมิยาซากิมักเน้นที่ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ท่ามกลางภาพที่ยิ่งใหญ่และงดงามของธรรมชาติ รวมถึงการมองโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องเลวร้ายด้วยสายตาที่ดีที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ มิยาซากิเริ่มทำงานกับสตูดิโอโตเอะ ในค.ศ. 1965 ซึ่งที่นี่เขาได้พบกับอิซาโอะ ทาคาฮาตะ (Isao Takahata) ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งสตูดิโอจิบลิในช่วงต่อมา ภาพยนตร์เรื่องแรกที่เขากำกับคือ จอมโจรลูแปงที่ 3 ตอนปราสาทของคาริออสโตร (The Castle of Cagliostro) (1979) ผลงานชิ้นถัดมาทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักในวงการก็คือ เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม (Nausicaä of the Valley of Wind) ซึ่งสร้างมาจากนิยายภาพที่เขาเป็นผู้แต่งขึ้นเอง ความสำเร็จและการได้รับการตอบรับของเนาซิก้า ทำให้เขากับทาคาฮาตะได้ก่อตั้งสตูดิโอจิบลิขึ้นมาภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินของกลุ่มสิ่งพิมพ์โทคุมะ

neg:
วาเนสสา (มิเลส์)
มิเลเขียนภาพ “วาเนสซา” ในปี ค.ศ. 1863 เป็นภาพของสตรีที่เป็นคนรักและผู้ที่เขียนจดหมายติดต่อกับโจนาธาน สวิฟต์ (Jonathan Swift) เอสเธอร์ แวนโฮมริกห์ (Esther Vanhomrigh) ผู้ที่รู้จักกันในนามปากกา “วาเนสซา”

neg:
เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู
หัวเรื่องของภาพเป็นภาพเหมือนของบุคคลในราชสำนักสเปนที่เบลัซเกซมักจะเขียน ในบั้นปลายของชีวิตเบลัซเกซใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเขียนภาพเหมือนของมาร์การิตา เทเรซาเพื่อส่งไปยังราชสำนักออสเตรียไปถวายสมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นพระปิตุลา และ คู่หมั้น ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” ยังคงอยู่ที่เวียนนาเช่นเดียวกับภาพเหมือนอีกสองภาพของพระองค์ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1652 และ ค.ศ. 1653 เมื่อพระชนมายุหนึ่งและสองพรรษาในฉลองพระองค์สีเงิน และ สีชมพู ภาพเขียนลอกเลียนของภาพหลังอยู่ที่พระราชวังลิเรียในมาดริด แต่เขียนโดยจิตรกรผู้อื่น

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ความพยายามสร้างงานเขียนให้เหมือนจริงโดยวิธีการเขียนแบบทัศนียภาพก็เป็นสิ่งที่จิตรกรหลายคนมุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จ ที่รวมทั้งสถาปนิกเช่นฟีลิปโป บรูเนลเลสกี และ ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ สถาปนิกทั้งสองนี้คนต่างก็ตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับหัวข้อนี้อย่างลึกซึ้ง จนเป็นที่ทราบกันว่าฟีลิปโป บรูเนลเลสกีทำการศึกษาจตุรัสและหอศีลจุ่มแปดเหลี่ยมนอกมหาวิหารฟลอเรนซ์อย่างละเอียด และเชื่อกันว่าเป็นผู้ช่วยมาซาชิโอในการสร้างศิลปะลวงตาทรอมพลุยล์ชิ้นสำคัญในช่องรอบ ที่เป็นภาพ “การนำพระแม่มารีเข้าวัด” ที่มาซาชิโอเขียนในบาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลา

neg:
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์
โยฮันเนิส ไรเนียส์โซน เฟอร์เมร์ () หรือ โยฮัน เฟอร์เมร์ (; 31 ตุลาคม พ.ศ. 2175 - 15 ธันวาคม พ.ศ. 2218) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ มีผลงานในด้านศิลปะบาโรก มักวาดภาพที่แสดงถึงชีวิตประจำวันธรรมดาของคน เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดลฟท์ และเป็นจิตรกรที่ประสบความสำเร็จพอสมควรในเมืองของเขา แต่ว่าไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษเพราะสร้างผลงานค่อนข้างน้อย ผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ "สาวใส่ต่างหูมุก" ซึ่งเป็นภาพที่รู้จักกันในชื่อ "โมนาลีซาจากทางเหนือ"

neg:
ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยคาราวัจโจ
มินา เกรกอริ สนับสนุนว่าเป็นงานของคาราวัจโจในปี ค.ศ. 1992 และจอห์น แกชถกเถียงกรณีนี้ใน “Melita Historica” ในปี ค.ศ. 1998 ฝ่ายผู้สนับสนุนกล่าวว่าทุกคนในภาพเป็นบุคคลเดียวกับบุคคลในภาพอื่นที่เชื่อกันว่าเขียนโดยคาราวัจโจ และยากจะเป็นไปได้ว่าผู้ที่วาดเลียนแบบจะหาแบบที่เหมือนกับแบบของคาราวัจโจเอง นอกจากนั้นก็ยังเป็นลักษณะการเขียนของคาราวัจโจ โดยเฉพาะเมื่อพำนักอยู่ที่มอลตาระหว่างปี ค.ศ. 1607 - 1608 และเป็นภาพประเภทเดียวกับเมื่อเริ่มงานเขียนภาพที่โรม

neg:
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเรอแนซ็องส์ (พ.ศ. 1940 - 2140) คำว่า "เรอแนซ็องส์" หมายถึง การเกิดใหม่ ซึ่งเป็นการระลึกถึงศิลปะกรีกและโรมันในอดีต ซึ่งเคยรุ่งเรืองให้กลับมาอีก ศิลปะเรอแนซ็องส์ไม่ใช่การลอกเลียนแบบจากอดีต แต่เป็นยุคสมัยแห่งการเน้นความสำคัญของลักษณะเฉพาะบุคคล มีความสนใจลักษณะภายนอกของมนุษย์ และ ธรรมชาติ เป็นแบบที่มีเหตุผลทางศีลธรรม ก่อให้เกิดความกระตือรือร้นในการค้นหาความรู้ทาง วิทยาศาสตร์ และวิทยาการแขนงต่าง ๆ ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็น "สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา" โดยมีรากฐานมาจากประเทศอิตาลี และแผ่ขยายไปยังดินแดนต่าง ๆ ในยุโรป
ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสตจักรยังคงเป็นผู้อุปถัมภ์ที่สำคัญของเหล่าศิลปินนอกจากนี้ยังมีพวกขุนนาง พ่อค้าผู้ร่ำรวย ซึ่งเป็นชนชั้นสูงก็ได้ว่าจ้าง และอุปถัมภ์เหล่าศิลปินต่าง ๆ ด้วย ตระกูลที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น ได้แก่ ตระกูลวิสคอนตี และสฟอร์ซา ในนครมิลาน ตระกูลกอนซากาในเมืองมานตูอา และตระกูลเมดีชีในนครฟลอเรนซ์ การอุปถัมภ์ศิลปินนี้มีผลในการกระตุ้นให้ศิลปินใฝ่หาชื่อเสียง และความสำเร็จมาสู่ชีวิตมากขึ้น ผลงานของศิลปินที่มีทั้ง จิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ทำให้ชื่อเสียงของศิลปินหลายคน เป็นที่รู้จักทั่วโลกตลอดกาล เช่น ลีโอนาร์โด ดา วินชี มีเกลันเจโล ราฟาเอล สถานภาพทางสังคมของศิลปินเป็นที่ยอมรับกันอย่างสูงในวงสังคม เกิดสำนักศิลปะเพื่อฝึกฝนช่างฝีมือ และเกิดมีศิลปินระดับอัจฉริยะขึ้นมาอย่างมากมาย และในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยานี้เอง ที่มีการพัฒนาการพิมพ์ขึ้นในประเทศเยอรมนีโดย โยฮันน์ กูเทนแบร์ก เป็นผู้ผลิตนวัตกรรมชิ้นนี้ขึ้นมา ราวพุทธศตวรรษที่ 20 ทำให้ศิลปะการพิมพ์ได้เริ่มมีการสร้างสรรค์ขึ้นอย่างจริงจัง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและจนถึงปัจจุบัน

neg:
อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
อาร์เทมิเซีย เจ็นทิเลสชิ (ภาษาอังกฤษ: Artemisia Gentileschi) (8 กรกฎาคม ค.ศ. 1593 - ค.ศ. 1651/1653) เป็นจิตรกรบาโรกสมัยต้นของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาร์เทมิเซียเกิดที่กรุงโรมและเสียชีวิตที่เนเปิลส์มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากคาราวัจโจ และเป็นจิตรกรในสมัยที่ผู้หญิงยังไม่เป็นที่ยอมรับกันในกลุ่มนักเขียนภาพ อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรหญิงคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกของสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti Firenze) และเป็นสตรีคนแรกที่เขียนภาพเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์และศาสนาในสมัยที่หัวข้อเช่นนี้เชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่เกินกว่าผู้หญิงจะเข้าใจได้

neg:
โกซีโม รอสเซลลี
โคสิโม รอซเซลิเกิดในปี ค.ศ. 1439 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เมื่ออายุได้สิบสี่ปีรอซเซลิก็ไปเป็นลูกศิษย์ของเนริ ดิ บิชชิ (Neri di Bicci) และในปี ค.ศ. 1460 ก็ไปเป็นผู้ช่วยของเบอร์นาร์โด ดิ สเตฟาโน รอซเซลิผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน งานที่ทำในสมัยแรกที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงคือฉากแท่นบูชา “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ในชาเปลที่สามทางซ้ายภายในวัดซานอัมโบรจิโอในฟลอเรนซ์ ในวัดเดียวกันบนผนังของชาเปลหนึ่งก็มีงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยโคสิโมที่วาซารีให้การสรรเสริญว่าเป็นงานที่มีฝีมือดี โดยเฉพาะภาพเหมือนของนักวิชาการพิโคแห่งมิรานโดลา (Pico of Mirandola) ฉากที่เขียนเป็นขบวนแห่ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนอย่างมีพลังและไม่มีความเป็นแมนเนอริสม์เท่างานเขียนชิ้นอื่น ภาพเขียนสำหรับวัดอันนังซิอาตาที่เป็นภาพของนักบุญบาร์บารา นักบุญแม็ทธิว และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะที่ฟลอเรนซ์

neg:
ห้องเจ้าสาว (มานเทนยา)
ห้องภาพสโปซิ หรือ ห้องเจ้าสาว () เป็นห้องที่มีจิตรกรรมฝาผนังภายในวังดยุคแห่งมานตัวที่เขียนโดยอันเดรีย มานเทนยาจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1465 ถึงปี ค.ศ. 1474

neg:
รายชื่อภาพเขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี
ในบรรดาภาพเขียนทั้งหมดไม่มีภาพใดที่เลโอนาร์โด ดา วินชีลงชื่อ ฉะนั้นการที่จะบ่งว่าเป็นงานเขียนของเลโอนาร์โดหรือไม่จึงขึ้นอยู่กับการศึกษาและการวิจัยของผู้เชี่ยวชาญ การที่เลโอนาร์โด มีผลงานเพียงไม่กี่ชิ้นก็อาจจะเป็นเพราะเป็นผู้มีความสนใจในสิ่งรอบตัวต่าง ๆ และความชอบทดสอบสิ่งใหม่ ๆ นอกจากนั้นยังชอบผัดวันประกันพรุ่ง แต่กระนั้นงานของเลโอนาร์โดก็เป็นงานที่มีความสำคัญเป็นอันมากในทางศิลปะและมีอิทธิพลต่อจิตรกรอื่น ๆ

neg:
อันนีบาเล การ์รัชชี
หลังจากงานที่วังฟาร์เนเซแล้วก้ไม่ทราบว่าอันนีบาเลเขียนภาพอีกเท่าใด ในปี ค.ศ. 1606 อันนีบาเลลงชื่อบนภาพเขียน “พระแม่มารีกับถ้วย” (Madonna of the bowl) แต่หลังจากเดือนเมษายน ค.ศ. 1606 คาร์ดินัล โอโดอาร์โดก็บ่นว่า “อารมณ์ขันอันเศร้า” (heavy melancholic humor) ทำให้ไม่สามารถเขียนภาพให้ท่านได้ ตลอดปี ค.ศ. 1607 อันนีบาเลก็ไม่สามารถทำงาน “การประสูติของพระเยซู” ที่รับจ้างจากดยุคแห่งโมดีนาสำเร็จ

neg:
ภาพเหมือน
งานภาพเหมือนที่มีชื่อที่สุดที่เป็นที่รู้จักันทั่วโลกคือภาพ “โมนาลิซา” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชีเป็นภาพสตรีที่ไม่ทราบชื่อที่มีรอยยิ้มปริศนา ภาพเหมือนที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบพบเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดย เจอราร์ด โจดีย์ นักโทษท้องถิ่นในถ้ำวิลโอเนอร์ไม่ใกลจากอังโจเลม ที่เชื่อว่ามีอายุถึง 27,000 ปี

neg:
ปีต โมนดรียาน
อีกทั้งในปี ค.ศ. 1911 โมนดรียานได้ย้ายเข้าสู่กรุงปารีส ที่แห่งนั้นมีความเจริญ และเป็นใจกลางทางด้านงานศิลปกรรมแห่งยุคนั้น เขาได้เปลี่ยนนามสกุลของเขาในเวลาเดียวกันนี้ด้วยโดยตัดอักษรอา (a) หนึ่งตัวออกจากนามสกุลเดิม จาก "โมนดรียาน" (Mondriaan) เป็น "โมนดรียัน" (Mondrian) แต่การเปลี่ยนลายเซ็นบนผลงานของเขาได้ปรากฏให้เห็นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1907 ในระหว่างที่เขาอาศัยอยู่ในปารีส และในช่วงนั้นเองรูปแบบศิลปะแบบบาศกนิยมกำลังเป็นที่แพร่หลายอยู่ เขาจึงได้รับอิทธิพลการทำงานศิลปะจากกลุ่มบาศกนิยมของปาโบล ปีกัสโซ และฌอร์ฌ บรัก ซึ่งปรากฏให้เห็นในงานภาพชุดของโมนดรียาน ซึ่งสร้างชื่อเสียงให้กับเขาเป็นอย่างมาก ภาพชุดนี้ประกอบไปด้วยทิวทัศน์ หุ่นนิ่ง และต้นไม้ที่แสดงวิวัฒนาการตั้งแต่ดูเหมือนจริงเรื่อยมาจนกลายเป็นภาพแบบนามธรรม ด้วยการลดทอนรูปทรงต่าง ๆ จากการที่ปรากฏเส้นคดโค้ง กลายเป็นเพียงเส้นตรงที่เข้ามาแทนที่ ความลึกตามหลักทัศนียภาพหายไป เหลือเพียงระนาบแบบ 2 มิติ มีเพียงเส้นตรงในแนวตั้งและแนวนอนที่สร้างจังหวะจะโคน ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นรูปทรงแบบเรขาคณิต ที่ปรับความแข็งกระด้างของเส้นตรงเหล่านั้นด้วยการนำเอาแม่สีซึ่งเป็นสีสันที่สดใสเข้ามาช่วยขัดกันให้ดูนุ่มนวลขึ้น

neg:
นางสีไว
เช่นเดียวกับ "ปู่ม่านย่าม่าน" ภาพนางสีไวก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงด้วยความงดงามอ่อนช้อยที่ถ่ายทอดอารมณ์และความงามของหญิงสาว จนได้สมญาว่าเป็น "โมนาลิซาเมืองไทย" หรือ "โมนาลิซาเมืองน่าน" ก็ว่า

neg:
อันโตเนลโล ดา เมสสินา
ประมาณปี ค.ศ. 1450 จากจดหมายของนักมานุษยวิทยาเรอเนซองส์จากเนเปิลส์ที่เขียนในปี ค.ศ. 1524 เปียโตร ซุมมอนเต (Pietro Summonte) อันโตเนลโลเป็นลูกศิษย์ของจิตรกร the painter นิโคโล อันโตนิโอ โคลันโตนิโอ (Niccolò Antonio Colantonio) ที่เนเปิลส์ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่มีบทบาทสำคัญในศิลปะเรอเนซองส์ เขาเป็นคนหล่อ ผู้ฉลาดหลักแหลม

neg:
โมนาลิซา
ในปี ค.ศ. 1519 ดา วินชี ได้เสียชีวิตที่เมืองอัมบัวส์ ประเทศฝรั่งเศส รวมอายุได้ 67 ปี

neg:
พระนางพรหมจารีรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (ทิเชียน)
ทิเชียนอาจจะได้รับการฝึกเป็นช่างงานโมเสกมาก่อน และมีข้อเสนอว่าฉากหลังที่เป็นทองอาจจะเป็นอิทธิพลมาจากธรรมเนียมของการทำโมเสกของช่างชาวเวนิส งานชิ้นนี้เป็นงานสำคัญที่ช่วยสร้างชื่อเสียงให้แก่ทิเชียนในเวนิส ข้อมูลบางแหล่งกล่าวว่าผู้แทนของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวในพิธีเบิกภาพเขียนเป็นครั้งแรกด้วย และอาสาซื้อภาพถ้านักบวชไม่พอใจในคุณภาพของภาพเขียน

neg:
กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)
ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้

neg:
โซโฟนิสบา อังกิสโซลา
เมื่อไมเคิล แอนเจโลขอให้เขียนภาพเด็กร้องไห้ โซโฟนิสบาก็เขียนภาพ “เด็กถูกปูกัด” ส่งไปให้ ซึ่งทำให้ไมเคิล แอนเจโลเห็นความสามารถว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ต่อมาไมเคิล แอนเจโลก็มอบภาพร่างจากสมุดส่วนตัวให้โซโฟนิสบาวาดโดยใช้ลักษณะการวาดของตนเอง โดยให้คำติชมเมื่อเขียนเสร็จ โซโฟนิสบาจึงได้รับการศึกษาอย่างไม่เป็นทางการจากไมเคิล แอนเจโลอยู่สองปี

neg:
ลุยจี เซราฟีนี
ลุยจิ เซอราฟินี (อิตาลี: Luigi Serafini ; เกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ.1949 ในกรุงโรม) เป็นศิลปินชาวอิตาลี เป็นที่รู้จักในผลงานชื่อโคเด็กซ์ เซราฟินีอานุสเมื่อปีค.ศ.1981 เผยแพร่โดยแฟรนโก มาเรีย ริชชี

neg:
อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
หลังจากศาลตัดสินได้เดือนหนึ่งโอราซิโอก็จัดการให้ลูกสาวแต่งงานกับเปียร์อันโตนิโอ สเตียเทซิ (Pierantonio Stiattesi) ศิลปินชั้นรองจากฟลอเรนซ์ เพื่อเป็นการกู้ชื่อเสียง หลังจากนั้นไม่นานอาร์เทมิเซียและเปียร์อันโตนิโอก็ย้ายไปฟลอเรนซ์ซึ่งอาร์เทมิเซียได้รับสัญญาให้วาดภาพที่วังบวยนาร์โรติและกลายเป็นช่างเขึยนประจำราชสำนักผู้มีชื่อเสียงและได้รับการอุปถัมป์จากตระกูลเมดิชิและพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ เป็นที่เชื่อกันว่าช่วงเวลานี้อาร์เทมิเซียเขียนภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่แกลเลอรีสปาดาที่กรุงโรม

neg:
ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ
ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Cosimo I de’ Medici) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยบรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี

neg:
เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก
เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก (; 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508) เป็นพระราชธิดาองค์เล็กในเจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก กับเกรซ เคลลี นักแสดงชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียง พระขนิษฐาในเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์ปัจจุบันแห่งโมนาโก และเจ้าหญิงการอลีน เจ้าหญิงสเตฟานีมีพระปรีชาสามารถในการร้องเพลง การออกแบบชุดว่ายน้ำ และการเดินแบบ นอกจากนี้พระองค์ยังมีความสามารถในการเล่นยิมนาสติก ปัจจุบันพระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 ในการสืบราชบัลลังก์โมนาโก หลังจากการเปลี่ยนแปลงกฎมนเทียรบาล

neg:
แม่พระซอลลี
พระแม่มารีซอลลิ (ภาษาอังกฤษ: Solly Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอศิลป์ในกรุงเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีซอลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1504

neg:
วาเนสสา (มิเลส์)
“วาเนสซา” แตกต่างไปจากภาพเขียนอื่นๆ ของมิเลเพราะการละทิ้งการเขียนรายละเอียดเป็นครั้งแรกที่ยังเห็นในภาพเขียน “ตื่น” และ “หลับ” ที่แสดงในปีก่อนหน้านั้น จากอิทธิพลของเดียโก เบลัซเกซ และโจชัว เรย์โนลด์ส มิเลเขียนด้วยอย่างมีลักษณะเป็นนาฏกรรมที่เห็นได้จากฝีแปรงในสีที่สด สร้างการใช้สีที่รุนแรงและสมัยใหม่

neg:
โมนีกา เบลลุชชี
โมนีกา เบลลุชชี เริ่มมีผลงานแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 แสดงประกอบเป็นเจ้าสาวของแดรกคิวลา ในภาพยนตร์เรื่อง "Bram Stoker's Dracula" กำกับโดยฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบทนำในภาพยนตร์ "Malèna" (มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก) กำกับโดยจูเซปเป ทอร์นาทอเร และบทบาทที่เป็นที่จดจำ คือบทเพอร์ซิโฟเน ใน "เดอะ เมทริกซ์ รีโหลดเดด" และ "เดอะ เมทริกซ์ เรฟโวลูชั่นส์" กำกับโดยพี่น้องวาชอฟสกี และบทแมรี แมกดาลีน ใน "เดอะ แพสชั่น ออฟ เดอะ ไครสต์" กำกับโดยเมล กิบสัน

neg:
นาร์ซิสซัสหลงเงา
ภาพเขียนสื่อบรรยากาศทางอารมณ์ที่หดหู่ (brooding melancholy) โดยนาร์ซิสซัสล็อกตัวเป็นวงกลมกับเงาของตนเองในน้ำล้อมกลางภาพ รอบตัวเป็นเงามืดรอบข้างที่ทำให้เน้นว่าความเป็นจริงภายในภาพมีแต่เพียงการจ้องดูเงาของตัวเองของนาร์ซิสซัสเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 นักวิจารณ์วรรณกรรมโทมมัสโซ สติเกลียนิ (Tommaso Stigliani) อธิบายความมีมนต์ขลังของนาร์ซิสซัสว่าเป็นการ “แสดงอย่างเห็นได้ชัดถึงความไม่มีความสุขของผู้ที่รักสิ่งของของตัวเองมากเกินไป”

neg:
ฮายาโอะ มิยาซากิ
ภาพยนตร์เรื่องถัดมาของมิยาซากิคือ "พอร์โค รอสโซ" " (Porco Rosso) " เรื่องราวของนักบินในยุคสงครามในยุโรป หลังจากที่ถูกสาปให้เป็นหมู พอร์โคได้กลายมาเป็นนักล่าโจรสลัด เนื้อเรื่องค่อนข้างต่างออกไปจากภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเขา กล่าวคือ มิยาซากิยอมรับว่า "พอร์โค รอสโซ" คือ "หนังส่วนตัว" ของเขา ซึ่งสะท้อนถึง 2 สิ่งในความเป็นตัวมิยาซากิเองนั่นคือ ความหลงใหลในเครื่องบินโบราณ กับ หมู (มิยาซากิชอบวาดภาพล้อตนเองเป็นหมูเหมือนตัวเอกของหนัง พอร์โค รอสโซ) ความแตกต่างของเรื่องนี้จากเรื่องอื่น ๆ ก็คือตัวละครเอกไม่ได้เป็นเด็กผู้หญิงรวมถึงตัวหนังเองไม่น่าจะจัดประเภทให้เป็นภาพยนตร์สำหรับเด็กได้ เมื่อ พอร์โค รอสโซออกฉายประสบความสำเร็จเหนือความคาดหมายของตัวเขาเองด้วย ต่อมาปี ค.ศ. 1997 มิยาซากิกำกับเรื่อง "เจ้าหญิงโมะโนะโนะเกะ" " (Princess Mononoke) " ภาพยนตร์ย้อนยุคที่ฉีกแนวไปใช้ ในยุคมุโระมะจิ ยุคญี่ปุ่นโบราณ เป็นฉากหลังซึ่งต่างไปจากภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่น ส่วนใหญ่ที่นิยมให้ท้องเรื่องอยู่ในโลกอนาคต "เจ้าหญิงโมะโนะโนะเกะ"ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งคำชมเชยและรายได้ รวมถึงกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในขณะนั้น (ภายหลัง "ไททานิค" ได้ขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งแทน) และส่งผลให้ชื่อของมิยาซากิกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นในนานาประเทศ

neg:
Pictures at an Exhibition
Pictures at an Exhibition หรือ งานนิทรรศการภาพวาด เป็นบทเพลงชุดผลงานเดี่ยวเปียโนที่ประพันธ์โดย โมเดสต์ มูสซอร์กสกีขึ้นในปีค.ศ. 1874 ซึ่งเป็นผลงานที่ทั่วโลกยอมรับว่า เป็นบทเพลงเดี่ยวเปียโนที่มีชื่อเสียงที่สุดในแวดวงเพลงคลาสสิก และเป็นผลงานสำหรับยอดนักเปียโนที่ความสามารถสูง

neg:
ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ
บรอนซิโนเขียนภาพ “ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ” เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เพราะตำแหน่งช่างเขียนประจำสำนักของตระกูลเมดิชิบรอนซิโนจึงมืโอกาสเขียนภาพของแกรนด์ดยุคโคสิโม เดอ เมดิชิหลายภาพ ภาพนี้เป็นภาพขณะที่โคสิโมยังหนุ่มที่จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพดยุคที่ “ใส่เสื้อเกราะขาวเต็มยศและวางมือบนหมวก” สันนิษฐานกันว่าภาพเขียนที่วิลลาของพอจจิโอ อา คาเอียโนในปี ค.ศ. 1545 และมีการอ้างอิงในจดหมายบางฉบับ

neg:
เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน
หัวใจของภาพเขียนบนเพดานเป็นฉากเก้าฉากจากพระธรรมปฐมกาล ในบรรดาเก้าภาพ ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือภาพพระเจ้าสร้างอาดัม (Creation of Adam) ที่กลายมาเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เป็นที่รู้จักกันดีพอ ๆ กับ “โมนาลิซา” ของเลโอนาร์โด ดา วินชี โดยเฉพาะส่วนที่เป็นนิ้วมือของพระเจ้าที่แทบจะมาจรดกับนิ้วมือของอาดัมที่เป็นภาพที่กลายมาเป็นภาพที่แปลงไปเป็นงานศิลปะในรูปแบบต่าง ๆ มากมาย

neg:
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย
เมื่อกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 85 กีร์ลันดาโยก็เขียนภาพชุด จิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซาสเซ็ตติ (Sassetti Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา สำหรับนายธนาคารและผู้อุทิศ ฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ (Francesco Sassetti) ผู้เป็นผู้จัดการผู้มีอำนาจของธนาคารเมดิชิที่เจนัว ตำแหน่งที่ จิโอวานนิ ทอร์นาบุโอนิ (Giovanni Tornabuoni) ผู้อุปถัมภ์คนต่อมาของกีร์ลันดาโยรับหน้าที่แทน กีร์ลันดาโยเขียนภาพหกฉากจากชีวประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิรวมทั้งฉาก "นักบุญฟรานซิสได้รับการอนุมัติ "กฎของนักบุญฟรานซิส" จากพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3"; "ความตายและงานศพของนักบุญฟรานซิส" และ "นักบุญฟรานซิสชุบชีวิต" ซึ่งเป็นภาพนักบุญฟรานซิสชุบชีวิตลูกของตระกูลสปินิที่ตกหน้าต่างตาย ฉากแรกมีภาพเหมือนของลอเรนโซ เดอ เมดิชิในภาพและฉากที่สามมีภาพเหมือนของตัวกีร์ลันดาโยเองในภาพ ภาพเหมือนตนเองอื่นๆ ก็มีที่วัดซานตามาเรียโนเวลลา และในภาพ "การชื่นชมของแมไจ" ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้า ออสปิดาเล เดกลิ อินโนเซนติ (Ospedale degli Innocenti) ฉากแท่นบูชา "การชื่นชมของเด็กเลี้ยงแกะ" จากชาเปลซาสเซ็ตติปัจจุบันตั้งอยู่ที่สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์