„Rozdzielając ciąg pieszy i rowerowy usuwasz bardzo ważną informację – czy drogi te są faktycznie rozdzielone. To kluczowe z punktu widzenia osób niewidomych, które dzięki tej informacji wiedzą, czy na ciągu pieszym mogą pojawić się rowerzyści (np. jeśli się przewrócą lub jadą niedbale – co niestety zdarza się często). Taki sposób tagowania jest również niezgodny z oznaczeniami w terenie.
Może to prowadzić do niebezpiecznych sytuacji na drodze. Proszę nie stosować takiego rozwiązania.”

Sprawdzenie, czy w promieniu 5 m od aktualnej pozycji znajduje się droga rowerowa i gdzie znajduje się względem chodnika, nie stanowi problemu dla aplikacji. Problem pojawia się przy wykrywaniu przejść dla pieszych w przypadku krzyżowania się DDR z chodnikiem.
Czy osoba, która połączyła dwie linie w jedną, zachowała informację o tym, po której stronie znajdowała się DDR względem chodnika? Czy uwzględniono miejsca szczególnie niebezpieczne, np. skrzyżowania DDR z chodnikiem?

„https://osm.wiki/Pl:Rowery#Drogi_dla_pieszych_i_rower%C3%B3w oraz punkt S5” – Z punktu widzenia dokumentacji to najtrafniejszy argument przytoczony w dyskusji.
Ale: to, że coś jest kontrowersyjne, nie oznacza, że jest błędne. Warto też przywołać wersję angielską: „Use another variant if possible.” – Dopóki zapisanie jednej linii wiąże się z utratą istotnych informacji, dopóty nie zawsze będzie to możliwe ani właściwe. Tak jak w tym przypadku.

„Wszystkie potrzebne informacje już znajdują się w tagach ścieżek. W przypadku przecięć stosujemy highway=crossing na węźle.” – Nie do końca. Tagi nie mówią nic o orientacji przejścia w przestrzeni.
Może GPS nie oferuje jeszcze dokładności na poziomie centymetrów, ale kompas w telefonie to zupełnie inna sprawa.

„Mapując dwoma liniami usuwasz jeszcze ważniejsze informacje, np. to, że nawigacja nie wie, czy między chodnikiem a DDR jest przepaść, czy zwykły krawężnik 1 cm.”
Tutaj mam kilka uwag:

Chwilę wcześniej ten sam krawężnik był przywoływany jako fizyczny separator uzasadniający rozdzielenie dróg. Cytując zasadę:
„Mapowanie jedną linią zawsze wystarczy. Mapowanie dwoma jest błędem, gdyż w OSM mamy zasadę, że przy braku fizycznego rozdzielenia (np. podwyższonego krawężnika lub pasa trawy) mapujemy drogi jedną linią.”

To akurat stosunkowo łatwo obejść, korzystając z danych LIDAR spoza OSM.
Dokładność takich danych potrafi sięgać 5 cm (Wikipedia – LIDAR). Szczerze mówiąc, zważywszy na niską precyzję w oznaczaniu krawężników w OSM, trudno wyobrazić sobie tworzenie map dla niewidomych bez wspomagania się danymi LIDAR – o ile są dostępne.

„Jeszcze większy problem pojawia się, gdy chodnik od DDR oddzielają wypustki dla niewidomych. Nie da się tego otagować przy dwóch liniach.”
To odważna teza. Jako maperzy mamy przecież wiele narzędzi i technik. Pozwólmy dobierać je do konkretnej sytuacji.
W tym przypadku chodzi o skrzyżowanie DDR z drogą pieszą – sytuację wymagającą szczególnego podejścia.

Na koniec:
Wydaje mi się, że te ściany tekstu niczego nie zmienią. Potrzebujemy narzędzia w stylu Reddita, ale z założeniem, że każdy akapit to osobny sub-wątek dyskusji. Umożliwiłoby to szczegółowe rozbijanie tematów i uniknięcie powtarzania się.