evrilebilir ve böylece virüs bağışıklık sisteminden kaçmış olur. Viral sapma üç tip virüste de (A, B ve C) ortaya çıkabilir ve bu mevsimsel grip salgınlarının asıl sebebidir. Bu sürekli sapmalar aynı zamanda grip aşlarının neden her yıl güncellenmesi gerektiği sorusunun yanıtını oluşturmaktadır. Grip virüsü değişkenliğinin diğer bir mekanizması da antijenik kaymadır. Çok nadiren, bir hücre iki farklı suş tarafından enfekte olduğunda, iki virüsün de genetik rekombinasyonu sonucu (ya da yeniden yapılanması) meydana gelir ve böylece tamamen yeni HA veya NA proteinlerini içeren yeni bir alt tip ortaya çıkar. Tüm popülasyonun bu yeni suşa karşı immünitesi olmadığı için, kolayca yayılmakta ve pandemilere neden olabilmektedir. Bugüne kadar yalnızca influenza tip A'nın böyle bir antijenik kaymaya uğradığı bilinmektedir (15).

Influenza temel olarak temel olarak 2 majör yapısal proteini olan nükleoprotein ve matriks proteinindeki (MP) antijenik farklara göre 3 cinsine ayrılır. Bunlar Influenza A, influenza B ve influenza C virüsleridir. Yalnızca influenza A ve B virüsleri insanlarda epidemilere yol açarken, influenza C virüsleri daha çok subklinik veya sporadik olgularda veya yalnızca lokal salgınlarında kendini göstermektedir. Influenza A virüsleri ayrıca, ana membran glikoproteinleri HA ve NA'nın özelliklerine göre alt tiplere ayrılır. Influenza A virüsleri arasında on sekiz HA alt tipi ve 11 NA alt tipi tanımlanmıştır. Bu alt tiplerin çoğu, pandemik influenza suşları için rezervuar görevi gören yabancı su kuşlarından izole edilmiştir ve yalnızca 3 HA (H1, H2 ve H3) ve 2 NA'nın (N1 ve N2) insanların arasında uzun süreli, yaygın ve insandan insana bulaşarak dolaşımında yer aldığı bilinmektedir (23). Diğer taraftan, dolaşimdaki influenza B virüsleri yalnızca Yamagata ve Victoria adında iki farklı soya ayrılımıştır ancak alt tipler olarak sınıflandırılmamıştır. Influenza B virüslerinin hayvanlarda viral rezervuarları olmadığı için antijenik kayma göstermezler (25). Influenza A ve Influenza B'nin karşılaştırılması Tablo 3.1'de sunulmaktadır.
evrilebilir ve böylece virüs bağışıklık sisteminden kaçmış olur. Viral sapma üç tip virüste de (A, B ve C) ortaya çıkabilir ve bu mevsimsel grip salgınlarının asıl sebebidir. Bu sürekli sapmalar aynı zamanda grip aşlarının neden her yıl güncellenmesi gerektiği sorusunun yanıtını oluşturmaktadır. Grip virüsü değişkenliğinin diğer bir mekanizması da antijenik kaymadır. Çok nadiren, bir hücre iki farklı suş tarafından enfekte olduğunda, iki virüsün de genetik rekombinasyonu sonucu (ya da yeniden yapılanması) meydana gelir ve böylece tamamen yeni HA veya NA proteinlerini içeren yeni bir alt tip ortaya çıkar. Tüm popülasyonun bu yeni suşa karşı immünitesi olmadığı için, kolayca yayılmakta ve pandemilere neden olabilmektedir. Bugüne kadar yalnızca influenza tip A'nın böyle bir antijenik kaymaya uğradığı bilinmektedir (15).

Influenza temel olarak temel olarak 2 majör yapısal proteini olan nükleoprotein ve matriks proteinindeki (MP) antijenik farklara göre 3 cinsine ayrılır. Bunlar Influenza A, influenza B ve influenza C virüsleridir. Yalnızca influenza A ve B virüsleri insanlarda epidemilere yol açarken, influenza C virüsleri daha çok subklinik veya sporadik olgularda veya yalnızca lokal salgınlarında kendini göstermektedir. Influenza A virüsleri ayrıca, ana membran glikoproteinleri HA ve NA'nın özelliklerine göre alt tiplere ayrılır. Influenza A virüsleri arasında on sekiz HA alt tipi ve 11 NA alt tipi tanımlanmıştır. Bu alt tiplerin çoğu, pandemik influenza suşları için rezervuar görevi gören yabancı su kuşlarından izole edilmiştir ve yalnızca 3 HA (H1, H2 ve H3) ve 2 NA'nın (N1 ve N2) insanların arasında uzun süreli, yaygın ve insandan insana bulaşarak dolaşımında yer aldığı bilinmektedir (23). Diğer taraftan, dolaşimdaki influenza B virüsleri yalnızca Yamagata ve Victoria adında iki farklı soya ayrılımıştır ancak alt tipler olarak sınıflandırılmamıştır. Influenza B virüslerinin hayvanlarda viral rezervuarları olmadığı için antijenik kayma göstermezler (25). Influenza A ve Influenza B'nin karşılaştırılması Tablo 3.1'de sunulmaktadır.