query: ทิเซียโน เวเชลลี เสียชีวิตเมื่อไหร่?

pos:
ทิเชียน
ทิเซียโน เวเชลลี หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ทิเชียน หรือ ทิชัน () (ค.ศ. 1488/1490 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความสำคัญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน ทิเชียนเป็นจิตรกรผู้นำของศิลปะเรอเนซองส์ของตระกูลการเขียนแบบเวนิส ทิเชียนเกิดที่พิเว ดี คาดอเร (Pieve di Cadore) ใกล้เมืองเบลลูโน ในสาธารณรัฐเวนิส จึงรู้จักกันในนามว่า “ดา คอเดเร” ตามเมืองเกิดด้วย

neg:
ทิเชียน
วันเกิดจริงของทิเชียนไม่เป็นที่ทราบแน่นอน ในจดหมายที่เขียนถึงพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปนเมื่ออายุมากขึ้นทิเทียนก็อ้างว่าเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1477 ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ นักเขียนผู้อื่นผู้ร่วมสมัยกับทิเทียนกล่าวว่าเกิดราวระหว่าง ค.ศ. 1473 ถึง ค.ศ. 1482 แต่นักวิชาการสมัยใหม่มีความเห็นว่าน่าจะเป็นปี ค.ศ. 1490 มากที่สุด ทิเชียนเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องสี่คนของเกรกอริโอ เวเชลลิ ผู้เป็นมีทหารและสมาชิกสภาผู้มีชื่อเสียงและภรรยาลูเชีย พ่อของทิเชียนเป็นหัวหน้าผู้ดูแลปราสาทของเมืองพิเอเวดิคาดอเร และบริหารเหมืองตามท้องถิ่นให้กับเจ้าของ ญาติของทิเทียนหลายคนรวมทั้งปู่เป็นนายทะเบียน ครอบครัวของทิเชียนมาจากครอบครัวที่มีหลักฐานที่มีหลักแหล่งอยู่ในบริเวณที่ปกครองโดยเวนิส

neg:
ตุลลีโอ กัมปัญโญโล
เจนตุลลีโอ กัมปัญโญโล (; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1901 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983) เป็นนักจักรยานและนักประดิษฐ์ชาวอิตาลี ผู้ก่อตั้งบริษัทกัมปัญโญโล ผู้ผลิตชิ้นส่วนจักรยานชั้นนำของโลก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผลิตภัณฑ์ไฮเอนด์สำหรับใช้ในการแข่งขันระดับนานาชาติ เขาเป็นผู้ออกแบบและจดสิทธิบัตรแกนล้อจักรยานแบบปลดเร็ว (quick release skewer) ในปี ค.ศ. 1930 ซึ่งยังคงใช้กันอยู่จนถึงทุกวันนี้

neg:
มาร์โก ซีมอนเชลลี
มาร์โก ซิมอนเชลลี (อิตาลี: Marco Simoncelli) นักแข่งรถจักรยานยนต์อาชีพชาวอิตาลีเจ้าของผมฟูอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1987 เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่น 250 ซีซี เมื่อปี ค.ศ. 2008 ซิมอนเชลลีเสียชีวิตระหว่างการแข่งขันรถจักรยานยนต์ชิงแชมป์โลกในฤดูกาล 2011 เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2011
ั
เกิดอุบัติเหตุ ทำให้ฝ่ายจัดประกาศยุติการแข่งขันทันที พร้อมนำร่างแน่นิ่งของซิมมอนเชลลี่ ไปทำการรักษาเป็นการด่วน แต่แล้วในเวลา 4 โมง 56 นาที ก็มีการประกาศจาก โมโตจีพี ว่า ตัวของ นักขับอิตาเลียน ได้จากโลกนี้ไปเป็นที่เรียบร้อยด้วยวัย 24 ปี เนื่องจากอาการบาดเจ็บนั้นสาหัสเกินกว่าจะเยียวยารักษาได้

neg:
จอร์โจ วาซารี
จอร์โจ วาซารี () (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1511 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 1574) เป็นสถาปนิกและจิตรกรชาวอิตาลี ผลงานที่ทำให้เขามีชื่อเสียงมากที่สุดคืองานบันทึก ประวัติชีวิตและงานของศิลปินอิตาลีก่อนหน้าและร่วมสมัยในชื่อ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” (หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า “ชีวิตศิลปิน” (The Vite)) ซึ่งเป็นงานที่ยังมีการอ้างอิงกันในการเขียนประวัติชีวิตศิลปินหรือการวิจัยจิตรกรรมและประติมากรรมกันอยู่จนทุกวันนี้

neg:
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเรอแนซ็องส์ (พ.ศ. 1940 - 2140) คำว่า "เรอแนซ็องส์" หมายถึง การเกิดใหม่ ซึ่งเป็นการระลึกถึงศิลปะกรีกและโรมันในอดีต ซึ่งเคยรุ่งเรืองให้กลับมาอีก ศิลปะเรอแนซ็องส์ไม่ใช่การลอกเลียนแบบจากอดีต แต่เป็นยุคสมัยแห่งการเน้นความสำคัญของลักษณะเฉพาะบุคคล มีความสนใจลักษณะภายนอกของมนุษย์ และ ธรรมชาติ เป็นแบบที่มีเหตุผลทางศีลธรรม ก่อให้เกิดความกระตือรือร้นในการค้นหาความรู้ทาง วิทยาศาสตร์ และวิทยาการแขนงต่าง ๆ ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็น "สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา" โดยมีรากฐานมาจากประเทศอิตาลี และแผ่ขยายไปยังดินแดนต่าง ๆ ในยุโรป
ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสตจักรยังคงเป็นผู้อุปถัมภ์ที่สำคัญของเหล่าศิลปินนอกจากนี้ยังมีพวกขุนนาง พ่อค้าผู้ร่ำรวย ซึ่งเป็นชนชั้นสูงก็ได้ว่าจ้าง และอุปถัมภ์เหล่าศิลปินต่าง ๆ ด้วย ตระกูลที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น ได้แก่ ตระกูลวิสคอนตี และสฟอร์ซา ในนครมิลาน ตระกูลกอนซากาในเมืองมานตูอา และตระกูลเมดีชีในนครฟลอเรนซ์ การอุปถัมภ์ศิลปินนี้มีผลในการกระตุ้นให้ศิลปินใฝ่หาชื่อเสียง และความสำเร็จมาสู่ชีวิตมากขึ้น ผลงานของศิลปินที่มีทั้ง จิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ทำให้ชื่อเสียงของศิลปินหลายคน เป็นที่รู้จักทั่วโลกตลอดกาล เช่น ลีโอนาร์โด ดา วินชี มีเกลันเจโล ราฟาเอล สถานภาพทางสังคมของศิลปินเป็นที่ยอมรับกันอย่างสูงในวงสังคม เกิดสำนักศิลปะเพื่อฝึกฝนช่างฝีมือ และเกิดมีศิลปินระดับอัจฉริยะขึ้นมาอย่างมากมาย และในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยานี้เอง ที่มีการพัฒนาการพิมพ์ขึ้นในประเทศเยอรมนีโดย โยฮันน์ กูเทนแบร์ก เป็นผู้ผลิตนวัตกรรมชิ้นนี้ขึ้นมา ราวพุทธศตวรรษที่ 20 ทำให้ศิลปะการพิมพ์ได้เริ่มมีการสร้างสรรค์ขึ้นอย่างจริงจัง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและจนถึงปัจจุบัน

neg:
กานาเลตโต
จิโอวานนี อันโตนิโอ กานาล () 28 ตุลาคม พ.ศ. 2240 (ค.ศ. 1697) - 19 เมษายน พ.ศ. 2311 (ค.ศ. 1768) หรือรู้จักกันในชื่อ คานาเล็ตโต () ศิลปินผู้หลงใหลในการวาดภาพทิวทัศน์ของเมืองเวนิส งานของเขาดูเกือบเหมือนภาพถ่ายจริง คานาเล็ตโตตระเวนไปตามคลองเวนิสเพื่อเลือกตำแหน่งเงาที่น่าสนใจ เพื่อให้ฉากของเขามีคุณภาพล้ำเลิศ

neg:
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน () (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง "The Sheik" และ "The Four Horsemen of the Apocalypse" เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน

neg:
ชีมาบูเอ
เชนนี ดิ เป็บโป (จิโอวานนี) ชิมาบูเย (ภาษาอิตาลี: Cenni di Pepo (Giovanni) Cimabue) หรือที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า เบนชิเวียนี ดิ เป็บโป (Bencivieni Di Pepo) หรือในภาษาอิตาลีสมัยใหม่ว่า เบนเวนูโต ดิ จุยเซ็พปี (Benvenuto Di Giuseppe) (ประมาณ ค.ศ. 1240-ประมาณ ค.ศ. 1302) เป็นจิตรกรและช่างโมเสกชาวอิตาลีจากเมืองฟลอเรนซ์ (ผู้เป็นอาจารย์ของจอตโต ดี บอนโดเน) ชิมาบูเยมีบทบาทสำคัญต่องานจิตรกรรมในประเทศอิตาลี และถือว่าเป็นจิตรกรคนสำคัญคนสุดท้ายของสมัยศิลปะไบแซนไทน์ ศิลปะยุคนี้ประกอบด้วยโครงสร้างและทิวทัศน์ที่ยังเป็นสองมิติและเป็นสมัยที่เน้นการตกแต่ง (highly stylized) คล้ายจิตรกรรมฝาผนังในวัดไทย ชิมาบูเยเป็นผู้ริเริ่มการวาดแบบใกล้เคืยงธรรมชาติดังจะเห็นได้จากรูปคนที่ขนาดสัดส่วนเท่าคนจริงและการเริ่มใช้แสงเงาบ้างเล็กน้อย

neg:
เจ้าหญิงมาเกอเรต้าแห่งแซ็กโซนี
อาร์คดัชเชสมาเกอเรตา สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2401 ณ เมืองมอนซา ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นเวลาที่พระองค์กำลังเสด็จแปรพระราชฐานในประเทศอิตาลี พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์ในขณะที่เสด็จประพาส สิริพระชนมายุเพียง 18 ชันษาเท่านั้น สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟ มีพระบรมราชโองการฝังพระศพรวมกับพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ไว้ที่วิหารฮับส์บูร์ก กรุงเวียนนา แต่อาร์คดยุคคาร์ล ลุดวิกมีพระบัญชาให้ฝังไว้ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่เมืองอินส์บรุค ซึ่งพระองค์ทรงทูลขอไว้ก่อนสิ้นพระชนม์

neg:
นักบุญเซซีลีอา
แต่การค้นคว้าของโจวันนี บัตติสตา เด รอสซี นักโบราณคดีชาวอิตาลี ดูเหมือนจะยืนยันคำกล่าวของเวนันติอุส ฟอร์ตูนาตัส (Venantius Fortunatus) บิชอปแห่งปัวตีเยในคริสต์ศตวรรที่ 6 ที่กล่าวว่าเซซีลีอาเสียชีวิตในซิซิลีในสมัยจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส (Marcus Aurelius) ระหว่างปี ค.ศ. 176 ถึงปี ค.ศ. 180 ในกรุงโรมมีมหาวิหารซันตาเชชีเลียอินตรัสเตเวเร (Santa Cecilia in Trastevere) ที่สร้างเป็นอนุสรณ์แก่นักบุญเซซีลีอาในราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 และได้รับการสร้างใหม่อย่างใหญ่โตโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปัสกัลที่ 1 ราวปี ค.ศ. 820 และอีกครั้งหนึ่งโดยพระคาร์ดินัลเปาโล เอมีลีโอ สฟอนดราตี (Paolo Emilio Sfondrati) ในปี ค.ศ. 1599

neg:
ร็อกเซลานา
ร็อกเซลานา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2101 พระศพถูกฝังในสุสานหลวงในมัสยิดซิวเลย์มานีเย ที่มีลักษณะเป็นรูปโดมภายในตกแต่งด้วยกระเบื้องจากอิซนิค มีภาพวาดสวนบนสรวงสวรรค์เพื่อสดุดีพระจริยวัตรของพระองค์ โดยสุสานหลวงของพระองค์ตั้งอยู่ในกับสุสานหลวงของพระสวามีที่แยกต่างหาก

neg:
แอนเดรียส เวซาเลียส
แอนเดรียส เวซาเลียส () (บรัสเซลส์, 31 ธันวาคม ค.ศ. 1514 - ซาคินธอส, 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564) นักกายวิภาคศาสตร์ แพทย์ และผู้เขียนหนังสือที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการศึกษากายวิภาคศาสตร์มนุษย์ชื่อ “โครงสร้างของร่างกายมนุษย์” (De humani corporis fabrica) เวซาเลียสถือว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งกายวิภาคศาสตร์มนุษย์สมัยใหม่

neg:
ทิเชียน
โครงสร้างของภาพแบ่งเป็นสองหรือสามฉากที่รวมกันในภาพเดียวกันที่ทืเชียนนำไปใช้ในการเขียนภาพที่ซานโดเมนนิโคที่อันโคนาในปี ค.ศ. 1520, เบรสเชีย ในปี ค.ศ. 1522 และซานนิโคโล ในปี ค.ศ. 1523 แต่ละครั้งที่เขียนคุณภาพการเขียนก็ดีขึ้นเป็นลำดับ จนในที่สุดก็ถึงจุดที่เป็นสูตรคลาสสิกเช่นในภาพเขียน “พระแม่มารีเปซาโร” (ค.ศ. 1518-1526) ที่ซานตา มาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ที่เวนิส งานเขียนชิ้นนี้ของทิเชียนอาจจะเป็นงานเขียนชิ้นที่ศึกษากันมากที่สุด

neg:
ซินเดอเรลล่า
โครงเรื่องซินเดอเรลล่าเรื่องหนึ่งคือ เย่เซี่ยน (Ye Xian) ซึ่งปรากฏใน"เรื่องเล่าเบ็ดเตล็ดจากโหย่วหยาง" (Miscellaneous Morsels from Youyang) งานเขียนของ ต้วนเฉิงจื่อ บัณฑิตจีนยุคราชวงศ์ถัง ในราว ค.ศ. 860 ในเรื่องนี้ หญิงสาวผู้น่ารักและกรำงานหนักได้เป็นเพื่อนกับปลา ซึ่งต่อมาถูกแม่เลี้ยงของนางฆ่า เย่เซี่ยนเก็บกระดูกปลาไว้ และเกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นเมื่อมันช่วยสร้างชุดที่สวยงามให้นางสวมไปงานเทศกาล ต่อมานางทำรองเท้าหลุดขณะรีบเร่งกลับ พระราชาจึงได้พบนางและตกหลุมรักนาง

neg:
โอเทลโล (วรรณกรรม)
โอเทลโล () เป็นนาฏกรรมอังกฤษที่มีชื่อเสียง ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนอังกฤษ นามว่า วิลเลียม เชกสเปียร์นำแสดงครั้งแรกวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพโอเทลโล ซึ่งถูกลูกน้องเป่าหู จึงทำให้อิจฉามาก จนกระทั่งฆ่าภรรยาตัวเองตาย

neg:
แอนดี แมสซีย์ (วาทยากร)
แอนดี แมสซีย์ (1 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018) เป็นวาทยากรและคีตกวีชาวอังกฤษ รู้จักกันส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1991– ค.ศ. 2002 แอนดี แมสซีย์เป็นวิทยากรหลักในโตเลโด ซิมโฟนี ออเครสตรา ก่อนหน้านี้ตำแหน่งหลักเขาเคยเป็นวาทยากรของเฟรสโน ฟิลฮาร์โมนิก, เดอะ นิว ออลีนส์ ฟิลฮาร์โมนิก-ซิมโฟนี ออเครสตรา และโรดไอแลนด์ ฟิลฮาร์โมนิก ซิมโฟนี ออเครสตรา แอนดี แมสซีย์ เสียชีวิตที่บ้านในรัฐเวอร์มอนต์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ด้วยวัยอายุ 72 ปี ภายหลังต่อสู้กับโรคมะเร็งมาอย่างยาวนาน

neg:
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1569 สถาปนิกกาเลอาซโซ อเลสสิ (Galeazzo Alessi) มีบทบาทสำคัญในการบูรณปฏิสังขรณ์ เช่นเดียวกับสถาปนิกจากเปรูเจียโดเม็นนิโค อัลฟิอาโน (Domenico Alfiano) และจิโอวานนิ เอ็นริโค เวย์เมอร์ (Giovanni Enrico Vaymer) และบาร์โทโลเมโอ ราเวลลิ (Bartolomeo Ravelli) ศิลปินอื่นที่มีส่วนสร้างงานก็ได้แก่ ประติมากรทาบาชเชตติ และจิตรกรเช่นปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี, ทันซิโอ ดา วาราลโล (Tanzio da Varallo), อันโทนิโอ ร็อคคา (Antonio Rocca), และพี่น้องเกอร์อาร์ดินิและพี่น้องจิอาโนลิ

neg:
บรอนซีโน
แอกโนโล ดี โคสิโม หรือ บรอนซิโน (ภาษาอังกฤษ: Agnolo di Cosimo หรือที่รู้จักกันในนาม Bronzino) (17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1503 - 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1572) เป็นจิตรกรสมัยแมนเนอริสม์คนสำคัญของฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 บรอนซิโนมีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพสีน้ำมัน และจิตรกรรมฝาผนัง

neg:
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี
มัซซุคเคลลีกลับมายังมิลานในปี ค.ศ. 1597 ในลอมบาร์ดีมัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลโรซาริโอในวัดซานวิตโตเรที่เวเรเซในปี ค.ศ. 1599 และสร้างงานศิลปะสื่อผสมที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดี เริ่มด้วยการตกแต่งชาเปล “การเดินขึ้นคาวารี” (ค.ศ. 1602-ค.ศ. 1606) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล ที่มัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากโกเดนซิโอ เฟอร์รารี และเริ่มพัฒนางานที่เพิ่มความเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 มัซซุคเคลลีก็สร้างงานภายในชาเปล “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาเรเซเสร็จ ก่อนที่จะกลับมายังวาราลโลเพื่อสร้างชาเปล “พระเยซูปางทรมาน” (Ecce Homo) (ค.ศ. 1610-ค.ศ. 1613) และชาเปลสุดท้ายของชุด “Porziuncola” (ค.ศ. 1616-ค.ศ. 1620) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา งานจิตรกรรมฝาผนังอื่นที่เขียนก็ได้แก่ “Cappella della Buona Morte” (ชาเปลมรณะวิจิตร) ที่ซานโกเดนซิโอที่โนวารา และภาพประกาศกภายในมหาวิหารปิอาเชนซา ที่มาเขียนต่อจนเสร็จโดยจิตรกรโบโลนยาเกอร์ชิโนหลังจากที่มัซซุคเคลลีเสียชีวิตไปแล้ว

neg:
อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
อาร์เทมิเซีย เจ็นทิเลสชิ (ภาษาอังกฤษ: Artemisia Gentileschi) (8 กรกฎาคม ค.ศ. 1593 - ค.ศ. 1651/1653) เป็นจิตรกรบาโรกสมัยต้นของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาร์เทมิเซียเกิดที่กรุงโรมและเสียชีวิตที่เนเปิลส์มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากคาราวัจโจ และเป็นจิตรกรในสมัยที่ผู้หญิงยังไม่เป็นที่ยอมรับกันในกลุ่มนักเขียนภาพ อาร์เทมิเซียเป็นจิตรกรหญิงคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกของสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti Firenze) และเป็นสตรีคนแรกที่เขียนภาพเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์และศาสนาในสมัยที่หัวข้อเช่นนี้เชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่เกินกว่าผู้หญิงจะเข้าใจได้

neg:
ตราบาปลิขิตรัก
ในปีค.ศ. 1999 ไบรโอนี่ในวัยชรา(วาเนสซา เรดเกรฟ)ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับนวนิยายเรื่องสุดท้ายของเธอ ไบรโอนี่เปิดเผยว่าเธอเป็นโรค Vascular dementia ทำให้ความจำของเธอจะเสื่อมลงในไม่ช้า นอกจากนี้เธอยังเปิดเผยอีกว่าตอนจบของนิยายกับชีวิตจริงไม่เหมือนกัน ในความจริงเธอไม่ได้ไปหาเซซิเลีย เซซิเลียกับร็อบบีเองก็ไม่ได้พบกันหรือใช้ชีวิตร่วมกัน เพราะร็อบบีได้เสียชีวิตที่ดันเคิร์ก ส่วนเซซิเลียจมน้ำจากเหตุการณ์ท่อระเบิดที่สถานีรถไฟใต้ดิน เสียชีวิตเช่นกัน ไบรโอนี่กล่าวว่านวนิยายเรื่องนี้คือการไถ่บาป(Atonement)ของเธอ

neg:
อันโตนีโอ วีวัลดี
อันโตนีโอ ลูซิโอ วีวัลดี (Antonio Lucio Vivaldi) เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2221 (ค.ศ. 1678) ที่เมืองเวนีส ประเทศอิตาลี เขาเป็นเป็นนักแต่งเพลงและนักเล่นไวโอลินชื่อดังในสมัยบาโรก นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์และพระอีกด้วย วิวัลดีได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแต่งเพลงในยุคบาโรกที่ดีที่สุด อิทธิพลของเขาในขณะที่มีชีวิตอยู่ครอบคลุมไปทั่วทั้งยุโรป คนส่วนใหญ่รู้จักเขาจากการที่เขาแต่งเพลงให้กับเครื่องดนตรีประสานเสียง สำหรับไวโอลินและเครื่องดนตรีอื่น ๆ อีกมากมาย ตลอดจนแต่งเพลงที่ใช้ในการบูชาทางด้านศาสนา และละครเพลงกว่าสี่สิบบท ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือซีรีย์ของเพลงประสานเสียงไวโอลิน ที่รู้จักในชื่อ “The Four Seasons”

neg:
ทิเชียน
จอร์โจเนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1510 และเจ็นทิเล เบลลินีผู้มีอายุมากแล้วในปี ค.ศ. 1516 ทำให้ทิเชียนไม่มีคู่แข่งในการเขียนภาพแบบเวนิส หลังจากนั้นก็เป็นช่างเขียนที่ไม่มีใครมีชื่อเสียงเท่าเทียมได้อยู่หกสิบปี ในปี ค.ศ. 1516ทิเทียนก็ได้รับเงินบำนาญจากเซเน็ท

neg:
นิโคลา เทสลา
หลังจากการตายของเขางานของเทสล่าก็ได้เงียบหายไป แต่ในปี 2533 เขาก็เริ่มกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง ในปี 2548 เขาถูกเสนอชื่อให้เป็นตัวแทน 1 ใน 100 คนในรายการโทรทัศน์ "The Greatest American" โดยการสำรวจนิยมโดย AOL กับ ช่อง Discovery

neg:
จูเซปเป แวร์ดี
จูเซปเป ฟอร์ตูนีโน ฟรันเชสโก แวร์ดี () เป็นคีตกวีชาวอิตาลี เกิดเมื่อวันที่10 ตุลาคม พ.ศ. 2356 (ค.ศ. 1813) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2444 (ค.ศ. 1901) โด่งดังจากอุปรากรเรื่อง "ลา ทราเวียตตา" "ไอด้า" "โอเทลโล" ผลงานของเขาได้รับความนิยมอย่างสูงเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ และต่อเนื่องจวบจนปัจจุบัน

neg:
จาโกโม บัลลา
Balla ลงนามในแถลงการณ์ที่สองของภาพวาดฟิวเจอริสม์ ในปี ค.ศ.1910 พร้อมด้วย อุมแบร์โต บ็อชชิโอนี,คาร์โล คาร์รา ,ลุยจี รุสโซโล และ จีโน เซเวรินี แต่ไม่ได้แสดงผลงานในกลุ่มนี้ จนกระทั่ง ค.ศ. 1913 เนื่องจากใน 1912 เขาเดินทางไปยังกรุงลอนดอนและ Düsseldorf เขาเริ่มศึกษาภาพวาด นามธรรมของแสง ในปี 1913 ได้เข้าร่วมใน Erste Deutsche Herbstsalon ที่ Der Sturm ในกรุงเบอร์ลินและ ในการจัดนิทรรศการที่รอตเทอร์ดาม
ในปี 1914 เขาทดลองสร้างประติมากรรมเป็นครั้งแรก และ ได้จัดแสดงใน Prima Esposizione Libera futurista ที่ Galleria Sprovieri, โรม เขาได้ออกแบบเฟอร์นิเจอร์และออกแบบเสื้อผ้า ร่วมกับ Fortunato Deperoและเขียน แถลงการณ์ The Futurist Reconstruction of the Universe] ในปี 1915 การแสดงผลงานเดี่ยวครั้งแรกของเขาถูกจัดขึ้น ในปีเดียวกันนั้น ที่ Società Italiana Lampade Elettriche “Z” และที่ Sala d’Arte A. Angelelli ในโรม ผลงานของเขาถูกนำมาแสดงในปี 1915 ที่ Panama-Pacific International Exposition ในซานฟรานซิสโก
ในปี 1918 เขาได้รับให้จัดการแสดงผลงานเดี่ยวที่ Casa d' Arte Bragaglia ในโรม หลังจากนั้นในปี 1935 บัลลายังคงจัดแสดงงานของเขาทั้งในยุโรป และสหรัฐอเมริกา รวมทั้งเป็นสมาชิกของ อักกาเดเมียดีซันลูกา ในโรม เขาเสียชีวิต เมื่อ 1 มีนาคม 1958 ที่กรุงโรม

neg:
ปาโอโล เวโรเนเซ
ปาโอโล เวโรเนเซ () หรือ ปาโอโล กาลยารี (; ค.ศ. 1528 - 19 เมษายน ค.ศ. 1588) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีที่ทำงานอยู่ในเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานชิ้นสำคัญของเวโรเนเซก็ได้แก่ "งานแต่งงานที่เคนา" และ "งานเลี้ยงที่บ้านของลีวาย" (The Feast in the House of Levi) เวโรเนเซใช้ชื่อ "ปาโอโล กาลยารี" และมารู้จักกันว่า "ปาโอโล เวโรเนเซ" ตามชื่อเมืองเกิดที่เวโรนาในประเทศอิตาลี

neg:
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ (, ออกเสียง) (6 กันยายน ค.ศ. 1475 - ราว ค.ศ. 1554) เป็นสถาปนิกของยุคแมนเนอริสม์ชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานชิ้นสำคัญของชาญเซบาสเตียโน แซร์ลิโอก็ได้แก่การเป็นผู้นำทีมงานอิตาลีในการสร้างพระราชวังฟงแตนโบลในฝรั่งเศส แซร์ลิโอมีส่วนในการวางรากฐานของลำดับสถาปัตยกรรมคลาสสิกในศาสตรนิพนธ์ “"I sette libri dell'architettura"” หรือ “"Tutte l'opere d'architettura et prospettiva"”

neg:
สงครามโลกครั้งที่สอง
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 12 เมษายน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา แฟรงกลิน โรสเวลต์ ถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่ง ผู้ที่มารับตำแหน่งต่อคือ รองประธานาธิบดี แฮร์รี เอส. ทรูแมน ขณะที่เบนิโต มุสโสลินีถูกสังหารโดยขบวนการกู้ชาติอิตาลี เมื่อวันที่ 28 เมษายน และอีกสองวันให้หลัง ฮิตเลอร์ก็ยิงตัวตาย และสืบทอดอำนาจต่อให้กับจอมพลเรือ คาร์ล เดอนิทซ์

neg:
โรเจอร์ เซลาซนี
โรเจอร์ เซลาซนี () (13 พ.ค. 1937 - 14 มิ.ย. 1995) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์และนิยายแฟนตาซีชาวอเมริกัน. เขาเคยได้รับรางวัลเนบิวลาสามครั้ง และรางวัลฮิวโกหกครั้ง ซึ่งสองครั้งในนั้น เป็นนิยายเรื่อง "Lord of Light" (ค.ศ. 1968) และ "...And Call Me Conrad" (ค.ศ. 1966) (ซึ่งภายหลังตีพิมพ์ในชื่อ "This Immortal")

neg:
อุมแบร์โต บอชโชนี
อุมแบร์โต บ็อชชิโอนี () (19 ตุลาคม ค.ศ. 1882 - 17 สิงหาคม ค.ศ. 1916) เป็นจิตรกรและประติมากรชาวอิตาลีของขบวนการอนาคตนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 งานของบ็อชชิโอนีแสดงถึงความเคลื่อนไหว (dynamism), ความรวดเร็ว และ เทคโนโลยี

neg:
จูเซปเป แวร์ดี
ในขณะที่นครมิลาน พ่ายแพ้และถูกจักรวรรดิออสเตรียเข้ายึดครอง แวร์ดีได้ประพันธ์อุปรากรเรื่อง "Il Corsaro", "La Battaglia di Legnano" และ "Luisa Miller" รวมทั้งเรื่อง "Manon Lescaut" ที่แต่งไม่จบ หลังจากข่าวอื้อฉาวเกี่ยวกับบทประพันธ์เรื่อง "Stiffelio" ในปี พ.ศ. 2394 (ค.ศ. 1851) เรื่อง "Rigoletto" ก็ประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้นในการเปิดแสดงที่โรงละครลา เฟนิกซ์ ในนครเวนีซ

neg:
นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
นิกโกเลาะ ดี แบร์นาโด เดย์ มาเกียเวลลี (; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1469 - 21 มิถุนายน ค.ศ. 1527) เป็นนักปรัชญา นักเขียน และนักรัฐศาสตร์ชาวอิตาลี นับเป็นหนึ่งในบิดาแห่งรัฐศาสตร์ยุคใหม่ มีชีวิตอยู่ในยุคเรอเนซองส์ ซึ่งเขาเป็นนักวิชาการ นักปรัชญาการเมือง นักดนตรี กวี นักเขียนบทละคร แต่ที่สำคัญคือเขาเป็นอาสาสมัครสาธารณกิจแห่งสาธารณรัฐฟลอเรนไทน์ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1498 หลังจากที่ จิโรลาโม ซาโวนาโรลา ถูกไล่ออกและประหารชีวิต สภา Great Council ได้เลือกให้มาเกียเวลลีเป็นเลขานุการสถานทูตที่สองของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (second Chancery of the Republic of Florence) ได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งรัฐศาสตร์สมัยใหม่

neg:
การล่าสัตว์ในป่า (อูเชลโล)
ภาพ “การล่าสัตว์ในป่า” ที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลราวปี ค.ศ. 1470 เป็นภาพแรกๆ ที่เริ่มการใช้การเขียนแบบทัศนมิติของ|ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ที่เนื้อหาเป็นภาพของผู้ล่าสัตว์, ม้า, สุนัข และ กวาง ที่ค่อยกลืนหายเข้าไปในความมืดของป่าที่ไกลออกไป ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายเท่าที่ทราบที่เขียนโดยอูเชลโลก่อนที่จะมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475

neg:
โลเรนโซ เบลลีนี
โลเรนโซ เบลลีนี (; 3 กันยายน ค.ศ. 1643 – 8 มกราคม ค.ศ. 1704) เป็นแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1643 เมื่ออายุได้ 20 ปี เบลลีนีเริ่มศึกษาโครงสร้างของไตและพบท่อรวมส่วนปลาย (รู้จักในอีกชื่อคือ ท่อเบลลีนี) ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยปิซา และทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่า 30 ปี ก่อนจะถูกเชิญมาเป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุกโคสิโมที่ 3 และเป็นแพทย์ที่ปรึกษาอาวุโสประจำสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 เบลลีนีเสียชีวิตที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1704

neg:
ปาโอโล อุชเชลโล
ปาโอโล อุชเชลโล (; ชื่อเมื่อแรกเกิด: ; ค.ศ. 1397 - 10 ธันวาคม ค.ศ. 1475) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และเป็นจิตรกรในบรรดาจิตรกรคนแรก ๆ ที่ใช้ทฤษฎีการเขียนแบบทัศนียภาพ จอร์โจ วาซารี กล่าวใน "ชีวิตศิลปิน" ถึงปาโอโล อุชเชลโลว่าเป็นจิตรกรผู้มีความสนใจอย่างมุ่งมั่นในการเขียนแบบทัศนียภาพและจะนั่งศึกษาเพื่อจะเข้าใจการใช้จุดลับตาหรือจุดอันตรธาน (Vanishing point) อุชเชลโลใช้ทัศนียภาพเพื่อทำให้ภาพมีความลึกในการบรรจุเนื้อหาแทนที่จะต้องเขียนต้องเขียนภาพเป็นชุดหรือต่อเนื่องเป็นฉากๆ อย่างเช่นจิตรกรร่วมสมัย

neg:
อิซาเบลลา รอสเซลลินี
อิซาเบลลา รอสเซลลินี (18 มิถุนายน ค.ศ. 1952 - ) เป็นนักแสดง นางแบบ นักเขียนชาวอิตาลี มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากการเป็นนางแบบโฆษณาเครื่องสำอางลังโคม เป็นเวลาถึง 14 ปีติดต่อกัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1982 ถึง ค.ศ. 1996 และมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง "Blue Velvet" และ "Death Becomes Her"

neg:
มาร์ซีโอ สตราซโซลโด
มาร์ซีโอ สตราซโซลโด (; 23 ธันวาคม พ.ศ. 2482 ในกอรีเซีย อิตาลี – 5 มกราคม พ.ศ. 2560) เป็นนักการเมืองชาวอิตาลี และประธานจังหวัดอูดีเน ตามผลการสำรวจในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 เขาเป็นประธานที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุดในบรรดา 108 จังหวัดของประเทศอิตาลี เขาถูกบังคับให้ลาออกในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 หลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจ

neg:
โจวันนี บัตติสตา ตีเอโปโล
ติเอโปโลเดิมเป็นลูกศิษย์ของเกรกอริโอ ลัซซารินิ (Gregorio Lazzarini) แต่ได้รับอิทธิพลจากเซบาสติอาโน ริชชิและจิโอวานนิ บัตติสตา ปิอัซเซตตาจิตรกรร่วมสมัยที่มีอาวุโสกว่ามากกว่า เมื่ออายุได้ 19 ปีติเอโปโลก็เขียนงานจ้างสำคัญงานแรกเสร็จที่ชื่อ “เอบราฮัมสังเวยไอแซค” ติเอโปโลออกจากห้องเขียนภาพของลัซซารินิในปี ค.ศ. 1717 และได้รับเข้าเป็นสมาชิกของสมาคมเซนต์ลูค (Fraglia) หรือสมาคมจิตรกร

neg:
โจวันนี บัตติสตา ตีเอโปโล
จิโอวานนิ บัตติสตา ติเอโปโล () (5 มีนาคม ค.ศ. 1696 - 27 มีนาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรยุคบาโรกชาวเวนิสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และ จิตรกรรมสีน้ำมัน ติเอโปโลไม่แต่ทำงานในอิตาลีแต่ยังทำงานในเยอรมนีและสเปนด้วย.

neg:
ถวัลย์ วงศ์เทเวศร์
ถวัลย์ขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2494 ในแบบมวยไทย โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคประยุทธ อุดมศักดิ์ ยก 5 หลังจากนั้น ถวัลย์หันมาเป็นเทรนเนอร์ให้กับค่ายวงศ์เทเวศร์ จนค่ายปิดตัวไป จึงไปทำงานที่โรงงานยาสูบ กระทรวงการคลัง จนเสียชีวิตด้วยโรคฝีในตับเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 58 ปี

neg:
วินเชนโซ สกามอซซี
วินเชนโซ สกามอซซี () (2 กันยายน ค.ศ. 1548 - 7 สิงหาคม ค.ศ. 1616) เป็นสถาปนิกและนักเขียนเกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรมชาวอิตาลี ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองวีเชนซา (Vicenza) และเวนิส (Venice) ในช่วงท้ายของศตวรรษที่ 16 วินเชนโซ สกามอซซี น่าจะเป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดในยุคนี้โดยเป็นช่วงต่อระหว่างอานเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio) กับบัลดัสซาร์เร ลองเกนา (Baldassarre Longhena) ซึ่งลองเกนาเป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของวินเชนโซ

neg:
เบนอซโซ กอซโซลี
เบนนอซโซ กอซโซลิ (Benozzo Gozzoli ชื่อเมื่อแรกเกิด: Benozzo di Lese, ราว ค.ศ. 1421 - ค.ศ. 1497) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีจากฟลอเรนซ์ ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง งานของกอซโซลิที่สุดคือจิตรกรรมฝาผนังภายในวังเมดิชิ (Palazzo Medici) ซึ่งแสดงขบวนที่หรูหราที่เต็มไปด้วยรายละเอียดและมีอิทธิพลจากศิลปะกอธิคนานาชาติ (International Gothic)

neg:
พระเจ้าการ์โลที่ 1 แห่งเนเปิลส์
สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งซิซิลี หรือ ชาร์ลส์แห่งอองชู (, ) (21 มีนาคม ค.ศ. 1226 – 7 มกราคม ค.ศ. 1285) สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งซิซิลีเป็นพระราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสและบล็องช์แห่งคาสตีล สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส และเป็นพระอนุชาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส

neg:
ซันโดร บอตตีเชลลี
ในปี ค.ศ. 1481]] สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 เรียกตัวบอตติเชลลีและช่างเขียนผู้มีชื่อเสียงชาวฟลอเรนซ์และอุมเบรียอื่นๆ ไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซิสติน งานที่บอตติเชลลีเขียนมีความสำเร็จพอประมาณ หลังจากนั้นบอตติเชลลีก็กลับมาฟลอเรนซ์ และเขียนความเห็นแก่บางส่วนของงานของดานเตและเขียนภาพประกอบ “ไฟนรก” (Inferno) สำหรับมหากาพย์ “ไตรภูมิดานเต” ซึ่งบอตติเชลลีทุ่มเททั้งทางใจและทางกำลังทรัพย์จนทำให้ชีวิตออกจะไม่เข้าร่องเข้ารอยอยู่ระยะหนึ่ง

neg:
เมดีชี
สมาชิกที่สำคัญที่สุดในตระกูลเมดีชี ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 คือ โคสิโมที่ 1 (Cosimo I de Medici) ผู้ที่กลับมาจากการปลดเกษียณที่มูเกลโลมาเป็นประมุขสูงสุดของแคว้นทัสเคนี ได้ชัยชนะในการรบกับรัฐเซียนนาเมืองคู่ปรับ และเป็นผู้ก่อตั้ง ราชอาณาจักรฟลอเรนซ์ (Grand Duchy of Tuscany)

neg:
ประเทศอิตาลี
ต่อมาในปี ค.ศ. 1922 ระบบเผด็จการฟาสซิสต์ ถูกนำมาใช้ในประเทศอิตาลีกว่า 20 ปี โดยการนำของเบนิโต มุสโสลินี ถึงแม้ว่าจะมีกษัตริย์ทรงเป็นประมุข แต่ก็เป็นเพียงในนามเท่านั้น จนกระทั่งเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง อิตาลีเข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรยึดเกาะซิซิลีได้ มุสโสลินีจึงถูกปลดออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และแต่งตั้งปีเอโตร บาโดลโย ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทน และประกาศสงครามกับนาซีเยอรมนี จนได้รับชัยชนะ โดยมุสโสลินีถูกกลุ่มต่อต้านฟาสซิสต์จับกุม และถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าในข้อหาทรยศต่อชาติที่เมืองมิลาน

neg:
เวกกีเอตตา
ฟรานเชสโค ดิ จอร์โจ เอ ดิ โลเรนโซ หรือที่รู้จักกันว่า เวชชิเอตตา หรือ โลเรนโซ ดิ เปียโตร () (ค.ศ. 1412 - 6 มิถุนายน ค.ศ. 1480) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนาของคริสต์ศตวรรษที่ 15 นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเป็นช่างทอง ประติมากร และสถาปนิกอีกด้วย จอร์โจ วาซารีรวมประวัติชีวิตของเวชชิเอตตาในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น”

neg:
อัลเฟรด โนเบล
ก่อนเสียชีวิตไม่นานัก อัลเฟร็ต โนเบลได้เขียนบทละครเศร้าชื่อ "เทวฑัณท์" (Nmesis)เป็นบทร้อยแก้วความยาว 4 ตอน เป็นเรื่องเกี่ยวกับสตรีอิตาลีผู้มีบทบาทสำคัญเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมอันลือลั่นในกรุงโรมในยุคนั้น บทละครได้รับการตีพิมพ์พอดีกับช่วงการตายของโนเบล หนังสือทั้งหมดถูกทำลายทันทีหลังการตายของเขา แต่ก็มีเหลือรอดอยู่ 3 เล่ม ที่เพิ่งได้รับการตีพิมพ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2546

neg:
ทิพยทัศน์ของกางเขน (ห้องราฟาเอล)
ทิพยทัศน์ของกางเขน () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอล]]ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 ผู้ที่เขียนอาจจะเป็นจานฟรานเชสโค เพ็นนิ, จุยลิโอ โรมาโน และราฟฟาเอลลิโน เดล โคลเล (Raffaellino del Colle)

neg:
เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี (อิตาลี: "Evangelista Torricelli", บางตำราออกเสียงภาษาอังกฤษว่า ตอร์ริเชลลี หรือ ทอร์ริเชลลี, 15 ตุลาคม พ.ศ. 2151 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2190) เป็นนักฟิสิกส์ และนักคณิตศาสตร์ ชาวอิตาลี ผู้ประดิษฐ์คิดค้น บารอมิเตอร์ และภายหลังได้ถูกนำชื่อของเขาได้นำไปตั้งเป็น หน่วยของความดันในระบบ หน่วยเอสไอ บางตำรายกย่องให้เขาเป็น บิดาแห่งอุทกพลศาสตร์
โตร์ริเชลลี เกิดเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2151 ใน ฟาเอนซา รัฐสันตะปาปา ( )
กำพร้าพ่อตั้งแต่เด็ก และได้รับการศึกษาในการอุปถัมภ์ของลุง ซึ่งเป็นพระใน นิกายคามัลโดเลเซ () และลุงได้ชักนำเขาเข้าศึกษาวิชาคณิตศาสตร์และปรัชญาที่ วิทยาลัยเจซุอิท ( College) ตั้งแต่หนุ่ม เมื่อ พ.ศ. 2167 (1624)

neg:
จอร์โจเน
นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน

neg:
วิตตอรีโอ เด ซีกา
วิตตอรีโอ เด ซีกา ( ; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1901 – 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักแสดงชาวอิตาลี เป็นผู้นำในการเคลื่อนไหวสัจนิยมแนวใหม่

neg:
ทิเชียน
ทิเชียนเป็นผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักโดยแพร่หลายเมื่อมาเสียชีวิตด้วยกาฬโรคที่ระบาดในเวนิสเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576 ทิเทียนเป็นผู้เดียวที่เป็นเหยื่อของโรคร้ายที่ได้รับการทำพิธีและฝังในวัดที่บาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ตามที่ตั้งใจไว้แต่แรง งาน “ปีเอต้า” มาเขียนเสร็จโดย ปาร์มาผู้ลูก (Palma the Younger) ทิเชียนนอนอยู่ไม่ไกลจากภาพเขียนที่มีชื่อเสียงของตนเอง “พระแม่มารีเปซาโร” หลุมศพของทิเชียนไม่มีเครื่องหมายจนกระทั่งต่อมาอีกนานเมื่อผู้ปกครองออสเตรียนจ้างอันโตนิโอ คาโนวา (Antonio Canova) ให้สร้างอนุสาวรีย์ใหญ่ให้
ไม่นานหลังจากการเสียชีวิตของทิเชียน โอซาริโอลูกชายก็เสียชีวิตด้วยโรคเดียวกัน คฤหาสน์ของทิเชียนถูกปล้นหลังจากนั้น

neg:
วาซีลี ไซเซฟ
หลังจากสงครามจบลง ไซเซฟ ตั้งรกรากอยู่ใน เคียฟ โดยเขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสิ่งทอก่อนได้รับการจ้างงานเป็นวิศวกร เขาได้มาเป็นผู้อำนวยการของโรงงานสิ่งทอ ในเคียฟและยังคงอยู่ในเมืองนั้นจนกระทั่งเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ตอนอายุ 76 ปี เพียงสิบวันสุดท้ายก่อน การล่มสลายของสหภาพโซเวียต เบื้องต้นร่างเขาถูกฝังที่ เคียฟ ภายหลังจึงย้ายไปฝังที่วอลโกกราดตามคำขอสุดท้ายของเขา

neg:
ทิเชียน
เมื่อปี ค.ศ. 1512 ทิเชียนย้ายกลับไปเวนิสจากปาดัว และในปี ค.ศ. 1513 ก็ได้รับใบอนุญาตจากหอพ่อค้าเยอรมัน และได้เป็นหัวหน้างานของรัฐบาลที่มีหน้าที่บริหารการเขียนภาพต่อจากที่จิโอวานนี เบลลินีที่ทำค้างไว้ภายในวังของดยุก ทิเชียนตั้งสติวดิโอบนแกรนด์คาแนลที่ซานซามูเอล แต่ก็ไม่ได้รับประโยชน์เต็มที่จากใบอนุญาตนี้จนกระทั่งหลังจากที่เบลลินีเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1516 ใบอนุญาตนี้ทำให้ทิเชียนได้รับเงินรายได้ปีละ 20 คราวน์และได้รับยกเว้นจากภาษีบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนกับการเขียนภาพเหมือนของดยุกของเวนิสเป็นจำนวนเงิน 8 คราวน์ต่อภาพ ทิเชียนเขียนด้วยกันทั้งหมด 5 ภาพ

neg:
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอผู้เกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1475 ที่เมืองโบโลนยา, ประเทศอิตาลี เดินทางไปยังกรุงโรมในปี ค.ศ. 1514 ไปทำงานในห้องงานสถาปัตยกรรมของบันดาสซาเร เปรุซซิจนกระทั่งการตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 1527) ซึ่งทำให้งาสถาปัตยกรรมต่างๆ ต้องมาหยุดชะงักลง แซร์ลิโอก็เช่นเดียวกับเปรุซซิที่เริ่มงานอาชีพโดยการเป็นจิตรกรมาก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1527 แซร์ลิโอก็ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เวนิสจนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ1540 แต่ก็ไม่มีผลงานอะไรที่ดีเด่นที่เวนิส

neg:
ทิเชียน
ทิเชียนเดินทางไปกรุงโรมในปี ค.ศ. 1546 และได้รับสิทธิเสรีภาพเมืองซึ่งเป็นสิทธิพิเศษ—ผู้ที่ได้รับก่อนหน้านั้นคือไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1537 ขณะเดียวกันทิเชียนก็อาจจะได้รับช่วงต่อจากจิตรกรเซบาสเตียน เดล พิออมโบ ผู้ได้รับตราจากพระสันตะปาปา ทิเชียนพร้อมที่จะยอมรับศีลบวชเพื่อจะได้รับตราแต่ก็มิได้มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งถูกเรียกตัวจากเวนิสในปี ค.ศ. 1547 เพื่อเขียนภาพพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 และผู้อื่นในเอาก์สบวร์ค ต่อมาก็กลับไปอีกในปี ค.ศ. 1550 เพื่อวาดภาพเหมือนสำหรับพระเจ้าฟิลลิปที่ 2 แห่งสเปน เพื่อส่งไปถวายสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษเพื่อการพิจารณาในการเป็นคู่

neg:
ดุชโช
งานของดุชโชก็ได้แก่ “พระแม่มารีรูเชลไล” (Madonna Rucellai) ที่เขียนเมื่อค.ศ. 1285 สำหรับวัดซานตามาเรียโนเวลลา (Santa Maria Novella) ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ ที่ฟลอเรนซ์ และ บานพับภาพ “จิตรกรรมมาเอสตา” ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกอยู่ที่มหาวิหารเซียนนา บานกลางเป็นพระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์และเทวดาและนักบุญ

neg:
วิลเลียม เทลล์ (อุปรากร)
วิลเลียม เทล (; ; ) เป็นอุปรากรความยาว 4 องก์ ที่แต่งโดยโจอากีโน รอสซีนี (1792 – 1868) คีตกวีชาวอิตาลี ดัดแปลงจากบทละครในปี ค.ศ. 1804 เรื่อง "Wilhelm Tell" ต้นฉบับภาษาเยอรมันของฟรีดิช ชิลเลอร์ (1759 – 1805) เป็นเรื่องราวของวิลเลียม เทล วีรบุรุษนักแม่นธนูชาวสวิสที่เป็นผู้นำการต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ฮับส์บูร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นผลงานอุปรากรชิ้นสุดท้ายของรอสซีนี ก่อนจะวางมือจากการเขียนอุปรากร

neg:
พาร์มิจานิโน
จิโรลาโม ฟรานเชสโค มาเรีย มัซโซลา หรือ ฟรานเชสโค มัซโซลา () (11 มกราคม ค.ศ. 1503 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1540) เป็นจิตรกรยุคแมนเนอริสม์คนสำคัญของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน มัซโซลารู้จักกันสั้นๆ ว่า “พาร์มิจานิโน” งานของพาร์มิจานิโนมีลักษณะยาวที่รวมทั้งภาพ “มโนทัศน์ของนักบุญเจอโรม” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1527 และ “พระแม่มารีพระศอยาว” (Madonna with the Long Neck) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1534

neg:
อัมโบรโจ โลเรนเซตตี
อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเกิดราวปี ค.ศ. 1348 ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับเปียโตร ลอเร็นเซ็ตตีพี่ชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1348 อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” อัมโบรจิโอมีผลงานระหว่างปี ค.ศ. 1348 ถึงปี ค.ศ. 1348

neg:
เอนรีโก โตเซลลี
เอนรีโก โตเซลลี, เคานต์สวามีแห่งมอนตีโนโซ (Enrico Toselli) เป็นนักเปียโนและนักแต่งเพลงจากเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี มีผลงานการเขียนโอเปเรตตา เรื่อง "La cattiva Francesca" (1912) และ "La principessa bizzarra" (1913) และ "เซเรเนด 'Rimpianto' โอปุสที่ 6 หมายเลข 1" ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง

neg:
โกซีโม รอสเซลลี
โคสิโม รอซเซลิเกิดในปี ค.ศ. 1439 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เมื่ออายุได้สิบสี่ปีรอซเซลิก็ไปเป็นลูกศิษย์ของเนริ ดิ บิชชิ (Neri di Bicci) และในปี ค.ศ. 1460 ก็ไปเป็นผู้ช่วยของเบอร์นาร์โด ดิ สเตฟาโน รอซเซลิผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน งานที่ทำในสมัยแรกที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงคือฉากแท่นบูชา “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ในชาเปลที่สามทางซ้ายภายในวัดซานอัมโบรจิโอในฟลอเรนซ์ ในวัดเดียวกันบนผนังของชาเปลหนึ่งก็มีงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยโคสิโมที่วาซารีให้การสรรเสริญว่าเป็นงานที่มีฝีมือดี โดยเฉพาะภาพเหมือนของนักวิชาการพิโคแห่งมิรานโดลา (Pico of Mirandola) ฉากที่เขียนเป็นขบวนแห่ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนอย่างมีพลังและไม่มีความเป็นแมนเนอริสม์เท่างานเขียนชิ้นอื่น ภาพเขียนสำหรับวัดอันนังซิอาตาที่เป็นภาพของนักบุญบาร์บารา นักบุญแม็ทธิว และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะที่ฟลอเรนซ์

neg:
บรูโน เปซาโอลา
บรูโน เปซาโอลา (; 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 – 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2558) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมลูกครึ่งอิตาลี-อาร์เจนตินา เขามีชื่อเสียงมากในช่วงที่เขาอยู่กับสโมสรฟุตบอลฟีโอเรนตีนาและนาโปลีทั้งในช่วงที่เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีม

neg:
กาลิเลโอ กาลิเลอี
กาลิเลโอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1642 รวมอายุ 77 ปี แฟร์ดีนันโดที่ 2 เด เมดีชี แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี ต้องการฝังร่างของเขาไว้ในอาคารหลักของมหาวิหารซันตาโกรเช ติดกับหลุมศพของบิดาของท่านและบรรพชนอื่น ๆ รวมถึงได้จัดทำศิลาหน้าหลุมศพเพื่อเป็นเกียรติด้วย แต่แผนการนี้ไม่สำเร็จ เนื่องจากถูกสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 และหลานของพระองค์คือพระคาร์ดินัลฟรานเชสโก บาร์เบรินี คัดค้าน เขาจึงต้องฝังร่างอยู่ในห้องเล็ก ๆ ถัดจากโบสถ์น้อยของโนวิซที่ปลายสุดโถงทางเดินทางปีกด้านใต้ของวิหาร ภายหลังเขาได้ย้ายหลุมศพไปไว้ยังอาคารหลักของมหาวิหารในปี ค.ศ. 1737 หลังจากมีการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา

neg:
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1551-1559)
ในระยะแรกของสงครามการเข้าไปโจมตีในดัชชีลอแรนของพระเจ้าอ็องรีประสบกับความสำเร็จ โดยทรงยึดนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้สามแห่ง คือ แม็ส ตูล และ แวร์เดิง แต่เมื่อทรงเดินทัพไปรุกรานแคว้นทัสกานีในปี ค.ศ. 1553 ในการสนับสนุนซีเอนาที่ถูกโจมตีโดยกองทัพของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และทัสกานี พระองค์ก็ได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการที่มาร์เชียโนต่อจัน จาโกโม เด เมดีชี (Gian Giacomo Medici) ซีเอนาเสียเมืองในปี ค.ศ. 1555 และในที่สุดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของแกรนด์ดัชชีทัสกานีที่ก่อตั้งขึ้นโดยโกซีโมที่ 1 เด เมดีชี

neg:
นิคโคโล ดา โทเล็นทิโน
นิคโคโล มอรุซซิ หรือที่รู้จักกันดีว่า นิคโคโล ดา โทเล็นทิโน () (ราว ค.ศ. 1350 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1435) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15

neg:
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
หลังเที่ยงคืนวันที่ 29 เมษายน ฮิตเลอร์สมรสกับเอฟา เบราน์ในพิธีตามกฎหมายเล็ก ๆ ในห้องแผนที่ภายในฟือเรอร์บุงเกอร์ หลังทานอาหารเช้างานแต่งที่เรียบง่ายกับภรรยาใหม่ของเขา จากนั้น เขานำเลขานุการเทราเดิล ยุงเงอ (Traudl Junge) ไปอีกห้องหนึ่งและบอกให้เขียนพินัยกรรมฉบับหลังสุดของเขา เหตุการณ์ดังกล่าวมีฮันส์ เครพส์, วิลเฮ็ล์ม บวร์คดอร์ฟ, โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ และมาร์ทีน บอร์มันเป็นพยานและผู้ลงนามเอกสาร ในช่วงบ่าย ฮิตเลอร์ทราบข่าวการประหารชีวิตผู้เผด็จการชาวอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี ซึ่งอาจเพิ่มความตั้งใจที่จะหนีการจับตัว
วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 หลังการสู้รบถนนต่อถนนอย่างเข้มข้น เมื่อกองทัพโซเวียตอยู่ในระยะหนึ่งหรือสองช่วงตึกจากทำเนียบรัฐบาลไรช์ ฮิตเลอร์และเบราน์ทำอัตวินิบาตกรรม เบราน์กัดแคปซูลไซยาไนด์ และฮิตเลอร์ยิงตัวตายด้วยปืนพกวัลเทอร์ เพเพคา (Walther PPK) 7.65 มม. ของเขา ร่างไร้วิญญาณของฮิตเลอร์และเอฟา เบราน์ถูกนำขึ้นบันไดและผ่านทางออกฉุกเฉินของบังเกอร์ไปยังสวนที่ถูกระเบิดหลังทำเนียบรัฐบาลไรช์ ที่ซึ่งทั้งสองร่างถูกวางไว้ในหลุมระเบิด ราดด้วยน้ำมัน และจุดไฟ ขณะที่กองทัพแดงยิงปืนใหญ่ถล่มต่อเนื่อง

neg:
ราชอาณาจักรอิตาลี
ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1922 พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 โปรดเกล้าให้เบนิโต มุสโสลินี ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีและเปิดโอกาสให้พรรคฟาสซิสต์ได้มีโอกาสแสวงหาเป้าหมายทางการเมืองตราบเท่าที่พรรคยังคงสนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์และคำนึงถึงผลประโยชน์ของสถาบัน หากเปรียบเทียบกับอดีตนายกรัฐมนตรีของอิตาลีหลายคนและผู้นำของประเทศต่างๆ ในโลกขณะนั้น จะถือได้ว่ามุสโสลินีเป็นผู้นำที่มีอายุน้อยมากด้วยวัย 39 ปี ณ ช่วงที่ขึ้นดำรงตำแหน่ง มุสโสลินีถูกเรียกขานจากผู้สนับสนุนของเขาว่า "อิลดูเช" หรือ "ท่านผู้นำ" และคำเรียกขานนี้ก็ถูกใช้เป็นชื่อยศศักดิ์อย่างไม่เป็นทางการซึ่งถูกใช้กันโดยทั่วไปในการอธิบายถึงตำแหน่งที่เขาดำรงอยู่ช่วงสมัยฟาสซิสต์เรืองอำนาจ ในช่วงนี้เองด้วยที่ความเชื่อเกี่ยวกับบุคลิกภาพของมุสโสลินีวาดฝันให้ตัวเขาว่าเป็นผู้กอบกู้ชาติ และได้รับแรงสนับสนุนจากความนิยมบุคลิกภาพของตัวมุสโสลินีในหมู่ประชาชนชาวอิตาลี ซึ่งจะยังคงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากสาธารณชนก่อนที่จะไปเสื่อมลงในช่วงที่อิตาลีเผชิญกับความล้มเหลวทางการทหารอย่างต่อเนื่องในสงครามโลกครั้งที่สอง

neg:
ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์
ในช่วงแรกที่อุปรากรเรื่องนี้ออกแสดง กลับไม่ได้รับการยอมรับนัก เนื่องจากถูกต่อต้านโดยผู้ชื่นชอบผลงานของโจวันนี ไปซีเอลโล (1740 – 1816) ที่เคยแต่งอุปรากรจากเรื่องเดียวกันนี้ ใช้ชื่อว่า "Il barbiere di Siviglia, ovvero La precauzione inutile" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1782 ซึ่งกล่าวหารอสซีนีแต่งอุปรากรชิ้นนี้เพื่อเทียบชั้น และล้อเลียนงานของไปซีเอลโล ซึ่งเน้นเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก ต่างจากของรอสซีนีที่เน้นเรื่องขบขัน

neg:
โซชีเอตาสปอร์ตีวากัลโชนาโปลี
ในปี ค.ศ. 1926 จิออร์จิโอ อัสคาเรลลี ประธานสโมสรในขณะนั้นได้ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรอีกครั้งเป็น AC Napoli และใช้ชื่อนี้มาถึง 78 ปีก่อนที่ในปี ค.ศ. 2004 ออเรลิโอ เด ลอเรนติส ผู้สร้างหนังชื่อดัง ชาวอิตาลี ได้ทำการเทคโอเวอร์สโมสรพร้อมกับเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น S.S.C. Napoli มาจนถึงปัจจุบัน

neg:
วิลเลียม เชกสเปียร์
เชกสเปียร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1616 โดยใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่กับภรรยาและบุตรสาวทั้งสอง ซูซานนาแต่งงานกับนายแพทย์ จอห์น ฮอลล์ เมื่อปี ค.ศ. 1607 ส่วนจูดิธแต่งงานกับโทมัส ควินีย์ พ่อค้าเหล้าองุ่น สองเดือนหลังจากเชกสเปียร์เสียชีวิต

neg:
โรดอลโฟ กราซีอานี
จอมพลโรดอลโฟ กราซีอานี, มาร์ควิสแห่งเนเกลลีที่ 1 (Rodolfo Graziani, 1st Marquess of Neghelli, 11 สิงหาคม ค.ศ. 1882 - 11 มกราคม ค.ศ. 1955) เป็นนายทหารสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลี ผู้นำในการขยายแสนยานุภาพทางทหารของอิตาลีเข้าไปในทวีปแอฟริกา ทั้งในช่วงก่อนและในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2

neg:
ลูกา ซิญโญเรลลี
ลูคา ซินยอเรลลิ (Luca Signorelli หรือ Luca da Cortona หรือ Luca d'Egidio di Ventura (ชื่อเมื่อแรกเกิด)) (ราว ค.ศ. 1445 - 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 เป็นช่างร่าง ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยเฉพาะการเขียนแบบลวงตาที่ทำให้ดูภาพลึกกว่าความเป็นจริง (foreshortening) ที่ใช้ในงานเขียนชิ้นเอก “การตัดสินครั้งสุดท้าย” (Last Judgment) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1503 ภายในชาเปลทางด้านเหนือของบริเวณใกล้แท่นบูชาที่มหาวิหารออร์เวียตโต ในประเทศอิตาลี

neg:
ฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลี
วันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1687 ลูว์ลีได้ควบคุมการบรรเลงบทเพลง "เตเดอุม" (Te Deum) เพื่อเป็นเกียรติแด่พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ที่ทรงหายประชวรจากโรคร้าย เขากำกับวงโดยการเคาะไม้เท้าลงพื้นดั่งเช่นที่เขาชอบทำ แต่กลับโดนนิ้วหัวแม่เท้ากลายเป็นแผลและเกิดเป็นหนองจนเน่าเปื่อย เขากลับปฏิเสธตัดนิ้วเท้า จนทำให้แผลลุกลามและเป็นเหตุให้เขาเสียชีวิตในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1687 แต่เรื่องสาเหตุการเสียชีวิตของลูว์ลีนี้ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยืนยันข้อเท็จจริง

neg:
จักรพรรดิไทโช
ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2469 มีประกาศว่าจักพรรดิไทโชประชวรด้วยอาการบวมของพระปับผาสะ และ สิ้นพระชนม์ลงด้วยอาการพระหทัยวาย ในเวลา 1.25 นาฬิกา ของวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่พระราชวังฮะยะมะ จังหวัดคะนะกะวะ พระองค์ได้รับการขนานนามว่า จักพรรดิองค์แรกแห่งโตเกียว

neg:
ทิเชียน
ในช่วงระยะเวลาต่อมาระหว่าง ค.ศ. 1530 ถึง ค.ศ. 1550 ทิเชียนก็วิวัฒนาการลักษณะการเขียนเช่นในภาพ “ความตายของนักบุญปีเตอร์ผู้พลีชีพ” ในขณะเดียวกันรัฐบาลเวนิสก็ไม่พอใจที่ทิเชียนละเลยงานเขียนที่วังดยุก และสั่งให้ทิเชียนคืนเงินที่ได้รับไปในปี ค.ศ. 1538 และหันไปจ้างพอร์เดโนเนคู่แข่งมาแทนตำแหน่งของทิเชียน แต่พอร์เดโนเนก็มาเสียชีวิตในปลายปีและทิเชียนผู้ขณะนั้นขยันขันแข็งกับการเขียนภาพ “ยุทธการแห่งคาโดเร” (Battle of Cadore) ก็ได้รับจ้างกลับมาใหม่ ฉากยุทธการนี้และงานเขียนสำคัญๆ ของจิตรกรเวนิสสูญเสียไปกับเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในวังดยุกแห่งเวนิส (Doge's Palace) ในปี ค.ศ. 1577 . “ยุทธการแห่งคาโดเร” เป็นภาพขนาดเท่าคนจริงที่แสดงฉากการศึกของบาโตโลเมโอ ดาวิอาโน (Bartolomeo d'Alviano) นายพลเวนิสที่กำลังจู่โจมข้าศึกที่ทั้งม้าทั้งคนต้องถอยร่นลงไปในลำน้ำ งานชิ้นนี้เป็นความพยายามในการเขียนฉากความวุ่นวายของการศึกและความเป็นวีรบุรุษของผู้อยู่ในภาพให้เท่าเทียมกับภาพ “ยุทธการแห่งคอนแสตนติน” (Battle of Constantine) โดย ราฟาเอล, “ยุทธการแห่งคาสซินา” (Battle of Cascina) โดย ไมเคิล แอนเจโล และ “ยุทธการอันเกียริ” (The Battle of Anghiari) โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี (สองภาพหลังเขียนไม่เสร็จ) ที่เหลืออยู่ก็อยู่ในสภาพที่ไม่ดีนักที่อุฟฟิซิและงานแกะโลหะฝีมือปานกลางโดยฟอนทานา ภาพ “Speech of the Marquis del Vasto” (มาดริด, ค.ศ. 1541) ก็ถูกทำลายบางส่วนในเพลิงไหม้ แต่ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ทิเชียนสร้างงานชิ้นเอกหลายชิ้นที่จะเห็นได้จากภาพ “การนำเวอร์จินแมรีเข้าวัด” (Presentation of the Blessed Virgin) (เวนิส, ค.ศ. 1539) ซึ่งเป็นงานเขียนที่นิยมกันมากชิ้นหนึ่ง และงาน “พระเยซูปางทรมาน” (เวียนนา, ค.ศ. 1541) แม้ว่าภาพยุทธการจะเป็นงานที่สูญหายไปแต่ก็เป็นงานที่มีอิทธิพลต่อการเขียนแบบโบโลนยาและต่อปีเตอร์ พอล รูเบนส์มาก ทั้งในด้านการเขียนรายละเอียดและการเขียนความยุ่งเหยิงของเนื้อหาที่เห็นจากทหาร, ม้า, กลุ่มผู้คนที่วุ่นวายที่ตีนบันไดถือคบเพลิง และมีแถบปลิวสไวในท้องฟ้า

neg:
เจนตีเล เบลลีนี
เจ็นทิเล เบลลินีเกิดราว ค.ศ.1429 ที่ เวนิส, ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1507 เจ็นทิเลเป็นบุตรของจัคโคโป เบลลินี (Jacopo Bellini) เจ็นทิเลเป็นชื่อที่ตั้งตามเจ็นทิเล ดา ฟาเบรียโน (Gentile da Fabriano) ผู้เป็นครูของจัคโคโป เจ็นทิเล เบลลินีเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักของดยุคแห่งเวนิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1474

neg:
จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิมักซีมีเลียน(หรือมักซิมิเลียน) ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (เกิด 22 มีนาคม ค.ศ. 1459 - ตาย12 มกราคม ค.ศ. 1519) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1508 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1519 มักซีมีเลียนทรงปกครองร่วมกับพระราชบิดาระหว่างช่วงสิบปีสุดท้ายของรัชสมัยตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1483 พระองค์ทรงขยายอิทธิพลของราชวงศ์ฮับส์บูร์กทั้งในด้านการเสกสมรสและการสงคราม แต่ก็ทรงเสียดินแดนออสเตรียในบริเวณที่เป็นสวิตเซอร์แลนด์ปัจจุบันในยุทธการที่ดอร์นาค (battle of Dornach) เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1499 เมื่อฝ่ายสวิสได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด มักซิมิเลียนไม่ทรงมีทางเลือกนอกจากจะทรงต้องยอมลงพระนามในสนธิสัญญาบาเซิล (Treaty of Basel) เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1499 ที่มอบอิสรภาพให้แก่สวิตเซอร์แลนด์จากอำนาจของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก พระองค์ทรงมักจะได้รับการขนานพระนามว่า “อัศวินคนสุดท้าย”

neg:
วีจีลีโอแห่งเตรนโต
วิจิเลียสได้รับการฝังไว้ที่วัดที่ตนเองสร้างที่เทรนโทที่ต่อมาได้รับการขยายโดยบิชอปองค์ต่อมาออยกิพเพียสแห่งเทรนต์และอุทิศให้แก่วีจีลีโอ ที่ต่อมาเป็นมหาวิหารซันวีจีลีโอ ทันทีที่เสียชีวิตวิจิเลียสก็ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตและกิจการที่กระทำได้รับการส่งไปยังกรุงโรมและดูเหมือนว่าสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 จะทำการสถาปนาในนามของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ("De canonizat. SS.", Prato, 1839, I, ch. iv, no. 12) และเรียกวีจีลีโอว่าเป็น “มรณสักขีที่ได้รับการประกาศเป็นนักบุญคนแรกโดยพระสันตะปาปา” แขนของวีจีลีโอถูกแยกออกมาเป็นเรลิกบรรจุในหีบบรรจุมงคลวัตถุในปี ค.ศ. 1386.

neg:
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี (; 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 — 28 ธันวาคม ค.ศ. 1947) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีจากราชวงศ์ซาวอย ครองราชบัลลังก์อิตาลีระหว่างวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 จนถึงวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 นอกจากอิตาลีแล้วพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลยังทรงราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปียระหว่างปี ค.ศ. 1936 จนถึงปี ค.ศ. 1943 และพระมหากษัตริย์แห่งแอลเบเนียระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1943 ซึ่งรับรองโดยมหาอำนาจระหว่าง ค.ศ. 1937 ถึง ค.ศ. 1939 อีกด้วย ระหว่างรัชสมัยของพระองค์ก็มีเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นหลายเหตุการณ์ เช่น สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดไปจนถึงการสถาปนาและการล่มสลายของฟาสซิสต์ในอิตาลี

neg:
นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
นิคโคโล มาเคียเวลลี (อังกฤษ:Niccolo Machiavelli) หรือ นิคโคโล ดี แบร์นาโด เดย์ มาเคียเวลลี (อิตาลี:Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม ค.ศ.1469 ที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี บิดาของมาเคียเวลลี คือ เบอร์นาโด มาเคียเวลลี มีอาชีพเป็นทนายความและสนใจการศึกษาด้านมนุษยศาสตร์ ส่วนมารดา คือ บาร์โรโลเนีย เพลลี ว่ากันว่าเป็นกวีทางศาสนา นิคโคโล มาเคียเวลลี เริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุ 7 ปี โดยศึกษาเกี่ยวกับภาษาลาตินเป็นพื้นฐาน เมื่ออายุได้ 12 ปี ได้ศึกษากับอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือ เปาโล ดารอนซิกลีโอนี (Pao Daroniglioni) และได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ ซึ่งได้พบอาจารย์ที่มีอิทธิพลต่อ นิคโดโล มาเคียเวลลีเป็นอย่างมาก นั่นก็คือ มาร์เซลโล อเดรียนี (Marcello Adriani) ซึ่งเป็นอาจารย์ที่สอนวิชาคลาสสิคที่มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ ต่อมาอาจารย์ท่านนี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่ในเมืองฟลอเรนซ์
นิคโคโล มาเคียเวลลี ได้เริ่มเข้ารับราชการครั้งแรกในช่วงเดือน มิถุนายน ค.ศ.1498 ในตำแหน่งเลขานุการฝ่ายการทูตแห่งมหาชนรัฐฟลอเรนซ์ ขณะนั้น มาเคียเวลลี อายุได้ 19 ปี และได้ดำรงตำแหน่งนี้เป็นนระยะเวลา 14 ปี ซึ่งทำให้มาเคียเวลลีได้เดนทางไปสังเกตการณ์ทางการทูตทั้งภายในและภายนอกประเทศอิตาลี โดยมาเคียเลลีได้มีโอกาสพบกับบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลทางการเมืองหลายท่านทำให้มีโอกาสได้พบกับ ซีซาร์ บอร์เจีย (Cesare Borgia)ในปี ค.ศ.1502 ผู้นำทัพเข้ายึดดินแดนของสันตะปาปาอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจใดๆทั้งสิ้น ทำให้มาเคียเวลลีประทับใจท่านซ๊ซาร์ บอร์เจีย เป็นอย่างมากซึ่งเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจที่สำคัญในการเขียน The Prince หรือ เจ้าผู้ปกครอง (โดยเฉพาะบทที่7) นอกจากนั้นยังมีโฮกาสได้พบกับสันตะปาปาจูเลียสที่2 เมื่อ ค.ศ.1506 และจักรพรรดิแมกซิมิเลียน เมื่อ ค.ศ.1507
นิคโคโล มาเคียเวลลี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเลขานุการของคณะกรรมการทั้งเก้าของกองทหารแห่งชาติในปี ค.ศ.1506 สามารถจัดตั้งกองทหารดังกล่าวสำเร็จในปี ค.ศ.1509 เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้มาเคียเวลลีมีอิทธิพลและสามารถทำให้ประชาชนในเมืองฟลอเรนซ์ยอมรับในตัวมาเคียเวลลีมากยิ่งขึ้น ในปี ค.ศ.1510 เกิดการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ทางการเมืองทำให้เมืองฟลอเรนซ์ทำให้เมืองฟลอเรนซ์กลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลเมดิซีอีกครั้ง(ซึ่งตระกูลเมดิซีเคยมีอำนาจในเมืองฟลอเรนซ์มาตั้งแต่ปี ค.ศ.1432)มาเคียเวลลีถูกปลดออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 15 พฤศจิการยน ค.ศ.1512 ขณะนั้นมาเคียเวลลีอายุ 43 ปี แต่ความโชคร้ายไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้นเพราะต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ.1513 มาเคียเวลลีถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการโค่นล้มอำนาจของตระกูลเมดิซีที่ถูกจับได้ ทำให้ถูกจับกุมและโดนทรมาน แต่เพราะมาเคียเวลลีไม่ได้กระทำผิดตามที่ถูกกล่าวหาจึงได้รับอิสรภาพเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ.1513 ตามประกาศนิรโทษกรรม หลังจากนั้นมาเคียเวลลีได้ย้ายไปอยู่ชนบทพร้อมภรรยาและบุตรอีก 6 คน ที่เซนท์แอนเดรีย (Sant Andrea)ในแปร์กูสซีนา ห่างไปทางตอนใต้ของเมืองฟลอเรนซ์ 7 ไมล์ และได้อุทิศตัวเองเพื่อการศึกษาและการเขียนตำราทางการเมือง ซึ่งผลงานเหล่านั้นได้สร้างชื่อเสียงให้มาเคียเวลลีไม่ว่าจะเป็น บทความวิชาการ ร้อยแก้วร้อยกรอง หรือบทละครต่างๆ เช่น เจ้าผู้ปกครอง (The Prince) จนเมื่อปี ค.ศ.1520 มาเคียเวลลีได้รับบัญชาจากคาร์ดินัล กุยลิโอ้ เดอ เมดิซ๊ ให้เขียนประวัติของนครฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ.1525 ได้กลับเข้ามาวงการของการเมืองอีกครั้งเป็นระยะเวลาสั้น ในปี ค.ศ.1526 ได้เป็นประธานคณะกรรมการส่วนท้องถิ่นและมาเคียเวลลีได้มีโอกาสไปปฏิบัติการทางการทูตในฐานะกึ่งเจ้าหน้าที่ของสำนักสันตะปาปา ทำให้มาเคียเวลลีมีความหวังที่จะไดกลับมารับตำแหน่งในเมืองฟลอเรนซ์อีกครั้ง แต่ถูกกล่าวหาซึ่งทำให้เสียโอกาสที่จะเข้าไปรับราชการในตำแหน่งเลขานุการ มาเคียเวลลีถึงแก่กรรมด้วยวัย 58 ปี เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ.1527 และมีพิธีฝังศพเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ.1527 ณ ซันตา โกรเช ฟลอเร็นซ์

neg:
วิลเลียม เชกสเปียร์
วิลเลียม เชกสเปียร์ (; รับศีล 26 เมษายน ค.ศ. 1564 - 23 เมษายน ค.ศ. 1616) เป็นกวีและนักเขียนบทละครชาวอังกฤษ ได้รับยกย่องทั่วไปว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของอังกฤษและของโลก มักเรียกขานกันว่าเขาเป็นกวีแห่งชาติของอังกฤษ และ "Bard of Avon" (กวีแห่งเอวอน) งานเขียนของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วยบทละคร 38 เรื่อง กวีนิพนธ์แบบซอนเน็ต 154 เรื่อง กวีนิพนธ์อย่างยาว 2 เรื่อง และบทกวีแบบอื่นๆ อีกหลายชุด บทละครของเขาได้รับการแปลออกไปเป็นภาษาต่างๆ มากมาย และเป็นที่นิยมนำมาแสดงมากที่สุดในบรรดาบทละครทั้งหมด

neg:
ซีซาโร
Castagnoli ทำแหวนของเขาเปิดตัวเกียรติยศ 16 กรกฎาคม 2005 ที่ชะตากรรมของเทวดา ที่เหลือของปีที่เขา feuded กับเพียวแชมป์ไนเจลกินเนสส์ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคมที่การรบครั้งสุดท้าย 2005 กินเนสส์แพ้ Castagnoli ในการแข่งขันสำหรับชื่อเรื่องและเป็นผลเคลาดิโอไม่สามารถท้าทายสำหรับชื่อตราบเท่าที่กินเนสส์เป็นแชมป์ได้ ที่จุดเริ่มต้นของปี 2006 พันธมิตร Castagnoli จากโปรโมชั่นอื่น ๆ พระเอกคริสพร้อมกับสู้โซนมวยปล้ำมวยปล้ำอื่น ๆ บุกต้าและเริ่มสงครามข้ามส่งเสริมการขาย Castagnoli แรกเข้าข้างต้า แต่วันที่ 22 เมษายน 2006 ที่ 100 แสดงเปิด บริษัท และช่วยพระเอกซูเปอร์มังกรและ Necro เนื้อในการเอาชนะทีมต้า (ซามัวโจ BJ วิตเมอและอดัมเพียร์ซ) ในหลักหกคน เหตุการณ์การแข่งขัน ในวันที่ 15 กรกฎาคม 2006 ที่ก่อนตายหมิ่น 4 ทีมต้าแพ้ Castagnoli, Hero, Necro บุชเชอร์เนทเวบบ์และเอ็ดดี้คิงส์ตันในกรงของการจับคู่ความตายที่จะยุติความบาดหมางได้ เนื่องจากมี สัญญากับต้าก่อนที่จะมีการบุกรุก แต่ Castagnoli ได้รับอนุญาตให้อยู่ใน บริษัท ในขณะที่ส่วนที่เหลือของทีม CZW ถูกบังคับให้ออก พระเอกกลับไปยัง บริษัท ในช่วงทัวร์เดือนสิงหาคมของสหราชอาณาจักร และ 16 กันยายนเขาเปิดเผยว่าเขาได้ถูกขโมยต้าโลกแท็เข็มขัดทีมแชมป์จากแชมเปี้ยนส์ออสตินราศีเมษและรอเดอริกที่แข็งแกร่งเพื่อให้ได้รับตัวเองและ Castagnoli การแข่งขันสำหรับพวกเขา ที่ตรงกับที่เกิดขึ้นในวันที่ 16 กันยายน 2006 ที่ Glory เกียรติ V 2 คืนที่ราชาแห่งการต่อสู้แพ้ราศีเมษและแข็งแรงที่จะกลายเป็นแหวนใหม่เกียรติยศแท็กทีมชนะ

neg:
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ไมเคิล แอนเจโล และ ทิเชียน ต่างก็มีชีวิตมาจนถึงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทั้งสองคนได้เห็นลักษณะการเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี, อันเดรีย มานเทนยา, จิโอวานนี เบลลินี, อันโตเนลโล ดา เมสสินา และ ราฟาเอล ที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรรุ่นต่อมาที่ก่อตัวขึ้นเป็นลักษณะการเขียนที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ และวิวัฒนาการต่อไปเป็นจิตรกรรมที่เต็มไปด้วยจินตนาการและสีสันอันมีชีวิตชีวาของจิตรกรรมยุคบาโรก

neg:
ฤดูใบไม้ผลิ (บอตติเชลลี)
ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” ราวปี ค.ศ. 1482 ในปี ค.ศ. 1551 จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงภาพนี้ว่าเป็นการประกาศถึงการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ () ที่เป็นภาพที่อยู่ในคฤหาสน์เมดิชิในคาสเตลโลไม่ไกลจาก “คฤหาสน์เพตราเอีย” ลอเรนโซ ดิ ปิแอร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของลอเรนโซ เดอ เมดิชิซื้อคฤหาสน์นี้ในปี ค.ศ. 1477 ซึ่งทำให้สรุปว่าภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” เป็นภาพที่เขียนให้ปิแอร์ฟรานเชสโคเมื่อมีอายุ 14 ปีเมื่อซื้อคฤหาสน์ จากการสำรวจทรัพย์สินของปิแอร์ฟรานเชสโคและน้องชายจิโอวานนิ (Giovanni il Popolano) ในปี ค.ศ. 1499 กล่าวถึง ภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” ว่าตั้งแสดงอยู่ที่วังในเมืองฟลอเรนซ์ในห้องรอที่ติดกับห้องของปิแอร์ฟรานเชสโค

neg:
ตูรันโด
ตูรันโด () เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีจำนวน 3 องก์ เขียนโดยจาโกโม ปุชชีนี คีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของจาโกโม ปุชชีนี ที่เสียชีวิตก่อนจะเขียนเสร็จ ปุชชีนีเริ่มเขียนอุปรากรเรื่องนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1924 โดยคงเหลือแผ่นร่างจำนวน 36 หน้า สำหรับตอนจบ 23 แผ่นสุดท้ายที่ยังเขียนไม่เสร็จ ต่อมาได้ถูกเขียนต่อจนสำเร็จโดยฟรังโก อัลฟาโน

neg:
โบสถ์น้อยซัสเซตตี
ฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ (Francesco Sassetti) (ค.ศ. 1421-ค.ศ. 1490) ผู้เป็นผู้จัดการผู้มีอำนาจของธนาคารเมดิชิที่เจนัว ในปี ค.ศ. 1478 ฟรานเชสโกซื้อชาเปลนักบุญฟรานซิสจากวัดซานตาทรินิตาในเมืองฟลอเรนซ์ หลังจากที่ทางวัดโดมินิคันซานตามาเรียโนเวลลาไม่ยอมรับข้อเสนอที่จะให้ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพฉากชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิในชาเปลที่เคยเป็นของตระกูลเมดิชิ แต่ชาเปลนั้นก็มาตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยเกอร์ลันเดาที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อว่าชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14

neg:
นิโคไล เชาเชสกู
นิโคไล เชาเชสกู (อังกฤษ - Nicolae Ceausescu; โรมาเนีย : Nicolae Ceauşescu) (26 มกราคม พ.ศ. 2462 - 25 ธันวาคมพ.ศ. 2532) เขาเป็นชาวโรเมเนีย (ชาวโรมาเนีย) และนักการเมืองในสายคอมมิวนิสต์ เขาเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์โรเมเนียในช่วงปี ค.ศ. 1965 ถึง ค.ศ. 1989 เมื่อระบอบคอมมิวนิสต์ล่มสลายไปพร้อมๆกันในยุโรป ในช่วงเขามีอำนาจ เขาเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์โรเมเนียในช่วงปี ค.ศ. 1965 ถึง ปี ค.ศ. 1989 และเป็นผู้นำมีอำนาจสูงสุดของประเทศในช่วงเวลาค.ศ. 1967 ถึง ค.ศ. 1989 ซึ่งเขาก็เป็นผู้นำคอมมิวนิสต์คนสุดท้าย
[[หมวดหมู่:ประธานาธิบดีโรมาเนีย]]
[[หมวดหมู่:เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย]]
[[หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน]]

neg:
เทร์รี ไชโว
เทรีซา มารี ชินด์เลอร์ (; 3 ธันวาคม พ.ศ. 2506-31 มีนาคม พ.ศ. 2548) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เทร์รี ไชโว () เป็นสตรีอเมริกันจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก รัฐฟลอริดา ผู้ซึ่งอยู่ในสภาพผักตลอดเวลาในช่วงเวลา 15 ปีสุดท้ายของชีวิต การต่อสู้ระหว่างฝ่ายศาลและฝ่ายนิติบัญญัติเกี่ยวกับการถอดท่ออาหารของเธอออก กระตุ้นให้สื่อเกิดความสนใจอย่างมหาศาล และก่อให้เกิดการโต้เถียงเกี่ยวกับจริยธรรมชีวภาพ, การุณยฆาต, การอนุบาลตามกฎหมาย, ระบอบสหพันธรัฐ, และสิทธิของพลเมือง

neg:
ดุชโช
ดุชโช ดี บูโอนินเซญญา () (เกิดราว ค.ศ. 1255-ค.ศ. 1260 -- เสียชีวิตราว ค.ศ. 1318-ค.ศ. 1319) เป็นจิตรกรที่สำคัญที่สุดและมีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของประเทศอิตาลี เกิดที่เซียนนาในแคว้นทัสเคนี วัสดุที่ดุชโชใช้วาดส่วนใหญ่เป็นสีฝุ่นผสมไข่ (tempera) หัวข้อที่วาดเช่นเดียวกับศิลปินสมัยนั้นจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคริสต์ศาสนา ดุชโชมีอิทธิพลต่อซิโมเน มาร์ตินิ พี่น้อง อัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติ และ เปียโตร ลอเร็นเซ็ตติ และอื่นๆ

neg:
ตอเช ปรอเอสกี
ตอเช ปรอเอสกี ( , 25 มกราคม 1981 - 16 ตุลาคม 2007) เป็นนักร้องที่ร้องหลากหลายแนวเพลง นักแต่งเพลง และนักแสดง เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วบอลข่านและถือว่าเป็นบุคคลสำคัญในวงการเพลงของมาซิโดเนีย เขาได้ขนานนามว่าเป็น "เอลวิส เพรสลีย์แห่งบอลข่าน" โดย BBC News เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ในทางด่วน Zagreb–Lipovac A3 ใกล้กับ Nova Gradiška ในโครเอเชีย ในอายุ 26 ปี

neg:
ปีเอโตร กาวัลลีนี
งาน “การตัดสินครั้งสุดท้าย” สำหรับวัดซานตาซิซิเลียอินทราสเทเวเรในกรุงโรมที่เขียนราวปี ค.ศ. 1293 ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของคาวาลลินิที่แสดงให้เห็นถึงลักษณการเขียนที่เรียกว่า “ธรรมชาตินิยมแบบโรมัน” (Roman naturalism) ความเป็นธรรมชาติที่เห็นในภาพมีอิทธิพลต่อศิลปินที่ทำงานในเมืองอื่นๆ ในอิตาลีเช่นฟลอเรนซ์และเซียนา

neg:
วินเชนโซ มอนเตลลา
วินเชนโซ มอนเตลลา () เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1974 เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี เล่นเป็นตำแหน่งกองหน้า เขาลงเล่นให้ โรม่า เป็นสโมสรสุดท้ายก่อนแขวนสตั๊ด เคยทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมสโมสรโรมา (ชั่วคราว), คาตาเนีย, ฟิออเรนตินา, ซัมป์โดเรีย และเอซี มิลาน ปัจจุบัน มอนเตลลาเป็นผู้จัดการทีมให้กับเซบียา ทีมดังใน ลาลีกา สเปน

neg:
วิกตอร์ วาซาเรอลี
วิกตอร์ วาซาเรอลี หรือ วิกโตร์ วอซอแรลี (ฝรั่งเศส, ; 9 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่เปช -  15 มีนาคม พ.ศ. 2540 ที่ปารีส) เป็นชาวฝรั่งเศสเกิดที่ฮังการี เป็นจิตรกรที่ได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งศิลปะลวงตา (op art) ทำงานเป็นศิลปินกราฟิกในยุค พ.ศ. 2473 เขาก็เริ่มสร้างงานศิลปะลวงตาชิ้นแรก

neg:
จักรพรรดิเทียนฉี่
จักรพรรดิเทียนฉี่สวรรคตในปี ค.ศ. 1627 (พ.ศ. 2170) ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา องค์ชายจูหยูเจี้ยน พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฉงเจิน โดยในรัชกาลของจักรพรรดิฉงเจินนี้ ราชวงศ์หมิงต้องล่มสลายลงเพราะพ่ายแพ้แก่กองทัพแมนจู และองค์จักรพรรดิทรงทำอัตวินิบาตกรรม (ปลงพระชนม์เอง) เมื่อ ค.ศ. 1644 (พ.ศ. 2187) ขณะพระชนม์เพียง 33 พรรษา

neg:
ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา (ภาษาอังกฤษ: Piero della Francesca) (ราว ค.ศ. 1412 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1492) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้ว เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาก็ยังเป็นนักคณิตศาสตร์และนักเรขาคณิต ลักษณะของภาพเขียนจะสงบและการใช้รูปเรขาคณิตโดยเฉพาะการเขียนแบบทัศนียภาพและการเขียนภาพลึกบนผนังแบนเรียบ (foreshortening) งานส่วนใหญ่ของเดลลา ฟรานเชสกาอยู่ที่เมืองอเรซโซในแคว้นทัสเคนี

neg:
คาสซา เฮลี ดาร์เก
คาสซา เฮลี ดาร์เก (อามฮารา: ካሣ ኀይሉ ዳርጌ; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1881 - 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นสภาพระมหากษัตริย์ เขาเป็นผู้บังคับบัญชาการในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง เมื่อกองทัพจักรวรรดิเอธิโอเปียพ่ายแพ้เข่ก็หนีพร้อมจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีไปเยรูซาเลม ลูกชายของเขาถูกประหารชีวิตเมื่อปลายปี 1936 เมื่อ 1941 เขาได้เดินทางกลับเอธิโอเปียพร้อมจักรพรรดิและกองทัพ จนเขาเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ 1956 อายุ 75 ปี ที่กรุงอาดดิสอาบาบา

neg:
ตินโตเรตโต
ทินโทเรตโต หรือ จาโคโป ทินโทเรตโต (; 29 กันยายน ค.ศ. 1518 — 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1594) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนสซองซ์แบบเวนิสคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และอาจจะถือว่าเป็นจิตรกรคนสุดท้ายของเรอเนสซองซ์อิตาลี