query: ซาดีก ตีพิมพ์ครั้งแรกที่ประเทศอะไร?

pos:
ซาดีก
วอลแตร์เริ่มเขียนงานชิ้นนี้ในปี พ.ศ. 2288 โดยเริ่มแรกใช้ชื่อว่า “เม็มนง” และตีพิมพ์ครั้งแรกที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพราะเรื่องนี้ไม่สามารถตีพิมพ์ในประเทศฝรั่งเศสได้ เนื่องจากมี เนื้อหาที่เสียดสีสังคมชั้นสูงคือชนชั้นพระและขุนนาง แม้จะเป็นการสมมติเรื่องว่าเกิดในตะวันออกก็ตาม

neg:
ซาฮา ฮาดิด
ฮาดิด เกิดที่กรุงแบกแดด ประเทศอิรัก ได้รับปริญญาทางคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยอเมริกันแห่งกรุงเบรุต ก่อนที่จะเข้ารับการศึกษาต่อทางด้านสถาปัตยกรรมที่สมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม ในกรุงลอนดอน หลังจบการศึกษา เธอได้กลายมาเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน ทำงานร่วมกับ เร็ม คูลฮาส สถาปนิกชื่อดังชาวดัชท์ ที่เคยเป็นอาจารย์ของเธอ ในปีค.ศ. 1979 เธอยังได้ก่อตั้งสำนักงานสถาปนิกของตนเองขึ้นในกรุงลอนดอน และในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1980 เธอยังได้เป็นอาจารย์ในสถาบันเอไอเออีกด้วย

neg:
แม่ (นวนิยายของมักซิม กอร์กี)
แม่ () เป็นนวนิยายที่ประพันธ์โดยมักซิม กอร์กี ในปี 1906 เกี่ยวกับการปฏิวัติของคนงานในโรงงาน นวนิยายได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกในนิตยสาร "Appleton's Magazine" ในปี 1906 และฉบับภาษารัสเซียในปี 1907

neg:
เอกราชอัสซีเรีย
จากแรงดลใจของกามัล อับเดล นัสเซอร์ เจ้าหน้าที่จากกองพันที่ 19 ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามเจ้าหน้าที่อิสระ ภายใต้การนำของนายพลจัตวาอับดุลการิม กาสเซ็ม และ พ.อ. อับดุล ซาลาม อารีฟ ได้โค่ล้มราชวงศ์ฮาชิไมต์เมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 การโค่นล้มราชวงศ์ของอิรักนำความหวังใหม่มาสู่ชาวอัสซีเรีย แต่เพียงช่วงเวลาอันสั้น กาสเซ็มถูกลอบฆ่าในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 ทำให้อิรักเข้าสู่ยุคการเมืองไม่แน่นอน และเข้าสู่ยุคการปกครองโดยพรรคบาธ ในยุคนี้ รัฐบาลได้ยอมรับวัฒนธรรมของกลุ่มผู้พูดภาษาซีเรียค (อัสซีเรีย คัลเดีย และสมาชิกของนิกายซีเรียตะวันออก) ภาษาซีเรียคใช้สอนในโรงเรียนระดับประถมศึกษาในกลุ่มผู้พูดภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาอาหรับ มีนิตยสารและโทรทัศน์ที่ใช้ภาษาซีเรียค อย่างไรก็ตาม ขบวนการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชยังคงดำเนินต่อไป พ.ศ. 2511 ธงอัสซีเรียใหม่ประดิษฐ์ขึ้นโดยที่ประชุมในอิหร่าน พ.ศ. 2520 รัฐบาลอัสซีเรียของกลุ่มผู้อพยพในสหรัฐแสดงเจตจำนงในการตั้งรัฐปกครองตนเองของชาวอัสซีเรีย
สถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปเมื่อซัดดัม ฮุสเซนขึ้นสู่อำนาจ วัฒนธรรมของกลุ่มชาวซีเรียคไม่ได้รับการยอมรับอีกต่อไป ใน พ.ศ. 2515 ซัดดัมมีนโยบายเปลี่ยนกลุ่มที่ไม่ใช่ชาวอาหรับให้เป็นชาวอาหรับ ซึ่งได้แก่ ชาวอัสซีเรีย ชาวเคิร์ด ชาวเติร์กเมน และชาวอาร์เมเนีย ระหว่างสงครามอิรัก-อิหร่าน ชาวอัสซีเรียจำนวนมากต้องตายในสงคราม กลายเป็นว่าชาวอัสซีเรียในอิรักฆ่าชาวอัสซีเรียในอิหร่าน คาดว่าชาวอัสซีเรียตายในสงครามนี้ราว 60,000 คน ระหว่างที่ซัดดัมเรืองอำนาจ ชาวอัสซีเรียที่เคยมีอยู่ 2 – 2.5 ล้านคนได้อพยพไปอยู่จอร์แดน ซีเรีย และเลบานอนเป็นจำนวนมาก

neg:
การเดินทางของพาย พาเทล
นวนิยายตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในแคนาดาในปีเดือนกันยายน พ.ศ. 2544 และได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ของสหราชอาณาจักรในปีถัดมา

neg:
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์
ซอฮีฟะฮ์สัจญาดียะฮ์ถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกโดย William Chittick ฉบับที่ถูกบันทึกไว้ถูกต้องที่สุดคือฉบับที่ถูกเขียนโดยลายมือของ อิบรอฮีม บุตร ของ กัฟอามี อามิลี ซึ่งมูลนิธินักค้นคว้า ฏอบาฏอบาอี้ ร่วมกับห้องสมุดแห่งชาติของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านใน ปี ๑๓๙๔ได้ตีพิมพ์และจำหน่ายในรูปแบบภาพถ่ายจากต้นฉบับ

neg:
สลาวอย ชิเชค
ชิเชคเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติภายหลังผลงานเล่มแรกเรื่อง (1989) ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ ในหนังสือเล่มดังกล่าว ชิเชคได้อาศัยกรอบการตีความแบบวัตถุนิยม ซึ่งพัฒนาขึ้นจากปรัชญาของจอร์จ วิลเฮล์ม ฟรีดริช เฮเกิลและทฤษฎีจิตวิเคราะห์ของฌาคส์ ลากอง (Jacques Lacan) ในการทำความเข้าใจอุดมการณ์ในฐานะแฟนตาซีของจิตไร้สำนึกที่ทำหน้าที่ประกอบสร้างสภาพความเป็นจริงให้กับมนุษย์ นอกจากผลงานชิ้นดังกล่าว ชิเชคยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้วิพากษ์วิจารณ์ระบบทุนนิยม เสรีนิยมใหม่ รวมถึงวิจารณ์การวิพากษ์วิจารณ์ของฝ่ายซ้ายที่มีต่อทุนนิยมเองมาอย่างต่อเนื่อง

neg:
ภาษาทาจิก
ภาษาทาจิกสืบมาจากภาษาเปอร์เซีย และมีลักษณะใกล้เคียงกันมากจนบางคนถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาเปอร์เซีย ตามประวัติศาสตร์นั้นถือว่าเป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาเปอร์เซียที่พูดโดยชนพื้นเมืองชาวทาจิกในเอเชียกลาง ครั้นเมื่อสหภาพโซเวียตบังคับให้ใช้อักษรละตินในปี พ.ศ. 2471 และอักษรซีริลลิกในเวลาต่อมา ภาษาทาจิกจึงถือเป็นอีกภาษาหนึ่งต่างหากในทาจิกิสถาน ทั้งนี้ส่วนหนึ่งก็ด้วยเหตุผลทางการเมือง (ส่วนในอัฟกานิสถาน ชาวทาจิกยังคงใช้อักษรอาหรับต่อไป) ภาษามีความแตกต่างจากภาษาเปอร์เซียที่พูดในประเทศอัฟกานิสถานและประเทศอิหร่านไปบ้าง เนื่องจากเขตแดนทางการเมืองและอิทธิพลของภาษารัสเซีย อย่างไรก็ดีเอกสารที่เขียนภาษาทาจิกเขียนสามารถอ่านเข้าใจโดยชาวอัฟกันหรืออิหร่านที่พูดภาษาเปอร์เซีย และในทางกลับกันด้วย นักเขียนที่มีชื่อเสียง เช่น โอมาร์ คัยยัม (Omar Khayyam) ฟีร์เดาซี (Firdausi) และอาลี ชีร์ นาไว (Ali Shir Navai) ยืนยันว่าทั้งสองภาษามีต้นกำเนิดร่วมกัน

neg:
ซาดี
อักษรฟินิเชียตัวนี้พัฒนาไปเป็น อักษรกรีก Ϡ และ อักษรอีทรัสคัน ̑ Ś. อาจจะไปเป็นอักษร Tse ในอักษรกลาโกลิติก ผู้พูดภาษาฮีบรูจะเรียกอักษรนี้ว่า Tsadik

neg:
ภาษาทาจิก
ในอัฟกานิสถาน ภาษาทาจิกเขียนด้วยอักษรอาหรับแบบเปอร์เซีย ในทาจิกิสถานและประเทศอื่นๆที่เคยอยู่ในสหภาพโซเวียตเขียนด้วยอักษรซีริลลิก โดยที่เคยเขียนด้วยอักษรอาหรับมาก่อนเช่นกัน ในทาจิกิสถานนั้น เคยใช้อักษรละตินใน พ.ศ. 2471 และเปลี่ยนมาใช้อักษรซีริลลิกใน พ.ศ. 2474 ตั้งแต่ พ.ศ. 2551 เริ่มมีผู้เสนอให้กลับมาใช้อักษรอาหรับแบบเปอร์เซียอีก

neg:
เจ้าชีวิต
เจ้าชีวิต เป็นพระนิพนธ์ในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ เดิมทีเขียนขึ้นครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษที่ใช้ชื่อว่า "Lords of Life" พิมพ์ครั้งแรกในประเทศอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1960 มีจุดประสงค์ให้ชาวต่างประเทศได้อ่านและรู้จักประเทศไทยดีขึ้น เพราะทรงเห็นว่าหนังสือที่ชื่อ "A History of Siam" โดย W.A.R. Wood ที่เขียนเรื่องราวประเทศไทยที่ชาวต่างชาติอ่านกันมาก ไม่ได้เขียนอย่างละเอียด

neg:
ชูวงศ์ ฉายะจินดา
ฉันรักสแกนดิเนเวีย เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยวเรื่องแรกเมื่อได้รับเชิญเป็นตัวแทนนักเขียนสตรีไปร่วมศึกษาดูงานและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวีย ได้แก่ เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน และฟินแลนด์

neg:
ภาษาเคิร์ด
แม้ว่าภาษาเคิร์ดจะมีที่มาจากภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ความรู้เกี่ยวกับภาษานี้ในยุคก่อนอิสลามมีน้อยมาก ภาษาที่รู้จักดีในกลุ่มนี้คือภาษาเมเดียซึ่งก็มีข้อมูลไม่มากนักเช่นกันหนังสือศักดิ์สิทธิ์ของยาซิดิส Mishefa Res (หนังสือสีดำ) เขียนด้วยภาษาเคิร์ด กุมันชีโดยบุตรของเชค อาคีอิส เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 18 ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 20 – 22 กวีนิพนธ์ภาษาเคิร์ดยุคคลาสสิกและกวีได้มีการพัฒนาขึ้นจนมีรูปแบบของภาษาทางวรรณคดี

neg:
โฉมหน้าศักดินาไทย
"โฉมหน้าศักดินาไทย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในชื่อ "โฉมหน้าศักดินาไทยในปัจจุบัน" ในวารสาร นิติศาสตร์ฉบับศตวรรษใหม่ พ.ศ. 2500 ก่อนที่ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2517 โดยกลุ่มนักศึกษาธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เชียงใหม่และรามคำแหง

neg:
เฮติ วิลากอสดาช้าก
นิตยสารนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1979 โดยมีรูปแบบใกล้เคียงกับ "ดิ อีโคโนมิสต์" ทั้งทางรูปแบบและเนื้อหา นิตยสารดังกล่าวเป็นสื่อที่สำคัญมากในช่วงการเปลี่ยนแปลงการปกครองในการนำเสนอแนวความคิดใหม่กับขอบเขตความท้าทาย นิตยสารนี้ภูมิใจนำเสนอยอดจำหน่าย 140,000 ฉบับต่อสัปดาห์ กับจำนวนผู้อ่านกว่า 500,000 ราย และได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนิตยสารข่าวชั้นนำของประเทศ

neg:
รหัสมรณะ
The Key to Bebecca ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1980 ที่ประเทศอังกฤษ สำหรับในประเทศไทยตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ปีถัดมา โดย สำนักพิมพ์แอ็ดวานซ์มีเดีย แปลเป็นภาษาไทยโดย จำเนียร เหมะรัต

neg:
ภาษาตูวัน
การเขียนภาษาตูวันครั้งแรกใน พ.ศ. 2473 เขียนด้วยอักษรละตินประดิษฐ์โดยพระภิกษุชาวตูวัน มอนคุช ลอบซังชินมิต ก่อนหน้านี้ชาวตูวันใช้ภาษามองโกเลียเป็นภาษาเขียน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2486 การเขียนด้วยอักษรละตินถูกแทนที่ด้วยอักษรซีริลลิก ตัวอักษรละตินที่ใช้คือ
A B C D E F G Ƣ I J K L M N Ņ O Ɵ P R S Ş T U V X Y Z Ƶ Ь
a в c d e f g ƣ i j k l m n ņ o ө p r s ş t u v x y z ƶ ь
อักษรที่ใช้เขียนภาษาตูวันในปัจจุบันเป็นอักษรซีริลลิกที่ดัดแปลงมาแบบที่ใช้เขียนภาษารัสเซีย และเพิ่มอักษรพิเศษอีกสามตัว อักษรที่ใช้ได้แก่
А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н Ң О Ө П Р С Т У Ү Ф Х Ц Ч Ш Щ Ъ Ы Ь Э Ю Я
а б в г д е ё ж з и й к л м н ң о ө п р с т у ү ф х ц ч ш щ ъ ы ь э ю я

neg:
โว้ก (นิตยสาร)
"โว้กอังกฤษ" เป็นฉบับต่างประเทศฉบับแรกที่เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1916 และปัจจุบันมีโว้กฉบับต่างประเทศทั้งหมด 22 ประเทศ ร่วมถึง "โว้กอาระเบีย" ที่เข้าร่วมล่าสุด (ตุลาคม ค.ศ. 2016)

neg:
ซาดีก
วอลแตร์เขียนเรื่องนี้ขึ้นเพื่อต้องการตัดพ้อให้เห็นถึงความอยุติธรรม ความไร้เหตุผลของชะตาชีวิต หรือพระเจ้าซึ่งมนุษย์ทุกคนต้องประสบและไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ เพราะพระผู้เป็นเจ้าได้ลิขิตเอาไว้แล้ว โดยที่เขาต้องการสื่อให้เห็นความหมายของคำว่า “ชะตาลิขิต“ นอกจากนี้เขายังต้องการเสียดสี และวิพากษ์วิจารณ์สถาบันต่าง ๆ ในสังคม ในขณะนั้น ดังตัวอย่างเช่น สถาบันศาสนา วอลแตร์นั้นต่อต้านความงมงาย ความบ้าคลั่งทางศาสนา ความขาดขันติธรรม และพิธีกรรมต่าง ๆ ของศาสนจักร สถาบัน การเมืองการปกครอง เขาต่อต้านการกดขี่ และความไม่เป็นธรรมทางการเมือง สถาบันสังคม เขาต่อต้านความอยุติธรรมต่าง ๆ ในสังคม โจมตีชนขั้นขุนนางที่มักหลงใหลในอำนาจ ชื่อเสียง เกียรติยศ และศักดิ์ศรีมากกว่าคุณธรรมความดี และวอลแตร์ยังได้โจมตีระบบตุลาการศาลที่ผู้พิพากษาตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรม ตัดสินตามอำเภอใจของตน และมักลงโทษผู้บริสุทธิ์อยู่เสมอ เป็นต้น นอกจากนี้วอลแตร์ยังต้องการแสดงให้เห็นว่าความทุกข์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพราะชะตาลิขิตที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ แต่เป็นเพราะความดี ความชั่วของมนุษย์นั่นเอง และในตอนท้ายเขายังเสนอทางแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น คือ การใช้เหตุผลในการแก้ปัญหาต่าง ๆ ซึ่งทำให้มนุษย์ได้พบกับความสุขได้ไม่ยาก

neg:
กันดิส สวาเนปุล
สวาเนปุลได้ปรากฏตัวบนปกนิตยสารโว้กหลายประเทศ คือ อเมริกัน, อิตาลี, อังกฤษ, สเปน, เยอรมัน, รัสเซีย, ออสเตรเลีย, บราซิล, ญี่ปุ่น, เกาหลี, จีน และเม็กซิกัน นิตยสารแอลหลายประเทศ คือ บราซิล, อังกฤษ, เยอรมัน และแอฟริกาใต้ นิตยสารจีคิวหลายประเทศ คือ อังกฤษ, แอฟริกาใต้, โรมาเนีย, เม็กซิกัน และจีน นิตยสารฮาร์เปอส์บะซาร์ คือ อเมริกัน, สเปน, เช็ก, อาร์เจนตินา, ตุรกี และเกาหลี

neg:
โอฟีเลีย (มิเล)
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซาลวาดอร์ ดาลีสรรเสริญภาพนี้ในบทความที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1936 ว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรที่ซาลวาดอร์ ดาลีจะไม่ตื่นเต้นไปกับงานเหนือจริงที่หอมหวานของกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลของอังกฤษ จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลเขียนผู้หญิงที่หยาดเยิ้ม แต่ขณะเดียวกันก็เป็นสตรีที่เป็นที่น่าต้องการที่สุดและน่ากลัวที่สุดที่มีอยู่” ในปี ค.ศ. 1906 นักประพันธ์ชาวญี่ปุนนัทซุเมะ โซเซกิ (Natsume Sōseki) เรียกงานเขียนว่า “สิ่งที่พิจารณาว่าคือความสวยงาม” ในนวนิยายเรื่องหนึ่ง; ตั้งแต่นั้นภาพนี้ก็เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นและถูกนำไปตั้งแสดงในญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1998 และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 2008

neg:
รายชื่อตอนในแฟรี่เทล (มังงะ)
แฟรี่เทลฉบับมังงะ ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ เมื่อปี พ.ศ. 2549 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์โคดันฉะ
ในประเทศไทยตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ KC.WEEKLY เมื่อปี พ.ศ. 2550 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ผู้เขียนญี่ปุ่น:ฮิโระ มาชิมะ (Hiro Mashima)

neg:
สุวัฒน์ วรดิลก
เข้าวงการหนังสือพิมพ์ในปี พ.ศ. 2489 ทำงานเป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์เอกราช ของ อิศรา อมันตกุล ก่อนเริ่มเขียนเรื่องสั้นประจำฉบับ แล้วจึงเขียนจินตนิยาย เรื่อง เปลวสุริยา และ ราชินีบอด ลงพิมพ์ในปิยะมิตร รายสัปดาห์ ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ต่อมาเมื่อทำงานเขียนบทละครให้คณะศิวารมย์ ได้นำจินตนิยายทั้งสองเรื่องไปทำเป็นละครเวที ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง

neg:
ไอแซค อสิมอฟ
อาซิมอฟเริ่มอ่านนิยายวิทยาศาสตร์จาก "pulp magazines" ซึ่งขายในร้านขนมของที่บ้านตั้งแต่ ค.ศ. 1929 เขาเริ่มเข้าสู่โลกของนิยายไซไฟในราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยได้เข้าร่วมกลุ่มที่ต่อมากลายเป็นกลุ่มฟิวเจอเรียน เขาเริ่มเขียนนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องแรกคือ "Cosmic Corkscrew" ในปี ค.ศ. 1937 แต่เขียนไม่จบ จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1938 จึงเกิดแรงบันดาลใจจะทำต่อหลังจากได้ไปเยี่ยมสำนักงานของ Astounding Science Fiction เขาเขียน "Cosmic Corkscrew" จบในวันที่ 19 มิถุนายนและส่งเรื่องไปให้บรรณาธิการของ Astounding คือ จอห์น ดับเบิลยู. แคมป์เบล ด้วยตัวเองในอีกสองวันถัดไป แคมป์เบลปฏิเสธ "Cosmic Corkscrew" แต่ก็ได้ให้กำลังใจอาซิมอฟให้เขียนต่อไป และเขาก็เขียน เขาขายนิยายเรื่องที่สามของเขาคือ "Marooned Off Vesta" ให้แก่นิตยสาร Amazing Stories ได้ในเดือนตุลาคม มันได้ตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับเดือนมีนาคม ค.ศ. 1939 เขายังคงเขียนนิยายต่อไปและบางครั้งขายต้นฉบับให้สำนักพิมพ์นิยายวิทยาศาสตร์หลายๆ แห่ง

neg:
ปรัชญาชีวิต (หนังสือ)
ปรัชญาชีวิต () เป็นกวีนิพนธ์รวมเล่ม แต่งโดยญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2466 และกลายเป็นผลงานที่ได้รับความนิยมอย่างสูง แปลไปแล้วกว่า 40 ภาษาทั่วโลก และยังคงพิมพ์อยู่เรื่อย ๆ โดยฉบับภาษาไทย แปลโดยระวี ภาวิไล ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ เมื่อ พ.ศ. 2535 (แต่มีการตีพิมพ์มาก่อนหน้านี้แล้ว ตั้งแต่ พ.ศ. 2504)

neg:
ซามูไร
ในยุคต่อมา เป็นที่สังเกตได้ว่าภาพยนตร์แนวซามูไร หรือที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของซามูไร เริ่มที่จะปรากฏตัวในวงการภาพยนตร์ของฮอลีวูดมากขึ้น ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดได้แก่"โชกุน" ถือเป็นตัวอย่างวรรณกรรมซามูไรที่เป็นที่รู้จักในระดับสากลมากที่สุดชิ้นหนึ่ง ผลงานชิ้นนี้คือนวนิยายเรื่องแรกในงานชุดเอเชียน ซากา ของเจมส์ คลาเวลล์ (แปลเป็นไทยโดย ธนิต ธรรมสุคติ) นวนิยายเรื่องนี้มีท้องเรื่องอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2143 ซึ่งเป็นเวลาที่ญี่ปุ่นถูกปกครองด้วยระบบศักดินา เนื้อเรื่องเกี่ยวข้องกับการรุ่งโรจน์ของโทะกุงะวะ อิเอะยะสึ จนสามารถตั้งคณะการปกครองในระบอบโชกุนของตนเองได้ เรื่องราวทั้งหมดในเรื่องนี้จะถูกเล่าผ่านสายตาของทหารชาวอังกฤษคนหนึ่ง ซึ่งเป็นตัวละครที่มีพื้นฐานอย่างหลวมๆ มาจากวิลเลียม อดัมส์ ชาวตะวันตกที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นซามูไร เนื้อหาส่วนใหญ่ของนวนิยายชิ้นนี้ได้ถูกแต่งขึ้นมาใหม่โดยผู้เขียนเอง

neg:
กลุ่มภาษาเซมิติก
ในยุคของศาสนาอิสลามราวพุทธศตวรรษที่ 12 ภาษาอาหรับเข้ามาเป็นภาษากลางแทนที่ภาษาแอราเมอิกและแพร่หลายไปถึงสเปนและเอเชียกลาง กลายเป็นภาษาเขียนที่สำคัญในสมัยกาหลิบ และกลายเป็นภาษาสำคัญในตะวันออกกลางและอียิปต์ เมื่ออาณาจักรนูเบียล่มสลาย ภาษาอาหรับได้แพร่หลายไปยังอียิปต์ภาคใต้จนถึงมอริตาเนีย

neg:
เอริช เค็สท์เนอร์
หลังจากนั้นเขาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองเบอร์ลิน ทำงานเป็นนักเขียนอิสระให้กับหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ อย่างเช่น Berliner Tageblatt เป็นต้น
ปี ค.ศ. 1928 หนังสือที่ได้รับการตีพิมพ์เล่มแรกของเขาคือ Herz auf Taille เป็นหนังสือที่รวมรวบเกี่ยวกับกลอนต่าง ๆ ที่เขาได้เขียนไว้ในสมัยที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไลพ์ซิช
หลังจากนั้นในปี 1999 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง เอมีล ยอดนักสืบ (Emil und die Detective) ก็ได้ออกจำหน่ายที่เยอรมัน ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ทำให้มีแปลเป็นภาษาต่างประเทศมากกว่าห้าสิบเก้าภาษาทั่วโลก รวมทั้งภาษาไทย เอมีลเป็นเรื่องราวที่มีฉากหลังเป็นเมืองเบอร์ลิน
เอมีล ยอดนักสืบได้ถูกนำมาสร้างเป็นหนังครั้งแรกในปี 1937 ซึ่งเป็นที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นก็ได้มีนำมาการสร้างเป็นหนังขึ้นอีกหลายรอบ
ส่วนวรรณกรรมเยาวชนเรื่องอื่นที่เค็สท์เนอร์ได้เขียนเมื่อใช้ชีวิตอยู่ที่เบอร์ลินอย่างเช่น Pünktchen und Anton (1931) ได้นำมาแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกโดย แววตา หนังสือชื่อว่าคู่หู่จอมซน
ระหว่างที่เค็สท์เนอร์ใช้ชีวิตอยู่เบอร์ลิน เขาก็ได้เจอปัญหากับระบบนาซี ทำให้หนังสือเขาไม่ได้ตีพิมพ์ออกจำหน่าย และยังเจอปัญหาเรื่องการการเผาหนังสือด้วย เค็สท์เนอร์โดนจับกุมจากตำรวจนาซี แต่ก็โดนปล่อยออกมาได้ตลอด ระหว่างการเมืองวุ่นวายเขาก็ได้ใช้ชีวิตลบไปยังอิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์บาง แต่ก็ได้ไม่นาน เพราะเขาบอกว่าเยอรมันเป็นบ้านเกิดของเขา เป็นประเทศที่เขาเติบโตและเขาต้องตายที่นั้น

neg:
ไอแซค อสิมอฟ
งานเขียนของอาซิมอฟสามารถแบ่งได้เป็นหลายยุค ในช่วงแรกๆ เขาอุทิศเวลาส่วนใหญ่ให้แก่งานเขียนนิยายวิทยาศาสตร์โดยเริ่มจากการเขียนเรื่องสั้นในปี ค.ศ. 1939 และเริ่มเขียนนวนิยายในปี ค.ศ. 1950 ไปจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1958 หลังจากที่เขาได้พิมพ์เรื่อง "นครสุริยะ" เขาก็เริ่มงานเขียนแนวอื่นในราวปี ค.ศ. 1952 อาซิมอฟเป็นผู้แต่งร่วมให้กับตำราเรียนระดับวิทยาลัยได้แก่ "Biochemistry" และ "Human Metabolism" ครั้นถึงปี ค.ศ. 1957 เมื่อดาวเทียมสปุตนิกของสหภาพโซเวียตได้ขึ้นไปโคจรรอบโลกเป็นครั้งแรก เขาก็เริ่มหันไปเขียนบทความวิทยาศาสตร์ทันยุค รวมถึงจัดทำหนังสือและนิตยสาร งานประพันธ์นิยายวิทยาศาสตร์ของเขาเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ เป็นเวลากว่า 25 ปีซึ่งเขาได้เขียนนิยายวิทยาศาสตร์เพิ่มเพียง 4 เรื่องเท่านั้น จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1982 เขาก็หันมาเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อีกครั้งโดยเริ่มจาก "Foundation's Edge" หลังจากนั้นจนกระทั่งถึงวันที่เขาเสียชีวิต อาซิมอฟได้เขียนเรื่องชุดต่อเนื่องทั้งก่อนและหลังเหตุการณ์ในนวนิยายก่อนหน้าของเขาอีกหลายเรื่อง โดยพยายามเชื่อมโยงเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน แม้จะมีเรื่องราวบางจุดที่ยังไม่ค่อยสอดคล้องกันอยู่บ้างโดยเฉพาะในงานเขียนยุคแรกๆ ของเขา

neg:
ชานะ นักรบเนตรอัคคี
มังงะเรื่องแรก วาดโดย [[อายาโตะ ซาซาคุระ]] เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายเดือน "[[Dengeki Daioh]]" เมื่อวันที่ [[1 กุมภาพันธ์]] [[พ.ศ. 2548]] โดยสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส และ เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[27 ตุลาคม]] [[พ.ศ. 2548]] ส่วนประเทศไทย [[สยามอินเตอร์คอมิกส์]] ได้ลิขสิทธิ์

neg:
ซาเวรี กาเลซอฟสกี
กาเลซอฟสกีเปิดคลินิกจักษุส่วนตัวที่กรุงปารีสใน ค.ศ. 1867 ในฐานะหนึ่งในผู้ประกอบการส่วนตัวของความชำนาญพิเศษคนแรก รวมทั้งเนื่องจากทักษะของเขา ชื่อเสียงของกาเลซอฟสกีได้แผ่ขยายและคลินิกของเขารักษาผู้ป่วยเฉลี่ยถึง 8,800 รายต่อปี กาเลซอฟสกีก่อตั้งวารสาร"ฌูร์แนลดอปแทลโมโลชี" (ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น"เรอกูเอลดอปแทลโมโลชี") ในปี ค.ศ. 1872 ซึ่งเป็นวารสารจักษุวิทยาฉบับแรกของประเทศฝรั่งเศส หนึ่งในบรรดาผู้ป่วยของเขาคือปอล ลาฟาร์ก ที่ได้บรรยายชื่นชมการทำงานของกาเลซอฟสกีในจดหมายถึงฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้ได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาท่อน้ำตา ลงวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1887

neg:
สารานุกรมบริตานิกา
สารานุกรมบริตานิกาเป็นสารานุกรมภาษาอังกฤษที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังตีพิมพ์อยู่จนถึงปัจจุบัน โดยตีพิมพ์เป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1768–1771 ที่เมืองเอดินบะระ สกอตแลนด์ และเติบโตทั้งขนาดและความนิยมมาเป็นลำดับ ฉบับแก้ไขครั้งที่สามในปี ค.ศ. 1801 มีการตีพิมพ์เป็นจำนวนมากกว่า 21 เล่มชุด (คือมี 21 เล่มใน 1 ชุด) ผลจากการเติบโตอย่างต่อเนื่องทำให้เป็นที่สนใจของนักเขียนบทความเพิ่มมากขึ้น ในการปรับปรุงแก้ไขครั้งที่ 9 (ค.ศ. 1875–1889) และครั้งที่ 11 (ค.ศ. 1911) ถือเป็นสารานุกรมฉบับที่โดดเด่นที่สุดสำหรับนักวิชาการและผู้ชื่นชอบวรรณศิลป์ นับแต่ฉบับปรับปรุงแก้ไขครั้งที่ 11 เป็นต้นมา สารานุกรมบริตานิกาก็เริ่มเขียนบทความให้สั้นลงและกระชับขึ้นเพื่อเข้าสู่ตลาดในอเมริกาเหนือ ปี ค.ศ. 1933 สารานุกรมบริตานิกาเป็นสารานุกรมแห่งแรกที่ประกาศนโยบาย "การปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง" โดยมีการพิมพ์ซ้ำและปรับปรุงแก้ไขเนื้อหาในบทความให้ทันสมัยอยู่ตลอดตามตารางกำหนดเวลาที่แน่นอน

neg:
จรวด
เป็นเวลากว่าสองศตวรรษ, ที่ผลงานของขุนนางเครือจักรภพ แคซิเมียรซ์ สิมีนอร์วิคซ์ (Kazimierz Siemienowicz) "Artis Magnae Artilleriae Pars prima" ("ศิลปะที่ยอดเยี่ยมของปืนใหญ่, ส่วนแรก" หรือที่เรียกว่า "ศิลปะที่สมบูรณ์ของปืนใหญ่"), ถูกนำมาใช้ในยุโรปเพื่อเป็นคู่มือปืนใหญ่ขั้นพื้นฐาน พิมพ์ครั้งแรกในอัมสเตอร์ดัมในปี 1650 มันถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1651, เยอรมันในปี 1676 ภาษาอังกฤษและภาษาดัตช์ในปี 1729 และโปแลนด์ในปี 1963 เป็นหนังสือที่เป็นมาตรฐานการออกแบบสำหรับการสร้างจรวด, ลูกไฟ, และอุปกรณ์ทำพลุอื่น ๆ ประกอบไปด้วยบทความขนาดยาวหลายหน้า กล่าวถึงการสร้าง, การผลิต, และคุณสมบัติของจรวด (สำหรับวัตถุประสงค์ทั้งในทางทหารและพลเรือน) รวมทั้งจรวดแบบหลายตอน, แบตเตอรี่ของจรวด, และจรวดที่มีปีกรูปสามเหลี่ยมที่ใช้เพื่อการรักษาทิศทางการทรงตัว (ใช้แทนแท่งสำหรับนำทางธรรมดา)

neg:
อักษรวาดาอัด
อักษรวาดาอัด (Wadaad writing) หรืออักษรอาหรับวาดาอัด (wadaad Arabic) เป็นการนำอักษรอาหรับมาเขียนภาษาโซมาลี แต่เดิมนั้น หมายถึงภาษาอาหรับที่ไม่ถูกไวยากรณ์โดยมีคำจากภาษาโซมาลีปนอยู่ อักษรวาดาอัดใช้โดยชายผู้รู้ศาสนาชาวโซมาลี (วาดาอาโด) เพื่อบันทึกกฎหมาย และยังใช้ในการค้าและการเขียนจดหมาย ต่อมามีนักวิชาการปรับอักษรอาหรับสำหรับใช้กับภาษาโซมาลี โดยในราว พ.ศ. 2493 มีการประดิษฐ์อักษรฆาลาล โดยเพิ่มอักษรแทนเสียงสระ
อักษรอาหรับเข้าสู่โซมาเลียในราวพุทธศตวรรษที่ 18 โดยเชค ยูซุฟ บิน อะห์หมัด อัลกอเนน เขาได้จัดตั้งการสอนอัลกุรอ่าน และได้พัฒนาการเขียนภาษาโซมาลีด้วยอักษรอาหรับ เนื่องจากมีวาดาอัดชาวโซมาลีจำนวนมากที่ใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาโซมาลี จึงมีการปรับปรุงโดยเชค อูวาย อัลบาราวีในราวพุทธศตวรรษที่ 24 โดยใช้กับสำเนียงมาอายในโซมาลีใต้ซึ่งในเวลานั้นใกล้เคียงกับสำเนียงมาตรฐานของภาษาโซมาลี

neg:
ภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า
ในช่วง พ.ศ. 1500 นักบุญคลิเมนต์แห่งโอห์ริด มิชชันนารีชาวบัลแกเรียประดิษฐ์อักษรซีริลลิกและตั้งชื่อตามชื่อของนักบุญซีริล และนำมาใช้เขียนภาษาสลาวอนิกเก่าและภาษาอื่น ๆ ในเวลาต่อมา ภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่าใช้ในบทสวดของโบสถ์นิกายรัสเซียนออร์โธดอกซ์เมื่อราว พ.ศ. 1400 – 1700 ต่อมาถูกแทนที่ด้วยภาษาสลาวอนิกคริสตจักรที่เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 1700 และยังคงใช้ในโบสถ์ของนิกายดังกล่าว

neg:
สะอ์ดี
สะอ์ดี มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอย่างมากในยุคของท่าน ผลงานของท่านที่เป็นภาษาเปอร์เชียหรือที่แปลแล้วไปไกลถึงอินเดีย อานาโตเลีย และเอเชียกลาง ท่านเป็นนักกวีชาวอิหร่านคนแรกที่ผลงานของท่านถูกแปลเป็นภาษาต่างๆ แถบยุโรป นักกวีและนักเขียนชาวอิหร่านต่างก็ลอกเลียนแบบแนวของท่าน ฮาฟิซก็เป็นนักกวีท่านหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลการเขียนบทกวีมาจากท่านสะอ์ดี นักเขียนยุคปัจจุบัน เช่น มุฮัมหมัด อาลี ญะมอลซอเดะฮ์ และอิบรอฮีม ฆุลิสตอน ก็ได้รับอิทธิพลมาจากท่านเช่นกัน ต่อมาผลงานของสะอ์ดีถูกถ่ายทอดออกเป็นคีตะ ซึ่งมีนักขับร้องที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น ทอจ อิศฟะฮอนี , มุฮัมหมัดริฎอ ชะญะริยอน และฆุลามฮุเซน บะนอน อิหร่านได้ให้วันที่ 1 เดือนอุรเดเบเฮชต์ วันแรกของการเขียนหนังสือฆุลิสตอน เป็นวันสะอ์ดี เพื่อเป็นการเทิดเกียรติท่าน

neg:
เจย์ บาฮาดูร์
เจย์ บาฮาดูร์ (; ค.ศ. 1984 – ) เป็นทั้งนักข่าวและนักเขียนชาวแคนาดา เขากลายเป็นที่รู้จักในรายงานเรื่องการกระทำอันเป็นโจรสลัดในโซมาเลีย โดยการเขียนให้แก่"เดอะนิวยอร์กไทมส์", "เดอะไฟแนนเชียลโพสต์", "เดอะโกลบแอนด์เมล" และ"เดอะไทมส์ออฟลอนดอน" บาฮาดูร์เคยทำงานเป็นผู้สื่อข่าวอิสระของซีบีเอส นิวส์ และได้ให้คำแนะนำแก่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐเรื่องการปล้นสะดมทางทะเล ผลงานหนังสือเล่มแรกของเขาอย่าง"เดอะไพเรทส์ออฟโซมาเลีย: อินไซด์แธร์ฮิดเดนเวิลด์" () คือรายงานของเขาที่อาศัยอยู่กับโจรสลัดเป็นเวลาหลายเดือนในพุนต์แลนด์ ซึ่งเป็นดินแดนปกครองตนเองในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโซมาเลีย ปัจจุบัน บาฮาดูร์อาศัยอยู่ในกรุงไนโรบี

neg:
เชอร์ล็อก โฮมส์
สำหรับประเทศไทย มีการแปลเรื่อง "เชอร์ล็อก โฮมส์" เป็นภาษาไทยครั้งแรกโดยหลวงสารานุประพันธ์ ตีพิมพ์ลงในนิตยสารสารานุกูล ในปี พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926) ต่อมา อ. สายสุวรรณ แปลต้นฉบับ "เชอร์ล็อก โฮมส์" จนครบทุกตอนทั้งเรื่องสั้นและเรื่องยาวเป็นคนแรก ปี พ.ศ. 2535 สำนักพิมพ์ดอกหญ้า นำผลงานแปลของ อ. สายสุวรรณ มาจัดพิมพ์ใหม่ทั้งชุด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2549 สำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์ ได้นำเรื่อง "เชอร์ล็อก โฮมส์" มาแปลใหม่อีกครั้งทั้งชุดโดย มิ่งขวัญ แต่ใช้สำนวนแปลและชื่อเรื่องที่ต่างออกไป ในปี พ.ศ. 2552 แพรวสำนักพิมพ์ ได้รวบรวม "เชอร์ล็อก โฮมส์" สำนวนแปลของ อ. สายสุวรรณ มาตีพิมพ์ใหม่อีกครั้งหนึ่งแต่เดิมลงพิมพ์เป็นตอน ต่อมามีการรวมเล่มเป็นห้าชุด ได้แก่
เรื่องสั้น "เชอร์ล็อก โฮมส์" ที่ลงพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนผู้อ่านจำนวนมากเชื่อว่า เชอร์ล็อก โฮมส์ มีตัวตนจริง และพากันเขียนจดหมายไปหาเพื่อขอความช่วยเหลือ จดหมายจำนวนมากที่ส่งไปยังบ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ ถูกตีกลับมายังที่ทำการไปรษณีย์ เนื่องจากบ้านเลขที่นั้นไม่มีอยู่จริง กล่าวกันว่า โคนัน ดอยล์ มีรายได้จากนวนิยายเรื่องนี้มากกว่างานประจำของเขาเสียอีก

neg:
ปลาแรด
ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกัน ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมรักษาสัตว์น้ำ (กรมประมงในปัจจุบัน) ได้บันทึกไว้ในหนังสือชื่อ "The Fresh-Water Fishes of Siam, or Thailand" ที่ตีพิมพ์โดยสถาบันสมิธโซเนียน ในปี ค.ศ. 1945 ซึ่งนับว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับปลาน้ำจืดเล่มแรกของไทย โดยในหน้าที่ 451 ได้กล่าวถึงปลาแรดไว้ว่า ต้นกำเนิดของปลาแรกอยู่ที่ชวา โดยอ้างถึงการค้นพบปลาชนิดนี้ โดย แบร์นาร์ แฌร์แม็ง เดอ ลาเซแปด นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส ที่บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1802 ว่า มีการค้นพบปลาชนิดนี้ได้ทั่วไปทั้งในจีน, อินเดีย และในหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก ซึ่งประเทศในแถบเอเชียตะวันออก มีประวัติการค้าขายทางเรือมาอย่างยาวนาน จึงเป็นการยากที่คาดได้ว่าปลาแรดที่ถูกพบในพื้นที่อื่น ๆ นอกเหนือจากชวา, บอร์เนียว และสุมาตรานั้น จะเป็นปลาท้องถิ่นจริง ๆ หรือเป็นปลาที่ถูกนำเข้ามาจากชวา โดยเรือสินค้าตั้งแต่อดีตกาล เนื่องจากปลาแรดเป็นปลาที่สามารถฮุบอากาศได้โดยตรงได้ และทนทาน จึงสามารถเลี้ยงไว้ในถังหรือภาชนะต่าง ๆ บนเรือได้อย่างนาน ๆ จึงมีความเป็นไปได้ว่า ปลาแรดที่พบกระจายพันธุ์อยู่ในประเทศไทยอาจจะมาจากประเทศเหล่านี้ โดยเรือสินค้าตั้งแต่โบราณก็เป็นได้

neg:
พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย
พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย หรือ ฝานต้าจั้งจิง (蕃大藏經)เป็นหนึ่งในชุดพระไตรปิฎกภาษาจีน สร้างขึ้นในอาณาจักรซีเซี่ย สมัยพรเเจ้าเหรินจง หรือเมื่อปีที่ 6 รัชสมัยต้าเต๋อแห่งราชวงศ์หยวน หรือค.ศ. 1302 มีจำนวนทั้งสิ้น 3620 ผูก พิมพ์ขึ้นจากอักษรซีเซี่ย แต่คาดว่าจำลองขึ้นจากพระไตรปิฎกฉบับไคเป่า (开宝藏) สมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งเป็นพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์ครบชุดฉบับแรกของโลก ปัจจุบันฉบับซีเซี่ยเหลือเพียงบางส่วนเท่านั้น

neg:
การ์ตูน
การ์ตูนเริ่มต้นที่ยุโรป ประมาณคริสต์ศตวรรษที่13 ช่วงเรเนซองต์ ซึ่งการ์ตูนนั้นก็มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาเลี่ยน catone ซึ่งแปลว่า กระดาษผืนใหญ่ และ ในสมัยนั้นก็ยังเป็นงานศิลปะแบบเฟรสโก้
(เป็นงานภาพพวกสีน้ำมัน) โดยเฉพาะผลงานของ ลีโอนาร์โด้ ดาวินซี่ และ ราฟาเอลนั้นจะมีราคาสูงมาก
และจากนั้น การ์ตูนของแต่ละชาติและแต่ละพื้นที่ก็มีการพัฒนาแตกต่างกันไป จนเป็นสิ่งที่เราเห็นกัน ก็คือ มีการเดินเรื่องกันเป็นช่องสี่เหลี่ยม และมีการใส่คำพูดของ ตัวการ์ตูนในแต่ละช่องด้วย หรือเรียกกันว่า คอมิค
โดยเริ่มต้น ที่ ยุโรป สมัยคริสศตวรรษที่18 โดยมีการค้นพบ ภาพร่างของการ์ตูนของ วิลเลียม โฮการ์ต นักวาดการ์ตูนชาวอังกฤษ ในปี 1843 นิตยสาร พันช ก็ได้ลงการ์ตูนล้อเลียนการเมืองของ จอห์น ลีช และถือว่า เป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสืออย่างเป็นทางการอีกด้วย
ซึ่งในช่วงนั้นเองการ์ตูนเสียดสีทางการเมืองเป็นที่นิยมมากในอังกฤษอีกด้วย และจากจุดเริ่มต้นนี้เอง ก็ทำให้ประเทศอื่นๆอย่าง เยอรมัน จีน ก็เริ่มตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนลงในสื่อต่างๆด้วย
ในปี 1884 Ally Sloper's Half Holiday ก็เป็นนิตยสารการ์ตูนเรื่องแรกที่ถูกตีพิมพ์อีกด้วย
ในคริสต์ศตวรรษที่20 งานการ์ตูนก็เริ่มมีความแตกต่างจากนิยายภาพเรื่อยๆ ช่วงต้นศตวรรษที่20 ในสหรัฐฯ ก็มีการตีพิมพ์การ์ตูนลงในหนังสือพิมพ์ และรวมเล่มซึ่งจะเน้นแนวขำขันเป็นหลัก
ในปี1929 ติน ติน ผจญภัย การ์ตูนแนวผจญภัยก็ได้ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ของเบลเยี่ยม ซึ่งตีพิมพ์ลงสีขาวดำในขณะนั้น
ส่วนการ์ตูนภาพสีนั้น ก็เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกที่สหรัฐ และ The Funnies ก็จัดว่าเป็นการ์ตูนภาพสีเรื่องแรกอีกด้วย
ช่วงสงครามโลกครั้งที่2นั้น คนทั่วโลกก็ปั่นป่วน สังคมก็เริ่มมีปัญหา ซึ่งทำให้มีผลต่องานการ์ตูนในยุคนั้นก็คือ จะเน้นแนวซุปเปอร์ฮีโร่ อย่างซุปเปอร์แมน เป็นต้น
และในปัจจุบันนั้น การ์ตูนฝรั่งก็เริ่มที่จะมีหลากหลายแนวมากขึ้น เนื้อเรื่องมีมิติมากขึ้น รวมไปถึงเจาะกลุ่มเป้าหมายที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และมีการให้ทุนการศึกษาในการพัฒนาด้านการ์ตูนอีกด้วยในปี 1980
ส่วนพัฒนาการของการ์ตูนญี่ปุ่นนั้น ก็เริ่มมาจากหลังสงครามโลกครั้งที่2 มังงะ(manga) เริ่มพัฒนาให้ทันสมัยและเป็นที่รู้จักมากขึ้น ซึ่ง มังงะนั้น ก็เป็นการนำ อุกิโยเอะ (ภาพเขียนแบบญี่ปุ่น ซึ่งจะเน้นความคิดและอารมณ์มากกว่าลายเส้นและรูปร่าง) กับการเขียนภาพแบบตะวันตกมารวมกัน ซึ่งคำว่ามังงะ นั้นก็แปลตรงๆว่า ความไม่แน่นอน ซึ่งเริ่มต้นจากหนังสือโฮคุไซ มังงะ ส่วนอีกเล่มหนึ่งก็คือ งิงะ ซึ่งเป็นภาพล้อเลียนจากศิลปิน12ท่าน ซึ่งดูแล้วจะใกล้เคียงกับมังงะมากที่สุด
จุดเริ่มต้นของการพัฒนานั้นก็มาจากการค้าขายระหว่างสหรัฐฯและญี่ปุ่น ญี่ปุ่นในขณะนั้นต้องการที่จะพัฒนาไปสู่สังคมใหม่ ก็เลยมีการจ้างศิลปินชาวตะวันตกให้เข้ามาสอนศิลปะ สไตล์ตะวันตกทั้งด้านลายเส้น สี หรือ รูปร่าง ซึ่งเป็นส่วนที่ภาพอุกิโยเอะไม่มีนั้นมารวมกัน เป็น มังงะหรือ การ์ตูนญี่ปุ่นในปัจจุบัน และการ์ตูนญี่ปุ่น ก็เป็นที่นิยมมากขึ้น หลังจากที่รัฐบาลสั่งยกเลิก การคว่ำบาตรสื่อต่างๆ ซึ่งมังงะในยุคแรกๆนั้น จะออกไปทางนิยายภาพมากกว่า หลังจากนั้น เท็ตซึกะ โอซามุ ก็เป็นผู้ที่พัฒนาการ์ตูนแบบญี่ปุ่นให้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากยิ่งขึ้น และเป็นอย่างที่เราเห็นกันในทุกวันนี้ จนได้รับการขนานนามว่า ปรมาจารย์แห่งการ์ตูนญี่ปุ่น และนักเขียนการ์ตูนยุคหลังๆก็ได้พัฒนาแนวคิดของ เนื้อเรื่องไป สร้างสรรค์ จนได้การ์ตูนเรื่องสนุกที่หลายคนชื่นชอบกัน และความนิยมของการ์ตูนญี่ปุ่นก็แพร่กระจายความนิยมไปยัง เอเชีย ยุโรป รวมถึงอเมริกา และมีผลทำให้การ์ตูนเรื่องใหม่ๆทางฝั่งตะวันตกก็ได้รับอิทธิพลมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นด้วย(อย่างเช่น เรื่อง วิช เป็นต้น)
ส่วนพัฒนาการของการ์ตูนไทยนั้น ก็เริ่มมาจากงานภาพวาดบนกำแพงตามวัดต่างๆ หลังจากที่ไทยเรา เริ่มพัฒนาประเทศให้เข้ากับวัฒนธรรมตะวันตกนั้นเอง การ์ตูนไทยก็เริ่มมีบทบาทที่เป็นรูปภาพประกอบเนื้อเรื่องในนิยาย หรือเรียกอีกอย่างก็คือ นิยายภาพ โดยเฉพาะการ์ตูนการเมือง
ในปีพ.ศ. 2500 ถือเป็นยุคเฟื่องฟูของหนังสือการ์ตูนไทย มีการตีพิมพ์รวมเล่มจากหนังสือพิมพ์ และ วารสาร โดยมี เหม เวชกร และ จุก เบี้ยวสกุล เป็นนักเขียนที่ขึ้นชื่อในสมัยนั้น หลังจากนั้นก็มีการตีพิมพ์เป็นการ์ตูนเล่มละบาท ซึ่งเป็นแนวสยองขวัญ ตามด้วย การ์ตูนแก๊กเน้นตลก อย่าง ขายหัวเราะ มหาสนุก หนูจ๋า และ เบบี้ ที่ยังคงขายดีจนถึงปัจจุบัน
ส่วนการ์ตูนไทยตามแบบสไตล์การ์ตูนญี่ปุ่นนั้น ก็เพิ่งจะตื่นตัวไปไม่กี่สิบปี โดยจุดเริ่มต้น มาจากนิตยสารไทยคอมิค ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และจากจุดนี้นี่เองก็ทำให้การ์ตูนไทยที่ทำท่าจะผีเข้าผีออกก็เริ่มเป็นที่ยอมรับของคนอ่านมากขึ้น ในสไตล์ที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น การ์ตูนแปลงจากวรรณคดี บุคคลสำคัญ ,Joe-theSeacret Agent ,มีด13,การ์ตูนเสนอมุมมองใหม่ๆอย่าง
HeSheIt, นายหัวแตงโม รวมไปถึง การ์ตูนดัดแปลงจากพระราชนิพนธ์เรื่องพระมหาชนกและคุณทองแดง

neg:
แซเวียร์ เฮอร์เบิร์ต
แซเวียร์ เฮอร์เบิร์ต (; 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1901 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984) เป็นนักเขียนชาวออสเตรเลีย มีชื่อเกิดว่าแอลฟริด แจ็กสัน เป็นบุตรนอกสมรสของเบนจามิน ฟรานซิส เฮอร์เบิร์ตและเอมี วิกตอเรีย สแกมเมลล์ เฮอร์เบิร์ตเริ่มทำงานครั้งแรกที่ร้านขายยาขณะอายุได้ 14 ปี ก่อนจะเรียนด้านเภสัชศาสตร์ที่วิทยาลัยเทคนิคเพิร์ท ต่อมาเขาย้ายไปที่เมลเบิร์น เพื่อเรียนวิชาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยเมลเบิร์น พร้อมกับเริ่มเขียนเรื่องสั้น เฮอร์เบิร์ตออกนวนิยายเรื่องแรก "Capricornia" ในปี ค.ศ. 1938 และออกผลงานอีกหลายเล่มตามมา จนในปี ค.ศ. 1975 เขาได้ตีพิมพ์ "Poor Fellow My Country" ซึ่งเป็นนวนิยายออสเตรเลียที่ยาวที่สุดในโลก นิยายเรื่องนี้ได้รับรางวัลไมลส์ แฟรงคลินในปีเดียวกัน

neg:
ภาษาอาระเบียเหนือโบราณ
ภาษาอาระเบียเหนือโบราณ (Ancient North Arabian) เป็นภาษาที่เป็นที่รู้จักผ่านศิลาจารึกเป็นส่วนๆในประเทศอิรัก จอร์แดน ซีเรีย และซาอุดิอาระเบีย คาดว่ามีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 1 – 11 อักษรที่ใช้เขียนพัฒนามาจากอักษรอาระเบียใต้ และพบภาษาอาหรับยุคก่อนคลาสสิกปรากฏคู่กับภาษานี้ คาดว่ายังใช้เป็นภาษาพูดจนถึงพุทธศตวรรษที่ 6 สำเนียงของภาษาเหล่านี้ได้แก่ ภาษาซาไฟติก ภาษาเดดานิติก/ลิห์ยานิติก ภาษาทามูดิก ภาษาฮาไซติก ภาษาฮิสมาอิก ภาษาทายมานิติก ภาษาดูมานิติก

neg:
เจย์ บาฮาดูร์
เขาเดินทางไปทวีปแอฟริกาหลายครั้ง โดยใช้เวลาสามเดือนในพื้นที่ที่นักข่าวส่วนใหญ่ไม่เคยเข้าถึง บาฮาดูร์กลับจากการเดินทางครั้งแรกในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 2009 ก่อนการปล้นเรือเดินสมุทรเมิร์สก์แอละแบมาในเดือนเมษายน เวลานี้จึงทำให้ผู้คนเกิดความสนใจในหนังสือของเขา และเขาก็ขายให้กับผู้จัดพิมพ์ บาฮาดูร์วางแผนที่จะจบหนังสือเล่มแรกของเขาก่อนปี ค.ศ. 2010 แต่กลับต้องใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้ ในที่สุด ผลงานหนังสือ"เดอะไพเรทส์ออฟโซมาเลีย: อินไซด์แธร์ฮิดเดนเวิลด์" ก็ได้รับการเผยแพร่ในสหรัฐ ณ วันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2011

neg:
ฌ็อง-ปอล ซาทร์
ช่วงเวลาที่สอนหนังสือนั้น ซาทร์ได้ตีพิมพ์หนังสือเรื่อง La Nausee, 1938 เป็นครั้งแรกที่ทำให้เขามีชื่อเสียง นวนิยายเรื่องนี้เขียนในรูปบันทึกประจำวัน เล่าถึงความรู้สึกชิงชัง เมื่อเผชิญหน้ากับโลกของทางวัตถุ ไม่เพียงแต่โลกของคนอื่นเท่านั้น แต่ยังเป็นการรับรู้ถึงตัวของเขาด้วย

neg:
โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว
โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว เกิดที่กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ เรียนกฎหมายที่วิทยาลัยทรินิตี กรุงดับลิน เป็นนักเรียนดีเด่นและนักกิจกรรม เมื่อเรียนจบแล้วถูกเรียกตัวให้มาทำงานที่ศาล แต่เขาปฏิเสธเพราะอยากจะทำงานวรรณกรรมมากกว่า เขาเริ่มทำงานเป็นนักข่าวในปี พ.ศ. 2380 ปีต่อมาเรื่องสั้นสยองขวัญเรื่องแรกของเขาก็ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร "Dublin University Magazine" ชื่อว่า "The Ghost and the Bone-Setter" และต่อมาไม่กี่ปี เล ฟานิวก็ก้าวหน้าในอาชีพจนกลายเป็นแถวหน้าในวงการสื่อสิ่งพิมพ์ เป็นเจ้าของและมีหุ้นส่วนในหนังสือพิมพ์หลายหัว อาทิ "The Warder", "Statesman", "Dublin Evening Mail", "Dublin University Magazine"

neg:
ซาดีก
ตัวอย่างของเรื่องซาดีก (Zadig)

neg:
มอนิก โบโด
มอนิก โบโด (Monique Baudot) หรือชื่อเต็มคือ มอนิก มารี เออแฌน โบโด (Monique Marie Eugene Baudot) ชาวฝรั่งเศส โบโดได้ทำงานสำนักพิมพ์ในสถานทูตฝรั่งเศสในประเทศซาอีร์ ในปี ค.ศ. 1969 โดยโบโดได้พบกับสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งถูกฝรั่งเศสส่งมาในปี ค.ศ. 1945 และกลับไปใน ค.ศ. 1949 และถูกสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1955

neg:
ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์
ตำราฉบับแรกจากตำราที่มีความเก่าแก่ที่สุด คือ “ซอฮีฟะฮ์ สัจญาดียะฮ์ ที่ถูกเรียบเรียงโดยสำนักพิมพ์ “ออสตอนกุดส์รอฎอวี” ณ เมืองมัชฮัด ในปี ๔๑๖ ฮิจเราะฮ์ศักราช
มุตะวักกิลบุตรของฮารูน เป็นสาวกท่านหนึ่งของท่านอิมามซอดิก(อ.) เขาได้กล่าวว่า “ ๑๑ บทดุอาได้ตกหล่นไปจากฉัน ฉันจึงรายไว้รายงานเพียง ๖๔ บทเท่านั้น” มุตะวักกิลนำบทดุอาทั้งหมดที่ตนมีมอบแด่ท่านอิมามซอดิก(อ.)แล้วได้นำมาเทียบกับต้นฉบับที่เป็นของท่านอิมามมุฮัมหมัด บาเกร(อ.)ก็ไม่พบข้อแตกต่างอันใดระหว่างสองฉบับ เขาได้ทำการบันทึกบทดุอาทั้งหมด ๖๔ บทจาก ๗๕ บท ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่เพียง ๕๔ บทดุอา

neg:
ผลงานของวอลแตร์
จากผลงานโดยรวมแล้ว เราจะเห็นได้ว่าวอลแตร์พยายามสอดแทรกความคิดทางปรัชญาและการโจมตีเสียดสีต่าง ๆ ไว้มากมายในผลงานของเขาอยู่เสมอ จึงทำให้ผลงานวรรณกรรมบางด้านไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้ทำให้ชาวฝรั่งเศสในสมัยนั้นมีความคิดตามและความคิดกว้างขึ้นจนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในหลาย ๆ ด้านในเวลาต่อมา
นิยายปรัชญาเรื่องซาดิก หรือชะตาลิขิต นับเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของวอลแตร์เช่นกัน ซึ่งผลงานชิ้นนี้มีชื่อเสียงมากพอกับนิยายปรัชญาเรื่องอื่น ๆ แห่งยุค วอลแตร์ได้อาศัยจินตนาการจากนิยายตะวันออก ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการเสียดสีและวิจารณ์สังคมฝรั่งเศสสมัยนั้น ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่า นิยายปรัชญาเรื่องซาดิกนี้เขาได้แรงบันดาลใจจากชะตาชีวิตที่ผกผันของเขาในราชสำนักระหว่างปีค.ศ. 1743 - 1747 ที่เกิดจากประสบการณ์อันขมขื่นของวอลแตร์ในราชสำนักแวร์ซาย (Versailles) ก็คงไม่ผิด เนื่องจากในเรื่องนี้วอลแตร์ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของตัวเองผ่านตัวละครเอกของเรื่อง ซึ่งก็คือ ซาดิก

neg:
อักษรอาระเบียใต้
พบจารึกของอักษรชนิดนี้ในอาระเบียใต้ ในช่วง 57 ปีก่อนพุทธศักราช ถึง พ.ศ. 1143 จุดกำเนิดไม่แน่นอน
มีแต่พยัญชนะเท่านั้น เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน
ภาษาซาบาอิก ภาษากวาตาบาอิก ภาษาฮิเมียริติก และภาษาฮาดรามาวติก ซึ่งเป็นภาษาตระกูลเซมิติก ที่ตายแล้ว และเคยใช้พูดในอาระเบียใต้

neg:
ซันไก
ซันไก ถูกค้นพบเป็นครั้งแรกโดยนายทหารชาวอังกฤษ คือ ร้อยตรีเพอร์ซี เอลด์ (Percy Eld) ในปี ค.ศ. 1841 โดยถือเป็นละองละมั่งชนิดแรกที่ถูกค้นพบ จึงถือว่าเป็นชนิดต้นแบบของละองละมั่งด้วย เมื่อถูกพบครั้งแรกมีรายงานว่าเป็นกวางพื้นเมืองที่พบในเมืองมณีปุระ ในรัฐอัสสัม ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย คำว่า "ซันไก" (संगाई) เป็นภาษาฮินดี ที่ใช้เรียกกวางชนิดนี้ เป็นกวางประหลาดชนิดใหม่ที่มีเขาบนหัว ยื่นออกมาที่หน้าผาก ต่างจากกวางทั่ว ๆ ไป จึงตั้งชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า "Brow-antlered Deer" แต่มักนิยมเรียกกันว่า "Eld’s Deer" ตามชื่อเอลด์ในฐานะของผู้ค้นพบครั้งแรก ต่อมาจึงได้มีการศึกษาจำแนกและตั้งชื่อกวางที่พบชนิดใหม่นี้ตามหลักอนุกรมวิธาน เป็น "Cervus eldi" McClelland, 1842 ซันไกมีความแตกต่างจากละองละมั่งพันธุ์ไทยและละองละมั่งพันธุ์พม่า ตรงที่ส่วนปลายของลำเขาไม่โค้งงอหักเป็นตะขอมาข้างหน้า และมีแขนงกิ่งปลายเขาเพียง 2 แขนงเท่านั้น

neg:
เมไจ อาละดินผจญภัย
เมไจ อาละดินผจญภัย หรือ เมไจ () เขียนและวาดภาพประกอบโดย ชิโนบุ โอตากะ ลงในนิตยสารโชเน็งซันเดย์ รายสัปดาห์ เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปัจจุบันตีพิมพ์แบบรวมเล่มแล้ว 37 เล่มในญี่ปุ่น(จบแล้ว) และในประเทศไทย ตีพิมพ์ถึงเล่มที่ 36 โดยบริษัทิสยามอินเตอร์คอมมิกเป็นผู้ถือสิทธิ์ในการตีพิมพ์ และในแบบการ์ตูนอนิเมะชั่น เริ่มฉายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2555และในในประเทศไทย ฉบับอนิเมะ มี บริษัท เวิร์คพอยท์ จำกัด(มหาชน) เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์การเผยแพร่ และ เป็นผู้จัดจำหน่ายสื่อบันทึก DVD และ VCD

neg:
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก (ภาษาทาจิก: Гимни Республикаи Советии Сотсиалистии Тоҷикистон) เป็นชื่อของเพลงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ประเทศทาจิกิสถานอยู่ภายใต้การปกครองของ สหภาพโซเวียต ใช้ในระหว่างปี พ.ศ. 2489 จนถึง พ.ศ. 2537 ซึ่งเป็นระยะเวลาหลังจากทาจิกิสถานได้รับเอกราชมาแล้ว 3 ปี ทำนองเพลงเป็นผลงานการประพันธ์ของสุไลมาน ยูดาคอฟ (Suleiman Yudakov) เนื้อร้องโดย อาบูลกาซิม ลักฮูติ (Abulkasim Lakhuti) เพลงนี้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อร้องในปี พ.ศ. 2520 เพื่อลบล้างอิทธิพลของโจเซฟ สตาลินที่ปรากฏอยู่ในเพลง เนื้อร้องฉบับภาษาทาจิกที่ปรากฏในบทความนี้เป็นฉบับที่มีการแก้ไขในปีนั้น ส่วนฉบับภาษารัสเซียเป็นเนื้อร้องฉบับก่อนปี พ.ศ. 2520

neg:
ซาดีก
วอลแตร์ได้ผสมผสานโดยอาศัยรูปแบบที่เกี่ยวกับนิยายตะวันออกรวมกับนิยายตะวันตก โดยออกมาในรูปแบบไพรัชนิยาย (les contes éxotiques) ซึ่งหมายถึง นิทานหรือนิยายที่ใช้ฉากในท้องเรื่องดำเนินไปในดินแดนไกลที่สมมติขึ้น ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการเสียดสีสังคม ในเรื่องนี้วอลแตร์ใช้กรุงบาบิโลนเป็นฉาก ซึ่งจริง ๆ แล้วหมายถึงกรุงปารีสนั่นเอง ส่วนจักรวรรดิแคลเดียหรือเฟอร์เซียโบราณนั่นก็คือ ประเทศฝรั่งเศส เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่องก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในประเทศฝรั่งเศส ลักษณะเด่นของ นิทานปรัชญาเรื่องนี้ วอลแตร์ได้สื่อความหมายของชะตากรรมที่เกิดขึ้นและตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น จุดประสงค์หลักของนิทานเรื่องนี้ก็คือต้องการสื่อให้เห็นถึงความหมายของคำว่า “ชะตากรรม”
ส่วนตัวละครตัวอื่น ๆ แทบทุกตัวเป็นแบบฉบับของความเลวทรามอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น สตรีมีแต่จิตใจรวนเร บุรุษล้วนละโมบและริษยากัน พระก็คลั่งศาสนาแบบไม่ลืมหูลืมตา ประชาชนก็เอาแต่งมงาย

neg:
กงจักรปีศาจ
กงจักรปีศาจตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 โดยสำนักพิมพ์แคสเซลล์ (Cassell) รัฐบาลไทยได้สั่งห้ามตีพิมพ์ในทันทีและตัวครูเกอร์เองก็ถูกห้ามเข้าประเทศไทยด้วยเช่นกัน

neg:
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย () เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรีเขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการจัดแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลก ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆแรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา นอกจากนี้ยังมีข้อคิดสอดแทรกดี ๆ ที่คล้ายคลึงกับหลักพุทธธรรมด้วยเช่นกัน เช่น หลักอนิจจัง

neg:
เพียร์ กินต์
บทละครเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่โคเปนเฮเกน เมื่อ ค.ศ. 1867 จำนวน 1250 ชุดแรกจำหน่ายหมดอย่างรวดเร็ว แต่เมื่ออิบเซ็นตีพิมพ์ซ้ำ กลับมียอดขายไม่ดีนัก ต่อมาอิบเซ็นได้มอบหมายให้เอ็ดเวิด กริก แต่งสวีต สำหรับใช้ประกอบบทละคร และออกแสดงเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1876 ที่ออสโล

neg:
ภาษาคัลมึค
วรรณคดีพื้นบ้านของภาษาคัลมึคย้อนหลังไปได้ถึงพุทธศตวรรษที่ 16 ภาษาคัลมึคเขียนด้วยอักษรอุยกูร์เมื่อพุทธศตวรรษที่ 16 ต่อมาใน พ.ศ. 2191 พระภิกษุชาวคัลมึคชื่อ ซายา ปัณฑิต โอกตอร์กูอิน ทะไล ประดิษฐ์อักษรคัลมึคขึ้นใช้ เรียกว่า โตโด บิชิก (การเขียนชัดเจน) โดยพัฒนามาจากอักษรมองโกเลียอักษรนี้ยังใช้อยู่ในประเทศจีน ส่วนชาวคัลมึคในรัสเซียใช้อักษรนี้อักษรซิริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมาเปลี่ยนเป็นอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2473 กลับมาใช้อักษรซีริลลิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ส่วนในมองโกเลียภาษาคัลมึคไม่ได้มีสถานะเป็นภาษาราชการและไม่มีการใช้เป็นภาษาเขียน
ชาวคัลมึคถูกกดขี่อย่างมากในยุคสหภาพโซเวียต ผู้พูดภาษาคัลมึคราวครึ่งหนึ่งตายในสงครามประชาชนรัสเซีย ประกอบกับนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการลดจำนวนชาวคัลมึคลงในยุคของสตาลิน ทำให้ชาวคัลมึคจำนวนมากไม่พูดภาษาของตนเอง มีการใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการในสาธารณรัฐคัลมืยคียา การเรียนภาษาคัลมึคในโรงเรียนแห่งสุดท้ายถูกสั่งปิดเมื่อ พ.ศ. 2506 และกลับมาฟื้นฟูการเรียนภาษาคัลมึคอีกครั้งใน พ.ศ. 2536

neg:
ภาษาทามูดิก
ภาษาทามูดิก (Thamudic; الثمودية) เป็นภาษาอาระเบียเหนือโบราณที่พบในจารึกยุคก่อนศาสนาอิสลามตลอดทะเลทรายอาระเบียและคาบสมุทรไซนาย ในช่วง พ.ศ. 143 – 943 ชื่อภาษานี้ตั้งตามชื่อของชาวทามูด ซึ่งที่จริงแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกับภาษานี้

neg:
พระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย
แม้ว่าอาณาจักรซีเซี่ยจะถูกชาวมองโกลแห่งราชวงศ์หยวยนทำลายจนพินาศย่อยยับ แต่ยังเหลือพระไตรปิฏกชุดนี้ไว้ โดยชาวหยวนได้สืบทอดมาปรับปรุงให้ดีขึ้น และพิมพ์แพร่หลายต่อในศตวรรษที่ 14 ซึ่งอาณาจักรซีเซี่ยได้อันตรธานไปนานแล้ว และภาษาซีเซี่ย หรือภาษาทังกุต ก็ยังแทบไม่มีคนใช้ ปัจจุบันพระไตรปิฎกชุดนี้ ได้รับการศึกษาและเผยแพร่โดยนาย เอริก กรินสเตด (Eric Grinstead) ซึ่งถ่ายมาจากกรุงปักกิ่ง และเลนินกราด ผู้ที่ตีพิมพ์ฉบับนี้ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 1971 ในชื่อ พระไตรปิฏกฉบับทังกุต (The Tangut Tripitaka) บ้างก็เรียกว่า Mi Tripitaka

neg:
ลัทธิเหนือจริง
ก่อตั้งขึ้นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี พ.ศ. 2459 ซึ่งพัฒนาต่อเนื่องมาจากกลุ่มดาดา โดยในปี พ.ศ. 2465 สมาชิกในกลุ่มดาดาได้แยกตัวออกไปและรวมกันใหม่อีกครั้งที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จากการแถลงการณ์อย่างเป็นทางการเป็นลายลักษณ์อักษรชื่อว่า แถลงการณ์เซอร์เรียลลิซึม (Manifeste du Surrealisme) โดยเบรอตง ได้รับการเผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2467 โดยนับเอาจากการรวมตัวกันของบรรดาผู้จัดทำวรรณกรรมที่พวกเซอร์เรียลลิสต์เป็นกองบรรณาธิการ ซึ่งตอนนั้นวารสารฉบับนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของดาดาในฝรั่งเศสอันเป็นทัศนะเดียวกับที่วอลเทอร์ เบนจามิน ได้เสนอไว้ในบทความ ซึ่งเนื้อหาสำคัญในแถลงการณ์ คือ การขบถต่อค่านิยมของชนชั้นกลางตลอดจนขนบและกฎเกณฑ์ทุกชนิดเพื่อให้ได้มาซึ่งเสรีภาพในการแสดงออกซึ่ง “ตัวตนภายใน” หรือ “ความคิดบริสุทธิ์” หรือ “จิตไร้สำนึก” ที่ถูกเก็บกดไว้ต้องการแสวงหรือบรรลุถึงความจริงสูงสุดอันเกิดจากการผสานรวมของความฝันกับความจริงแห่งโลกภายนอก กล่าวคือ ต้องการแสดงออกซึ่งความรู้สึกนึกคิดภายในออกมาอย่างเสรีในทุกรูปแบบ โดยปราศจากการควบคุมใดๆทั้งสิ้น
อ็องเดร เบรอตง เป็นผู้ริเริ่มเผยแพร่แนวคิดของกลุ่มเซอร์เรียลลิซึม เขาเคยเป็นนักเรียนแพทย์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งทำให้ได้มีโอกาสศึกษาแนวคิดของซิกมันด์ ฟรอยด์ (Sigmund Freud) ที่เซอร์เรียลลิซึมต่างเห็นว่า ทฤษฏีเกี่ยวกับจิตไร้สำนึกของฟรอยด์มีความสำคัญยิ่งต่อชีวิตและการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมของมนุษย์ เบรอตงและพรรคพวกได้นำเอาวิธีการเชื่อมโยงเสรี (Free association) ของฟรอยด์มาประยุกต์ใช้กับศิลปะ โดยให้ศิลปินวาดรูปหรือเขียนสิ่งที่ลอยเข้ามาในความคิดโดยไม่ต้องสนใจเหตุผลตรรกะใดๆ งานศิลปะของเซอร์เรียลลิซึมจึงเป็นทั้งเนื้อหาและสัญลักษณ์ต่างๆ ที่ผุดบังเกิดจากจิตไร้สำนึก (หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เป็นการสร้างสรรค์จากโลกภายในของศิลปินและโลกที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกกายภาพ)

neg:
เซนต์เซย์ย่า
นอกจาก เซนต์เซย์ย่า Episode G แล้ว มาซามิ คุรุมาดะ ยังได้แต่งเซนต์เซย์ย่าตอนใหม่อีก ได้แก่ เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส โดยมีชิโอริ เทชิโรงิ เป็นผู้วาดลายเส้น ซึ่งเทชิโรงิได้กล่าวความรู้สึกเมื่อได้รับทราบว่าตนเองจะได้เป็นผู้วาดเซนต์เซย์ย่าภาคนี้ว่า ""ในตอนที่มีการพูดถึงงานนี้ ฉันถึงกับร้องไห้ออกมาและก็โทรศัพท์ไปหาเพื่อน เนื่องจากรู้ว่าตนเองจะได้เขียนเรื่องเซนต์เซย์ย่า แถมคุณคุรุมาดะยังมาหาด้วยตัวเองเลยด้วย ในชีวิตฉันคงจะไม่มีงานใดพิเศษสุดเท่ากับงานชิ้นนี้อีกแล้ว"" สำหรับเนื้อหาของตอนนี้จะกล่าวถึงเหตุการณ์สงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างอาธีน่ากับฮาเดสเมื่อ 243 ปีก่อน โดยได้ตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2550 สำหรับในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์อาคิตะเพื่อจัดทำเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบภาษาไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

neg:
โลกของโซฟี
โลกของโซฟี () เป็นวรรณกรรมเชิงปรัชญาของโยสไตน์ กอร์เดอร์ นักเขียนชาวนอร์เวย์ พิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1991 ด้วยภาษานอร์เวย์ ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1995 แปลเป็นภาษาไทยโดยสายพิณ ศุพุทธมงคล นอกจากจะเป็นหนังสือนวนิยายแล้ว โลกของโซฟียังเปรียบเสมือนเป็นตำราประวัติศาสตร์ปรัชญาตั้งแต่สมัยกรีกจนถึงปัจจุบัน ผู้เขียนได้อธิบายแนวความคิดทางปรัชญาของแต่ละยุคสมัยผ่านตัวละครคือโซฟี อามุนด์เซ่นและครูสอนปรัชญาผู้ทำตัวลึกลับ โดยเริ่มต้นจากคำถามเบื้องต้น คือ "ตัวเราเป็นใคร?" และ "โลกมาจากไหน?"

neg:
กันดั้มซี้ดเดสทินี
ในประเทศไทย กันดั้มซี้ดเดสทินี ไม่ได้ออกอากาศทางฟรีทีวี แต่เพิ่งได้ออกกอากาศทาง ทรูสปาร์กในช่วงปลายปี 2550 ค.ศ. 2007 โดยออกอากาศครบตามจำนวนตอนปกติเหมือนครั้งออกอากาศทางญี่ปุ่น และในปี 2553 ได้กลับมาออกอากาศในรายการการ์ตูนทางทีวีช่อง 5 อีกครั้ง ส่วนรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัท DEX ซึ่งในรูปแบบ ดีวีดี แผ่นสุดท้ายได้มีตอนพิเศษแถมมาให้ซึ่งก็คือเนื้อเรื่องตอนที่ 50 นำมาดัดแปลงบางส่วนของตอนจบให้ต่างจากของต้นฉบับเดิม อนึ่ง กันดั้มซี้ดเดสทินี เป็นอะนิเมะเรื่องแรกๆ ของประเทศไทยที่มีการออกวางจำหน่ายวีซีดีในช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นยังคงออกอากาศต่อเนื่องอยู่

neg:
โลลิตา
โลลิตา () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยวลาดีมีร์ นาโบคอฟที่เขียนครั้งแรกเป็นภาษาอังกฤษ และได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1955 ในกรุงปารีส และต่อมาในปี ค.ศ. 1958 ในนครนิวยอร์ก “"โลลิตา"” ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายทันทีที่พิมพ์เพราะความแปลกใหม่ของลักษณะการเขียน และมีชื่อเสียงเพราะมีเนื้อหาที่เป็นที่ขัดแย้งอย่างรุนแรงในสังคม เพราะ ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ต ชายวัยกลางคน ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องและเป็นผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ (Unreliable narrator) ตกหลุมรักอย่างหัวปักหัวปำซึ่ง และมีความสัมพันธ์ทางเพศกับ เดอลอร์ส เฮซ เด็กสาวอายุ 12 ปี บุตรบุญธรรมของตน

neg:
เซนต์เซย์ย่า
นอกจากฉบับหนังสือการ์ตูนที่มีการรวมเล่มออกมาแล้วดังที่กล่าวมา มาซามิ คุรุมาดะ ยังได้แต่ง "เซนต์เซย์ย่า Next Dimension" ขึ้นมาอีกภาค และเป็นผู้วาดลายเส้นเอง โดยเซนต์เซย์ย่าในภาคนี้ได้กล่าวถึงเหตุการณ์การต่อสู้ระหว่างพวกเซย์ย่าและฮาเดส ซึ่งทำให้ฮาเดสนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 243 ปีก่อน ว่าเขาได้เคยพบกับเซนต์เพกาซัสมาก่อนแล้วนั่นเอง ในประเทศญี่ปุ่น เซนต์เซย์ย่า Next dimension ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกลงในลงนิตยสารการ์ตูน โชเน็นแชมเปี้ยน ฉบับที่ 22-23 และตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารฉบับเดียวกันเป็นระยะ ๆ สำหรับในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในรูปแบบภาษาไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ปัจจุบันพิมพ์ออกมาทั้งหมดในไทยถึงเล่มที่ 5 เล่ม (เป็น 4 สีทั้งเล่ม ราคาเล่มละ 150 บาท) ปัจจุบันที่ญี่ปุ่น หรือประเทศอื่นๆออกถึงเล่ม 10 (ส่วนในไทยคาดว่าจะ..ไม่ได้พิมพ์ต่อแล้ว...)

neg:
ดาดา
ขณะนั้น เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นแหล่งรวมคนที่หลบหนีและถูกบีบคั้นทางสังคมจากประเทศต่าง ๆ เพราะสวิตเซอร์แลนด์นั้นถูกกำหนดให้เป็นประเทศที่เป็นกลางทางสงคราม ที่เมืองซูริกนี้เอง มีร้านเครื่องดื่มร้านหนึ่งชื่อว่า คาบาเรต์ วอลแตร์ (Cabaret Voltaire) ซึ่งมีความสำคัญในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของการเริ่มต้น "ดาดา" เมื่อราวเดือนกุมภาพันธ์ 1916 เพราะเป็นแหล่งชุมนุมรวมตัวของศิลปินและกวีที่มาพบปะพูดคุยกัน โดยมี ฮิวโก บอลล์ นักประพันธ์ชาวเยอรมันผู้ลี้ภัยคนหนึ่งเป็นเจ้าของกิจการ ซึ่งเขาได้จัดสถานที่แห่งนี้ให้เป็นแหล่งชุมนุมสำหรับการปรับปรุงพัฒนาศีลธรรม วัฒนธรรม และคุณค่าทางสังคมที่สูญเสียเพราะสงครามขึ้นใหม่ และเมื่อปี 1927 บอลล์เสียชีวิตลง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นดุจนักบุญทางศาสนาประจำเมืองอีกด้วย และถึงแม้ว่าผลงานของกลุ่มดาดาส่วนใหญ่จะล้อเลียนเสียดสีสังคม ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องน่าขำ จุดประสงค์หนึ่งก็เพื่อเตือนให้ผู้คนตระหนักถึงผลลัพธ์ของการทำสงคราม แต่ก็มีกลุ่มดาดาที่รวมเอาศาสนาเข้ามาจับกับงานศิลปะ และก็มีกลุ่มของดาดาต่อต้านดาดาที่เอาศิลปะทางโลกมาต่อต้านเรื่องของศาสนา สำหรับหลายคนอาจมองว่า ดาดาไม่ได้เป็นงานประวัติศาสตร์ศิลปะในช่วงศตวรรษที่ 20 แต่มองว่าดาดาเป็นงานศิลปะสมัยใหม่

neg:
ต้องรอด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 สำนักพิมพ์ลีดส์ ได้นำกลับมาพิมพ์รวมเล่มอีกครั้ง โดยจัดพิมพ์ให้มีความยาว 10 เล่มจบ และมีฉบับพิเศษเพิ่มขึ้นอีก 1 เล่ม ส่วนในประเทศไทยยุคก่อนระบบลิขสิทธิ์ สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเคยนำมาแปลและตีพิมพ์รวมเล่มในชื่อเรื่อง ผู้รอดตาย ก่อนที่ต่อมาเมื่อเข้าสู่ระบบลิขสิทธิ์ทางสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจได้ซื้อลิขสิทธิ์มาแปลและตีพิมพ์ในชื่อเรื่อง ต้องรอด โดยตีพิมพ์มีความยาวทั้งสิ้น 16 เล่มจบ และมีเล่มพิเศษ 1 เล่ม

neg:
ริชาร์ด ฮาร์ดิง เดวิส
ริชาร์ด ฮาร์ดิง เดวิส ( 18 เมษายน ค.ศ. 1864 - 11 เมษายน ค.ศ. 1916) เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ที่เกิดในฟิดาเลเฟีย ซึ่งทั้งบิดาและมารดาล้วนเป็นนักเขียนมีชื่อในสมัยนั้น หลังจากเรียนจบจากมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ ได้ไม่นานก็เข้าทำงานเป็นนักข่าวและประสบความสำเร็จสูงมากในยุคหนังสือพิมพ์ใส่ไข่ของเฮิร์ตส์ เมื่ออายุได้เพียง 26 เขาก็ได้รับตำแหน่งบรรณาธิการบริหารของ Harper’s Weekly เดวิสเป็นนักข่าวประเภทชีพจรลงเท้า เขาเดินทางมาอย่างโชกโชนทั้งในอเมริกากลางและแคริบเบียน และได้ทำข่าวสงครามทุกครั้งในสมัยนั้น รายงานด่วนที่มีสีสัน ทว่ามักจะเป็นข่าวใส่ไข่ของเดวิสเป็นที่ชื่นชอบของคนอ่านและทำให้เขาเป็นนักข่าวค่าตัวแพงติดเพดาน ตอนที่ไปเบลเยียมเมื่อปี ค.ศ. 1914 เขาเกือบจะถูกเยอรมันยิงตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เพราะถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ เดวิสเขียนหนังสือท่องเที่ยวไว้หลายเล่ม และเรื่องสั้นอีกจำนวนหนึ่ง บทละครยี่สิบกว่าเรื่อง และนวนิยายรักหกเรื่อง เรื่องที่มีชื่อเสียงยาวนานที่สุดคือ The Bar Sinister (ค.ศ. 1903) ซึ่งเป็นนวนิยายขนาดสั้นที่ใช้สุนัขเป็นตัวเล่าเรื่อง----
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม และภาพประกอบจาก โปรเจกต์ Gutenberg ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์

neg:
อักษรของภาษาทาจิก
อักษรละตินถูกนำมาใช้หลังจากการปฏิวัติรัสเซียในปี 1917 เพื่ออำนวยความสะดวกในการเพิ่มความรู้และระยะทางจากอิทธิพลอิสลาม ในรูปแบบแรกของรูปแบบอักษรละตินของทาจิก พบได้แต่อักษรตัวเล็ก ในปี 1926-9 ได้มีการใช้รูปแบบที่แตกต่างกันเล็กน้อยโดยชาวยิวบูโครี ซึ่งเพิ่มสามอักษรที่ไม่มีในภาษาถิ่นอื่น ů, ə̧, และ ḩ.

neg:
กระดาษ
จากนั้นโรงงานกระดาษที่เฟื่องฟูอยู่ในอิรัก ซีเรีย และปาเลสไตน์ ก็ขยายตัวไปสู่ทางตะวันตก ในทวีปแอฟริกา โรงงานกระดาษแห่งแรกของประเทศอียิปต์ตั้งขึ้นในปีค.ศ. 850 จากนั้นขยายไปมอรอคโค และในปีค.ศ. 950 ได้ขยายไปยังอันดาลูเซีย อาณาจักรมุสลิมสเปน

neg:
อักษรโซมาลี
อักษรโซมาลี (Somali or af Soomaali) หรือออสมันยา ประดิษฐ์ขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2463 – 2465 โดย ซิสมัน ยูซุฟ เคนดีก ( Cismaan Yuusuf Keenadiid) น้องชายของสุลต่านแห่งออบเบีย มีชื่อเรียกในภาษาโซมาลีว่า การเขียนภาษาโซมาลี (far soomaali) หรือซิสมานยะ ( cismaanya) อักษรนี้เข้ามาแทนที่ความพยายามของ เชค อูเวย์ที่พยายามใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาโซมาลี และต่อมาถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน โดย มูส ซาจิ อิสมาซีล กาลาอัล (Muuse Xaaji Ismaaciil Galaal) ต่อมาใน พ.ศ. 2504 ได้มีการปรับปรุงอักษรละตินและอักษรโซมาลีเพื่อใช้ในโซมาเลีย แต่ใน พ.ศ. 2512 เริ่มมีความพยายามที่จะเลือกระบบใดระบบหนึ่งเป็นระบบของประเทศ อักษรละตินถูกปรับปรุงครั้งสุดท้ายเมื่อ พ.ศ. 2515 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่กำหนดให้ภาษาโซมาลีเป็นภาษาประจำชาติของโซมาเลีย

neg:
เมจิกซีดส์
"เมจิกซีดส์" เป็นภาคต่อของนวนิยาย ค.ศ. 2001 เรื่อง"ฮาล์ฟอะไลฟ์" โดย"เมจิกซีดส์"ใช้เวลานานกว่า "ฮาล์ฟอะไลฟ์" ในการเดินเรื่อง ซึ่งเป็นเรื่องราวของวิลลี โซเมอร์เซต แชนแดรน ที่เป็นชาวอินเดียย้ายถิ่น ผู้อาศัยอยู่กับน้องสาวของเขาชื่อ สโรจินี ในกรุงเบอร์ลิน เขาได้ถูกบังคับให้มายังประเทศเยอรมนีภายหลังการปฏิวัติในประเทศแถบแอฟริกาที่ไม่มีชื่อ (สมมติเป็นโมซัมบิก) ที่บังคับให้เขาต้องรับการเนรเทศ โดยเขาได้ใช้เวลา 18 ปีในทวีปแอฟริกา และเกิดความไม่สบายใจในการใช้ชีวิตในแถบยุโรป น้องสาวของเขาได้ส่งให้เขากลับไปอยู่ที่ประเทศอินเดียและได้มีส่วนพัวพันกับการรบแบบกองโจรคอมมิวนิสต์ที่นั่น เขายอมรับภารกิจในครั้งนี้ แต่ไม่ได้มีความรู้สึกมุ่งมั่นอย่างแท้จริงที่จะก่อให้เกิดการกบฏ เขาปลดเปลื้องความคิดที่ผิดออกไปได้อย่างรวดเร็วเกี่ยวกับการรบแบบกองโจร ในข้อบกพร่องส่วนบุคคลของเขาเหล่านั้น และกลยุทธ์การเคลื่อนไหวโดยไม่ไตร่ตรอง แต่ก็ยังคงมีส่วนร่วมกับพวกของเขาในบางส่วนเนื่องมาจากความเฉื่อยช้า กับอีกส่วนหนึ่งที่กลัวว่าเพื่อนเก่าอาจจะสังหารเขา ในที่สุดเขาก็ถูกจับกุมและกักขัง และได้พบว่าชีวิตในคุกดีกว่าชีวิตที่ต้องรีบเร่ง เขาได้รับการปล่อยตัวออกจากคุกเมื่อเพื่อนชาวอังกฤษที่ชื่อโรเจอร์ได้จัดพิมพ์ชุดเรื่องสั้นของเขาใหม่ ซึ่งทำให้เกิดความลำบากใจบางประการต่อรัฐบาลของอินเดีย วิลลีได้ย้ายไปยังกรุงลอนดอน และ ณ ที่แห่งนี้ เขาก็ได้พบว่าตนเองได้มาอยู่ในกลุ่มชนชั้นกลางระดับบน ก่อนที่จะระหกระเหินมาใช้ชีวิตอยู่ในเขตชานเมือง กับการเย้ยหยันทุกรูปแบบและความรู้สึกเงียบสงบในโลกที่ปิดทึบ

neg:
ซาดีก
ในเรื่องนี้ วอลแตร์ต้องการแสดงให้เห็นว่าการแสวงหาความสุขนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนทุกชนชั้นในสังคมโลกต้องการ และเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก ดังนั้นเขาจึงเอาความสุขเหล่านี้ไปผูกกับตัวละครเอกของเรื่องที่ดำเนินชีวิตไปอย่างลุ่ม ๆ ดอน ๆ สุขบ้างทุกข์บ้าง นอกจากนี้ วอลแตร์ยังได้ยกตัวอย่างของมนุษย์ที่เป็นตัวอย่างของความเลวไว้ด้วย ที่ว่าสตรีมีจิตใจรวนเรไม่แน่นอน บุรุษมีแต่ความละโมบและความอิจฉา ชอบโกหก เจ้าเล่ห์และฉ้อโกง พวกพระก็เพ้อคลั่งในศาสนาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ความเมตตาล้วนแต่ได้รับความอกตัญญูเป็นสิ่งตอบแทนและความสุขก็เป็นสิ่งที่หายากเสียเหลือเกิน ส่วนในเรื่องความเชื่อที่งมงายทางด้านพิธีกรรม วอลแตร์ได้ต่อต้านโดยการถ่ายทอดความคิดของเขาลงไปในตัวละครคือ การให้ซาดีกไป เกลี้ยกล่อมผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคร่งครัดทางศาสนาให้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะทำพิธีสตี ทั้งนี้วอลแตร์ได้สอดแทรกทัศนะทางปรัชญาของเขาไว้ในผลงานชิ้นนี้ด้วย กล่าวคือ เขายกความไม่แน่นอน ความผันแปรทั้งหลายให้เป็นความประสงค์ของพรหมลิขิต (la providence) ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถหยั่งถึงได้ ดังจะเห็นในบทท้าย ๆ ของเรื่อง คือ ซาดีกได้พบกับเทวทูตที่ปลอมตัวเป็นนักพรต โดยได้เปิดเผยความลับแห่งจักรวาลให้แก่ซาดีก ดังนี้

neg:
เยฟเกนี ซาเมียติน
เขาร่ำเรียนด้านวิศวกรรมต่อเรือ ก่อนจะเข้าร่วมกับกลุ่มบอลเชวิกเมื่ออายุได้ 18 ปี ซเมียตินถูกจับกุมระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1905 พร้อมถูกส่งตัวไปยังไซบีเรีย เขาหลบหนีกลับมายังเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก แล้วย้ายหนีไปยังฟินแลนด์ในสมัยที่ยังอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิรัสเซีย (Grand Duchy of Finland) เพื่อศึกษาต่อ หลังสำเร็จการศึกษา เขาทำงานเป็นวิศวกรต่อเรือในหลายประเทศ พร้อม ๆ กับเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก งานเขียนของเขามักมีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์สังคมการเมืองของสหภาพโซเวียตโดยเฉพาะในยุคหลังการปฏิวัติปี ค.ศ. 1917

neg:
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว)
ในปี พ.ศ. 2431 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า ฯ ได้โปรดเกล้า ฯ ให้ทำการสังคายนาพระไตรปิฎก ซึ่งแต่เดิมจารึกไว้ด้วย อักษรขอม ด้วยการจารลงในใบลาน การคัดลอกทำได้ช้า ทำให้ไม่เป็นที่แพร่หลาย ไม่พอใช้ในการศึกษาเล่าเรียน ไม่สะดวกในการเก็บรักษา และนำมาใช้อ่าน ทั้งตัวอักษรขอมก็มีผู้อ่านได้น้อยลงตามลำดับ การพิมพ์พระไตรปิฎก เป็นเล่มด้วยตัวอักษรไทย จะแก้ปัญหาข้อขัดข้องดังกล่าวได้ จึงได้โปรดเกล้า ฯ ให้อาราธนาพระเถระนุเถระมาประชุม ร่วมกับราชบัณฑิตทั้งหลาย ตรวจชำระพระไตรปิฎกภาษาบาลี แล้วจัดพิมพ์เป็นเล่มหนังสือขึ้น (เรียกว่าพระไตรปิฎกฉบับ ร.ศ. 112) สมเด็จพระสังฆราช (สา) ขณะทรงดำรงสมณศักดิ์ที่สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ ร่วมกับสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ขณะทรงดำรงพระยศกรมหมื่น เป็นรองอธิบดี จัดการทั้งปวงในการสังคายนาครั้งนี้ พระไตรปิฎกที่จัดพิมพ์ครั้งนี้มีจำนวน 1000 จบ ๆ ละ 39 เล่ม ใช้เงิน 2,000 ชั่ง พิมพ์เสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2436 เป็นที่เลื่องลือแพร่หลายไปทั่วโลก

neg:
เซ็ปติมัส ฮีป
เซ็ปติมัส ฮีป () เป็นวรรณกรรมเยาวชนเขียนโดยแองจี้ เสจซึ่งมีทั้งหมด 7 ตอน ปัจจุบันได้ตีพิมพ์ฉบับภาษาอังกฤษไปแล้วทั้งหมด 7 เล่ม โดย แต่ละเล่มใช้ชื่อตอนว่า ทายาทราชินี (อังกฤษ: Magyk) มนตรามหาภัย (อังกฤษ: Flyte) จอมขมังเวช (อังกฤษ: Physik) ภารกิจดับชะตา (อังกฤษ: Queste) หมู่เกาะอาถรรพ์ (อังกฤษ: Syren) ผจญศาสตร์มืด (อังกฤษ: Darke) และ อนุภาพแห่งไฟ (อังกฤษ: Fyre) ในส่วนของประเทศไทยนั้น ฉบับแรกจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊ค แปลโดยวัลลภ คล่องพิทยาพงษ์ พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ มีนาคม พ.ศ. 2550 และได้ตีพิมพ์จำหน่ายไปแล้ว 7 เล่ม และมีเล่มพิเศษอีก 1 เล่ม คือ The Darke Toad

neg:
การข่มขืนสตรีชาวซาบีน
ฌาคส์-ลุยส์ ดาวิดเขียนหัวเรื่องนี้จากเนื้อเรื่องต่อมาเมื่อสตรีชาวซาบีนพยายามยุติสงครามระหว่างซาบีนกับโรม เป็นงานที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1799 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์

neg:
เดอะสเตรตส์ไทมส์
เดอะสเตรตส์ไทมส์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1845 โดยนักธุรกิจชาวอาร์มีเนียชื่อ แคทชิก โมเสส ขณะนั้นทั้งสิงคโปร์และมาเลเซียยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษ ต่อมาเมื่อสิงคโปร์และมาเลเซียประกาศอิสรภาพในปี ค.ศ. 1963 และสิงคโปร์แยกตัวออกจากมาเลเซียในปี ค.ศ. 1965 หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้เน้นตีพิมพ์เฉพาะในสิงคโปร์ และก่อตั้งหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ คือ นิวสเตรตส์ไทมส์ ตีพิมพ์เฉพาะในมาเลเซีย

neg:
ซาดีก
“สองวันต่อมา อาการเป็นพิษนั้นปะทุออกมาเอง ซาดีกจึงหายสนิท แอร์แมสแต่งหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง พิสูจน์ให้เห็นประจักษ์ว่า ซาดีกมิควรหายเจ็บในครั้งนี้”

neg:
เซเกียว
หนังสือพิมพ์เซเกียว ก่อตั้งขึ้นโดยโจเซอิ โทดะ นายกสมาคมโซคา งัคไก คนที่สอง โดยที่ปัจจุบันมียอดพิมพ์จำหน่ายอยู่ที่ 5,500,000 ฉบับ สมาชิกขององค์กรที่ญี่ปุ่นจะได้รับหนังสือพิมพ์ครอบครัวละฉบับ และพยายามขยายวงไปในต่างประเทศเครือค่าย

neg:
ราชอาณาจักรและราษฎรสยาม
หนังสือเล่มนี้เป็นจดหมายเหตุของยุคหนึ่งของสยามประเทศโดยผงาดขึ้นมาท่ามกลางหนังสือยุคคลาดสิคอย่างบันทึกของลาลูแบร์ในสมัยอยุธยา หรืออีกเล่มหนึ่งอย่างหนังสือของสังฆราชปัลเลอร์กัวซ์ ซึ่งหนังสือทั้งสองเล่มที่ผ่านมานั้น ผู้เขียนมีประสบการณ์ใช้ชีวิตในสยามตลอดทั้งชีวิตแต่เบาริงอยู่ในสยามเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น รายละเอียด เนื้อหาและการเขียนของหนังสือเล่มนี้จึงอ้างอิงหนังสือทั้งสองเล่มข้างต้นมาอย่างมากมาย สำนวนที่เบาริ่งได้นำเสนอในหนังสือของเขานั้นได้นำมาจากภาษาละติน ฝรั่งเศส อังกฤษ รวมถึงภาษาจีน และภาษาอื่นๆอีกมากมาย ซึ่งเป็นผลมาจากการค้นคว้าเรื่องราวของชาวสยามอย่างจริงจังของเขา

neg:
เหยียบนรกสุญญากาศ
"เหยียบนรกสุญญากาศ" เป็นนวนิยายเรื่องแรกของเวียร์ เขียนขึ้นในช่วงปี 2009 หลังถูกปฏิเสธจากสำนักพิมพ์หลายแห่ง เวียร์ตัดสินใจออกผลงานในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ หลังได้รับความนิยมในเว็บไซต์แอมะซอน.คอม สำนักพิมพ์คราวน์ได้ซื้อลิขสิทธิ์และจัดพิมพ์ใหม่ในปี 2014 สำหรับภาษาไทย นวนิยายเรื่องนี้แปลโดยยุทธวีร์ ยุทธวงศ์ชัย ตีพิมพ์โดยน้ำพุสำนักพิมพ์ในเดือนสิงหาคม 2015

neg:
ซารีนา
นักเขียนชาวรัสเซีย ชื่อ อีวาน ซาเบลิน ได้เขียนหนังสือ "The Domestic Life of Russian Tsaritsas" ในปีค.ศ. 1872 ซึ่งได้อธิบายเรื่องราวของซารีนาไว้

neg:
อักษรซอกเดีย
อักษรซอกเดีย (Sogdian)พัฒนามาจากอักษรอราเมอิก เริ่มใช้ครั้งแรกราว พ.ศ. 900 และใช้อย่างแพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 1500 รูปแบบแรกของอักษร ใช้เขียนจดหมายและจารึก รูปแบบตัวโค้งของอักษรนี้ ใช้ในเอกสารทางวิชาการ เอกสารของราชสำนัก และคัมภีร์ทางพุทธศาสนา อักษรนี้เลิกใช้เมื่อราว พ.ศ. 1800 เขียนในแนวนอนจากขวาไปซ้าย หรือ ซ้ายไปขวาในแนวตั้ง รูปแบบดั้งเดิมไม่มีการเปลี่ยนรูปอักษรเมื่อเชื่อมต่อ แต่จะพบการเชื่อมต่อในอักษรยุคหลัง

neg:
เซียร์เกย์ ซายาชนิคอฟ
เซียร์เกย์ อีวาโนวิช ซายาชนิคอฟ (; ) เป็นทั้งประธานมวยไทยลีกรัสเซีย, นักเขียนด้านศิลปะการต่อสู้, ผู้ประกาศข่าวทางโทรทัศน์, โปรโมเตอร์ รวมถึงหนึ่งในผู้ก่อตั้งมวยไทยในประเทศรัสเซีย เขาเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับคาราเต้ในสหภาพโซเวียต (เทคนิคคาราเต้ ณ ปี ค.ศ. 1990), ผู้ร่วมเขียนหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของรัสเซียในประเทศรัสเซีย (การต่อสู้ป้องกันตัวด้วยมือเปล่าสไตล์รัสเซีย ณ ปี ค.ศ. 1991) และผู้ร่วมเขียนหนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับมวยไทยในประเทศรัสเซีย (มวยไทย ณ ปี ค.ศ. 1992)

neg:
เชอร์ล็อก โฮมส์
"เชอร์ล็อก โฮมส์" ตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศอังกฤษ ในหนังสือพิมพ์ "Beeton's Christmas Annual" ค.ศ. 1887 โดยตอนแรกที่พิมพ์ คือ "แรงพยาบาท" หลังจากนั้น จึงได้ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร"สแตรนด์" ปี ค.ศ. 1892 เรื่องสั้นที่โคนัน ดอยล์ เขียนลงใน"สแตรนด์" ได้นำมาพิมพ์รวมเล่มครั้งแรก โดยสำนักพิมพ์ George Newnes ใช้ชื่อหนังสือว่า ""The Adventures of Sherlock Holmes"" ต่อมา ฉบับรวมเล่มนี้ได้ตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกา โดยสำนักพิมพ์ Harper & Brothers นครนิวยอร์ก ปี ค.ศ. 1892 เช่นเดียวกัน

neg:
ชาลี เอี่ยมกระสินธุ์
ชาลี เอี่ยมกระสินธุ์ เริ่มเขียนเรื่องเกี่ยวกับป่าดงดิบตั้งแต่ พ.ศ. 2493 โดยได้รับมอบหมายให้นำบันทึกเรื่องราวของ อาณัติ บุนนาค มาเรียงเรียงใหม่เป็นสำนวนของตัวเอง ตีพิมพ์ใน "พิมพ์ไทยรายวัน" มี บุศย์ สิมะเสถียร เป็นบรรณาธิการ ชื่อเรื่อง "สิบห้าวันในป่ากะเหรี่ยง" โดยที่เจ้าตัวไม่เคยเข้าป่ามาก่อน และทำให้ต้องค้นคว้าเกี่ยวกับการเดินป่า ล่าสัตว์ และเขียนนวนิยายในแนวนี้ต่อมาอีกเป็นจำนวนมาก เรื่องที่มีชื่อเสียง เช่น

neg:
ประเทศเซาท์ซูดาน
เซาท์ซูดานตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 3 และ 13 องศาเหนือ และลองติจูด 24 และ 36 องศาตะวันออก ปกคลุมไปด้วยป่าเขตร้อน บึงและทุ่งหญ้า มีแม่น้ำไนล์ขาวไหล่ผ่านประเทศ ผ่านเมืองหลวง จูบา
สภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐเซาท์ซูดานอนุมัติรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ใช้เป็นกฎหมายสูงสุดในการปกครองรัฐ โดยยกเลิกรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวเมื่อปี พ.ศ. 2548 รัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวจัดตั้งระบบการปกครองแบบระบบประธานาธิบดี ซึ่งมีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐ ประมุขแห่งรัฐบาล และผู้บัญชาการทหารสูงสุด จอห์น กาแรง ผู้ก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยประชาชนซูดาน (SPLA/M) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของรัฐบาลปกครองตนเองจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ซัลวา คีร์ มายาร์ดิต มือขวาของเขา สาบานตนเข้ารับตำแหน่งรองประธานาธิบดีคนแรกของซูดานและประธานาธิบดีรัฐบาลเซาท์ซูดานเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2548 อำนาจนิติบัญญัติตกเป็นของรัฐบาลและสภานิติบัญญัติเซาท์ซูดานที่เป็นแบบสภาเดียว รัฐธรรมนูญยังได้กำหนดให้ฝ่ายตุลาการทำหน้าที่เป็นอิสระ โดยมีองค์กรสูงสุดคือศาลสูงสุด

neg:
วิบูลย์กิจ
ในอดีต วิบูลย์กิจปฏิเสธที่จะทำหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์แบบเล่มใหญ่ และใช้วิธีอ่านจากหลังไปหน้าแบบญี่ปุ่น ทำให้ไม่สามารถขอลิขสิทธิ์การ์ตูนบางเรื่อง ที่สำนักพิมพ์ค่อนข้างเข้มงวดกับรูปเล่มได้ แต่ปัจจุบัน ได้เริ่มตีพิมพ์โดยใช้วิธีอ่านจากหลังไปหน้าแล้ว โดยการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องแรกที่ตีพิมพ์แบบจากหลังไปหน้าคือ xxxโฮลิค และ ซึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ จากนิตยสาร KC.Trio เนื่องจากทางต้นฉบับต้องการให้คงภาพและวิธีอ่านไว้โดยทำให้ปัจจุบันนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นทั้งหมดใช้สัญญาของทางญี่ปุ่นเป็นหลัก โดยเป็นข้อตกลงทางการค้าและลิขสิทธิ์ทำให้ต้องพิมพ์และวางจำหน่ายหนังสือจากญี่ปุ่น โดยวิธีการอ่านแบบญี่ปุ่นเท่านั้น

neg:
ภาษาฮาไซติก
ภาษาฮาไซติก (Hasaitic) เป็นภาษาอาระเบียเหนือโบราณที่พบในจารึกในจังหวัดตะวันออกของซาอุดิอาระเบีย ที่ ทัช กวาติฟ รัส ตานูรา อับไกวก์ในบริเวณอัลฮาซาและที่อูรุก เขียนด้วยอักษรอาระเบียใต้ มีอายุราว 300 – 200 ปี ก่อนคริสตกาล

neg:
ไทยโยเดีย
ในปี พ.ศ. 2359 นายแพทย์แอดอนีแรม จัดสัน (Adoniram Judson) และแอนน์ แฮเซลไทน์ "แนนซี" จัดสัน (Ann Hazeltine Judson) มิชชันนารีแบปทิสต์ชาวอเมริกันซึ่งเข้าไปเผยแผ่ศาสนาในย่างกุ้ง ได้ศึกษาภาษาไทยจากเชลยสยามซึ่งถูกกวาดต้อนเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ในเวลาเดียวกันนั้นจอร์จ เอช. ฮอฟ (George H. Hough) ช่างพิมพ์ ได้เข้ามาตั้งโรงพิมพ์ในประเทศพม่า และได้หล่อตัวพิมพ์อักษรไทยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2359 โดยใช้ต้นแบบจากที่นางจัดสันศึกษา ก่อนตีพิมพ์พระกิตติคุณมัทธิวขึ้นแต่บัดนี้ไปสูญหายไปแล้ว ถือได้ว่าชาวโยดายาในพม่าอาจเป็นผู้ทำให้เกิดตัวพิมพ์อักษรไทยยุคแรก ๆ ก่อนที่จะพัฒนาเป็นอักษรไทยที่ใช้ในประเทศไทยจนถึงปัจจุบัน

neg:
สะอ์ดี
อะบูมุฮัมหมัด มุชริฟุดดีน มุศเลี้ยะห์ บิน อับดิลลา บิน มุชัรริฟ เรียกสั้น ๆ กันว่า สะอ์ดี (ปี ฮ.ศ. 606-690) เป็นนักกวีและนักเขียนภาษาเปอร์เซียที่มีชื่อเสียงชาวอิหร่าน บรรดานักอักษรศาสตร์ให้ฉายานามท่านว่า ปรมาจารย์นักพูด กษัตรย์นักพูด ผู้อาวุโสที่สูงส่ง และเรียกขานทั่วไปกันว่า อาจารย์ ท่านศึกษาใน นิซอมียะฮ์แห่งเมืองแบกแดด ซึ่งถือได้ว่าเป็นศูนย์กลางวิชาการของโลกอิสลามในยุคนั้น หลังจากนั้นท่านก็ได้เดินทางไปตามเมืองต่างๆ เช่นเมืองชาม และฮิญาซ ในฐานะนักบรรยายธรรม แล้วสะอ์ดีก็ได้เดินทางกลับมายังมาตุภูมิของท่านที่เมืองชีรอซและใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจนกระทั่ววาระสุดท้ายของชีวิต สุสานของท่านอยู่ที่เมืองชีรอซ ซึ่งถูกรู้จักกันว่า สะอ์ดียะฮ์

neg:
เมจิกซีดส์
เมจิกซีดส์ () เป็นนวนิยาย ค.ศ. 2004 โดยวี เอส ไนพอล ที่ได้รับการตีพิมพ์โดยอัลเฟรด เอ คนอพฟ์ (สหรัฐอเมริกา) นวนิยายเรื่องนี้มีฉากอยู่ในประเทศอินเดียและทวีปยุโรป (กรุงเบอร์ลินและกรุงลอนดอน)

neg:
แคนรึก แชงกีเยวิตช์
แชงกีเยวิตช์เกิดในแผ่นดินโปแลนด์ใต้การปกครองของรัสเซีย เขาเขียนนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับยุคของสาธารณรัฐโปแลนด์ โดยมากตีพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ก่อน แล้วจึงได้รับรวมเล่ม ซึ่งยังคงมีการพิมพ์ซ้ำอยู่เสมอจนถึงปัจจุบัน เขาเป็นที่รู้จักโด่งดังในโปแลนด์จากผลงานนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง ""With Fire and Sword"", ""The Deluge"", และ ""Fire in the Steppe"" (เป็นนวนิยายไตรภาค) ส่วนในแวดวงสากลเขามีชื่อเสียงจากงานเขียนเรื่อง ""Quo Vadis"" ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายต่อหลายครั้ง ฉบับที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือภาพยนตร์ดัดแปลงในปี ค.ศ. 1951

neg:
โชเน็งซันเดย์
โชเน็งซันเดย์ รายสัปดาห์ () หรือมักจะเรียกกันว่า ซันเดย์ เป็นนิตยสารการ์ตูนภาษาญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงะกุกัง เริ่มตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2502 มีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัย

neg:
ดิอินดีเพ็นเดนต์
ดิอินดีเพ็นเดนต์ () เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษที่ตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1986 โดยIndependent News & Media ฉบับวันราชการเรียกกันสั้นๆ ว่า “อินดี้” และฉบับวันอาทิตย์เรียกกันสั้นๆ ว่า “ซันดี้” “ดิอินดีเพ็นเดนต์” เป็นหนังสือพิมพ์ฉบับล่าที่สุดฉบับหนึ่งในสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 2004 ได้รับรางวัลหนังสือพิมพ์ดีเด่นประจำปีจากรางวัลหนังสือพิมพ์บริติช (British Press Awards) เดิมตีพิมพ์ด้วยกระดาษขนาดบรอดชีต แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 ก็เปลี่ยนมาเป็นแท็บลอยด์

neg:
ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย
ภาษาแอราเมอิกใหม่อัสซีเรีย เป็นรูปแบบใหม่ของภาษาแอราเมอิกตะวันออกหรือภาษาซีรีแอก แต่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษาอัคคาเดียที่ใช้พูดในจักรวรรดิอัสซีเรีย หรือภาษาแอราเมอิกที่เป็นภาษากลางในจักรวรรดิอัสซีเรีย ในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช เริ่มแรกภาษานี้ ใช้พูดนบริเวณทะเลสาบอูร์เมีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่านและซิอิต ตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ปัจจุบันมีผู้พูดกระจายไปทั่วโลก ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอัสซีเรียแห่งตะวันออก มีผู้พูดราว 200,000 คน ในอิรัก ซีเรีย อิหร่าน อาร์มีเนีย จอร์เจีย และตุรกี เขียนด้วย อักษรซีรีแอก อักษรละติน และอักษรฮีบรู

neg:
อักษรซีริลลิก
พัฒนามาจากอักษรกลาโกลิติกโดยนักบุญซีริลและเมโธเดียส (ในภาษารัสเซียออกเสียง ซีริล ว่า คีริล จึงเป็นที่มาของการอ่านชื่ออักษรไม่เหมือนกับในภาษาอังกฤษ) นำมาใช้แทนที่อักษรกลาโกลิติกเกือบจะสมบูรณ์เมื่อราว พ.ศ. 1500

neg:
คอลิด อิบน์ อัลวะลีด
คอลิดเข้าไปที่ซีเรียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 634 แล้วยึดเมืองซาวา อะรัก, ปัลมิยรา, อัลซุคนะฮ์ และสู้รบเพื่อยึดครองเมืองอัลกอรยาตัยน์ และฮุววาริน หลังจากนั้นจึงไปต่อที่บัสรา เมืองที่อยู่ใกล้ชายแดนซีเรีย-อารเบียและเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรคอสซานิด ประเทศราชของจักรวรรดิไบเซนไทน์ตะวันออก เขาข้ามเมืองดามัสกัสโดยการข้ามทางภูเขาเพื่อจะไปที่มะราจ อัลราฮาต เพื่อสู้กับพวกคอสซานิด